Deel 10: In het hart van het lab
Mijn hart leek stil te staan. De ijzig koude blik van het pistool dat Julian op me richtte, sprak boekdelen. Er was geen twijfel meer over zijn loyaliteit. Hij had Claire gebruikt, hij had mij gebruikt, en hij had de nagedachtenis van mijn vader verkocht voor geld van Vanguard Industries.
"Leg de USB-stick op de vloer, Evelyn," zei Julian met een ijzig kalme stem. Hij deed een stap naar voren, zijn vingers strak om de trekker van het wapen gefixeerd. "En doe heel voorzichtig. Ik aarzel geen seconde om te schieten. Men zal zeggen dat een indringer is neergeschoten tijdens een inbraakpoging."
Ik klemde mijn tanden op elkaar. "Mijn vader vertrouwde jou, Julian! Hij dacht dat je een man van principes was!"
Julian liet een korte, bittere lach horen. "Je vader was een idealist, Evelyn. Een dromer die dacht dat de waarheid altijd overwint. Maar de waarheid levert niets op. Vanguard heeft me meer geld geboden dan ik in drie levens bij elkaar had kunnen schrijven met krantenartikelen."
"En daarvoor laat je onschuldige mensen vergiftigen?" schreeuwde ik, mijn stem galmde door de steriele glazen gang.
"Iedereen is vervangbaar," zei Julian koud. "En nu... de USB-stick. Schuif hem naar me toe."
Ik keek snel om me heen. De gang was smal, aan weerszijden ingesloten door dikke, gewapende glazen wanden waarachter ingewikkelde chemische installaties en drukketels stonden. Er was geen plek om te schuilen.
Maar toen zag ik achter Julian de grote ronde kluisdeur van Sector 4. Boven de deur hing een rood noodsignaal met een zwarte hendel: NOODDRUKVENTIEL - HANDMATIGE ENTLUCHTING.
Het was precies wat mijn vader in de video had beschreven. Het systeem waar hij de gevaren van had gerapporteerd.
"De USB-stick zit in mijn schort," zei ik langzaam, terwijl ik mijn handen langzaam omhoog bracht. "Ik pak hem er rustig uit."
"Geen snelle bewegingen," waarschuwde Julian, terwijl hij het pistool nog strakker richtte.
Ik reikte met mijn rechterhand in mijn schort. Maar in plaats van de zilveren USB-stick te pakken, greep ik de zware, metalen toegangspas van niveau 5 die ik van Sterling had gestolen.
Met een snelle, wanhoopsbeweging slingerde ik de harde plastic kaart met volle kracht niet naar Julian, maar naar de gevoelige optische veiligheidssensor die vlak boven zijn hoofd aan het plafond hing.
De hoek van de kaart raakte het glazen oog van de sensor vol treffers.
Het glas van de sensor verbrijzelde met een fel vonkenregende knal. De beveiligingscomputer van het laboratorium registreerde de beschadiging onmiddellijk als een acute fysieke doorbraak in een hoog-risico zone.
Een oorverdovend alarm begon door de ondergrondse kelder te loeien. Rode zwaailichten flitsen over de wanden.
WAARSCHUWING! DRUKFALEN IN SECTOR 4! AUTOMATISCHE VERGRENDELING INGESTELD!
Uit de sproeiers aan het plafond begon een dikke, witte stikstof mist neer te dalen om eventuele chemische branden direct te doven. Het zicht in de gang veranderde binnen enkele seconden in een ondoorzichtige, witte muur.
"Wat heb je gedaan?!" schreeuwde Julian paniekerig. Hij vuurde een schot af, maar door de dichte mist en de felle rode flitsen vloog de kogel wild af en ketste met een harde piep af op de glazen wand.
Ik dook meteen naar de grond, onder de mistlaag door waar het zicht nog net iets beter was. Ik tijgerde zo snel als ik kon langs de wand, vlak langs Julian’s benen.
Julian vloekte en hoestte hevig door de ijzig koude stikstofgas. Hij maaide wild met zijn pistool door de lucht, maar hij kon me niet zien.
Ik bereikte de grote kluisdeur achter hem.
Met trillende, ijskoude vingers zocht ik het USB-slot naast de kluisdeur. De rode lichten van het alarm verlichtten de poort voor een fractie van een seconde. Ik stak de zilveren USB-stick erin en duwde tegelijkertijd Sterling’s toegangspas in het lezerpaneel.
Het scherm op de kluis piepte drie keer.
IDENTIFICATIE GEACCEPTEERD. BEWIJSMATERIAAL ONTGRENDELD.
De zware, stalen kluisdeur van Sector 4 begon met een diep, hydraulisch gebrom langzaam open te draaien.
In de kluis, op een verlichte roestvrijstalen standaard, stond de container: een transparante, cilinder-vormige glazen capsule gevuld met een glimmende, roze vloeistof. Het originele monster van Project Nightfall.
"Evelyn!" brulde Julian uit de mist.
Hij had het geluid van de opengaande kluis gehoord en stormde op de ingang af. Zijn gelaat was rood van de stikstofkou en zijn ogen stonden wild.
Ik sprong de kluis binnen, greep de zware glazen capsule van de standaard en keek om me heen naar een manier om me te verdedigen.
Er was geen andere uitgang uit de kluis. Ik zat klem.
Julian stapte de kluis binnen, het pistool met twee handen vastklemmend. "Het is voorbij, Evelyn," zei hij hees, terwijl hij de hendel van de deur vastpakte. "Je hebt nergens meer om heen te gaan."
Maar toen zag ik het kleine controlepaneel aan de binnenkant van de kluisdeur. Een knop die alleen bedoeld was voor noodsituaties om laboratoriummedewerkers te beschermen tegen externe chemische lekken.
Ik keek Julian recht in zijn ogen aan.
"Je hebt gelijk," zei ik. "Het is voorbij."
Ik ramde mijn vuist op de grote rode knop met het opschrift: INTERNE SLUITING.
De zware, honderden kilo’s wegen stalen kluisdeur zwaaide met een razendsnelle, hydraulische klap dicht.
Julian schreeuwde nog en probeerde zijn arm er tussen te steken, maar het stalen mechanisme klikte meedogenloos in het nachtslot.
Het geluid van de buitenwereld – het alarm, de mist, de schreeuwende Julian – viel in één klap weg.
Ik stond alleen in de luchtdichte, geluidsdichte kluis van Sector 4. Met de container van het giftige afval in mijn armen.
Maar toen ik op het kleine digitale schermpje aan de binnenkant van de kluisdeur keek, trok al het bloed uit mijn gezicht.
ZUURSTOFNIVEAU KLUIS: 100%. AUTOMATISCHE ENTLUCHTING INGESTELD OVER 15 MINUTEN. WAARSCHUWING: HANDMATIGE OVERRIDE VANUIT DE KLUIS NIET MOGELIJK. EXSTERNE TOEGANGSCODE VEREIST.
Sterling had het systeem zo geprogrammeerd dat als de kluis werd vergrendeld, het zuurstofgehalte binnen vijftien minuten naar nul zou worden gebracht om eventuele biologische stalen te conserveren.
Ik zat opgesloten in een luchtdichte kluis. En de zuurstof raakte op.
