Deel 9: Het gala van het bedrog
Mijn bloed stolde. Het geluid van de ruisende walkietalkie op de schouder van de beveiligingsbeambte klonk als een doodvonnis.
"Catering team B, zuchtte ik snel, wanhopig probeerend mijn stem normaal te laten klinken. "Er moet een vergissing zijn. Ik ben hier ingedeeld door manager Jett."
De beambte bracht het apparaat naar zijn mond. "Centrale, dit is post vier. Ik heb hier een—"
Voordat hij zijn zin kon afmaken, stapte Claire de personeelsingang binnen. Ze zag er adembenemend uit in haar elegante zwarte avondjurk, haar haaren opgestoken met glimmende spelden. Ze droeg een champagneglas in haar hand en liep met een licht wankelende, gemaakte dronken pas op de beveiligingsbeambte af.
"Och, sorry hoor!" riep Claire luid, en ze 'struikelde' met volle overgave tegen de man op.
Het volle glas champagne goot zich over de voorkant van zijn strakke uniform uit. Het kleverige vocht en het glas veroorzaakten directe paniek. "Wat de... mevrouw! Kijk uit waar u loopt!" schreeuwde de beambte, terwijl hij gehaast met servetten zijn natte jas probeerde droog te wrijven.
In de chaos die ontstond, knikte Claire heel snel naar mij.
Ik aarzelde geen seconde. Ik glipte langs de afgeleide beveiligingsbeambte en de zware automatische deuren van het gebouw door, de drukke keukenzone van het gala binnen.
Het was een hectische bende. Tientallen koks en serveerders renden af en aan met schalen vol oesters, caviaar en glazen dure wijn. Niemand lette op mij.
Ik pakte een nieuw dienblad met drankjes en stapte de grote balzaal binnen.
De balzaal van Vanguard Industries was immens. Kristallen kroonluchters hingen aan het metershoge plafond en de muren waren bedekt met glanzend zwart marmer. Honderden rijkgeklede mensen spraken lachend met elkaar, nippend aan hun wijn, volkomen onwetend van de duistere geheimen die zich onder hun voeten bevonden.
Op het podium aan het einde van de zaal stond Victoria Sterling. Ze droeg een strakke goudkleurige jurk en sprak met een groep belangrijke investeerders en politici. Haar gezicht was een perfect gemaakte glimlach, maar haar ogen bewogen rusteloos door de zaal. Ze was nerveus.
Ik hield mijn hoofd laag, vermeed direct oogcontact en baande me een weg naar de achterkant van de balzaal, waar de gang naar de liften van de directie zich bevond.
Claire sloot zich een paar minuten later bij me aan bij een marmeren pilaar. "Het is gelukt," fluisterde ze. "De beveiligingsbeambte bij de deur is bezig zijn uniform te verschonen. Je hebt maximaal twintig minuten voordat ze doorhebben dat je binnen bent."
"Waar is de toegang naar Sector 4?" vroeg ik zacht.
"Aan het einde van de corridor achter het podium," zei Claire. "Er staat een lift met een biografische scanner. Je hebt de USB-stick nodig én een toegangspas van niveau 5."
"Wie heeft er zo'n pas?"
Claire keek richting het podium. "Alleen de directieleden. En Victoria Sterling."
Ik slikte. "Je wilt dat ik de pas van Sterling steel?"
"Ik leid haar af," zei Claire beslist. "Ik ga een scène trappen op het gala. Zodra alle ogen op mij zijn gericht, glip jij achter haar langs. Haar toegangspas zit in de kleine gouden clutch die ze op de tafel achter het podium heeft gelegd."
"Claire, dit is gekkenwerk. Als ze je herkent—"
"Ze heeft mij gisteravond alleen in de schaduw gezien," zei Claire vastberaden. "Vertrouw me, Evelyn. Maak af waar je vader aan begonnen is."
Voordat ik kon reageren, liep Claire al richting het podium.
Ik zag hoe ze een zwaar zilveren dienblad van een passerende serveerder griste. Ze liep recht op de groep investeerders rond Sterling af. Vervolgens liet ze het dienblad met een oorverdovend kabaal op de marmeren vloer vallen, precies tegen de kuit van een van de belangrijkste buitenlandse diplomaten aan.
De zaal viel op slag stil. De diplomat schreeuwde op van verbazing.
Sterling’s gezicht betrok van absolute woede. "Wat is dit voor een onkunde?!" snauwde ze, terwijl ze naar voren stapte om de situatie te redden.
Dat was mijn teken.
Terwijl alle blikken in de balzaal – inclusief die van de beveiligingsmensen – gericht waren op de schreeuwende Claire en de ver verontwaardigde diplomat, glipte ik achter de gordijnen van het podium langs.
Daar stond het kleine houten tafeltje. En inderdaad: de gouden clutch van Sterling lag er bovenop.
Met trillende vingers ritste ik het doosje open en pakte de zwarte glanzende toegangspas met het opgedrukte getal '5'. Ik stak de pas snel bij de zilveren USB-stick in mijn schort.
Ik keek nog één keer achterom. Claire werd door twee beveiligers stevig bij haar armen gepakt en de balzaal uit geleid. Ze keek niet paniekerig; ze keek tevreden. Ze had me de tijd gegeven die ik nodig had.
Ik rende de lange, stille corridor in. Aan het einde van de gang bevond zich een zware, stalen deur met een digitaal paneel en een biografische scanner.
Ik haalde de zwarte toegangspas door de lezer. Het paneel piepte groen: TOEGANG GEACCEPTEERD – NIVEAU 5.
De stalen deuren schoven met een zwaar pneumatisch geluid open. Binnenin was een kleine, glazen lifttroef die diep de grond in zakte.
Ik stapte naar binnen. De lift deuren sluiten zich en de troef begon snel af te dalen. Min 1... Min 2... Min 3... Min 4.
Toen de lift stopte op de onderste verdieping, ging de deur open.
De ruimte die voor me lag rook naar steriele chemicaliën en koud metaal. Dit was Sector 4. Het ondergrondse laboratorium.
De verlichting was zwak, gedimd blauw. Aan het einde van de lange gang met glazen wanden zag ik een grote, ronde kluisdeur met een digitaal scherm en een USB-poort.
Ik stapte de gang in. Maar op het moment dat mijn voet de drempel van het laboratorium overschrijdt, klonk er een luid, mechanisch geklik achter me.
De liftdeuren werden geblokkeerd door een zwaar ijzeren valhek dat uit het plafond neerdaalde.
En uit de schaduwen aan het einde van de gang stapte een gedaante naar voren.
Het was Julian. Hij hield een zwart pistool op mijn borst gericht en glimlachte wreed.
"Welkom in Sector 4, Evelyn," zei hij. "Sterling wist dat je zou komen. Claire was de afleiding... maar jij bent de hoofdprijs."
