Deel 13: Het laatste spoor
Drie weken waren verstreken sinds de nacht op het hoofdkwartier van Vanguard Industries. De stad leek langzaam terug te keren naar haar normale ritme, al domineerden de krantenkoppen nog dagelijks het nieuws met het schandaal rond het miljardenbedrijf. Victoria Sterling en haar getrouwen zaten achter slot en grendel, afwachtend op een proces dat geschiedenis zou schrijven.
Mijn vader was postuum gerehabiliteerd. De media eerden hem als een held – een man die zijn leven had gegeven om duizenden onschuldige burgers te beschermen tegen een chemische ramp. De gemeenteraad had zelfs besloten om het park nabij onze oude buurt naar hem te vernoemen.
Mijn moeder en ik woonden weer in ons oude huis. Met de schadevergoeding die het fonds voor slachtoffers van Vanguard ons had uitgekeerd, hadden we alle schulden kunnen afbetalen. Voor het eerst in jaren hoefde ik me geen zorgen meer te maken over het collegegeld of de boodschappen.
Toch was er één ding dat me niet losliet.
Julian.
Sinds de nacht in het ondergrondse laboratorium was Julian spoorloos verdwenen. De politie en de Nationale Veiligheidsdienst hadden een landelijk opsporingsbevel uitgevaardigd, maar het leek alsof de man in de lucht was opgelost. Geen camerabeelden, geen transacties, niets.
Het was een frisse dinsdagmiddag toen ik in een klein café in het centrum van de stad zat te studeren. Maya zat tegenover me, verdiept in haar boeken over bestuursrecht.
"Je bent er met je gedachten niet bij, Evelyn," zei Maya, terwijl ze haar koffie kopje neerzette.
Ik keek op uit mijn aantekeningen. "Ik kan het gewoon niet van me afzetten, Maya. Julian wiste alles van mijn vader. Hij wiste alles van het netwerk. Zolang hij vrij rondloopt, voelt het niet alsof het echt voorbij is."
"De politie zoekt hem overal," zei Maya geruststellend. "Hij kan nergens heen zonder geld of een paspoort."
Op dat moment kwam de serveerster van het café naar onze tafel gelopen. Ze droeg een dienblad met een verse kop thee en een kleine, witte enveloppe.
"Dit is voor jou," zei de serveerster, terwijl ze de enveloppe naast mijn laptop legde.
Ik fronsde mijn wenkbrauwen. "Voor mij? Van wie?"
"Een man die net buiten stond," zei het meisje. "Hij droeg een donkere jas en een pet. Hij zei dat het uiterst dringend was en dat ik het meteen aan de dame bij het raam moest geven."
Mijn maag trok onmiddellijk samen. Ik keek snel door het raam van het café de straat op, maar de voetgangers stroomden voorbij en er was niemand te zien die voldeed aan de beschrijving.
"Evelyn... raak het niet aan," fluisterde Maya paniekerig. "We bellen de politie."
Ik negeerde haar waarschuwing. Met trillende vingers pakte ik de witte enveloppe op. Er stond geen naam op de voorkant. Ik scheurde de bovenkant open en haalde er een enkel vel papier uit.
Het was opnieuw een handgeschreven briefje. Maar het handschrift was niet elegant zoals dat van het eerste briefje op scheppapier. Dit handschrift was haastig, bijna chaotisch geschreven met zwarte balpen.
Evelyn,
Je denkt dat je de slangenkop hebt afgehakt door Sterling op te sluiten. Je hebt het mis. Sterling was slechts een middelgrote vis in een hele grote vijver.
Vanguard Industries was niet het enige bedrijf dat betaalde voor Project Nightfall. De echte opdrachtgevers zitten in de raad van bestuur van het 'Consortium' – een internationale groep waar zelfs Sterling bang voor was.
Ze weten dat jij de originele opnames van je vader hebt gezien. Ze weten dat je de coderingssleutel bezit.
Kijk onder je stoel.
J.
Mijn adem stokte in mijn keel. Ik liet het briefje vallen en boog me meteen voorover om onder de houten stoel te kijken waarop ik zat.
Aan de onderkant van de zitting, vastgeplakt met een stuk zwart tape, zat een klein, plat, metallic doosje met een knipperend rood lichtje.
Een timer.
En de teller op het digitale schermpje gaf nog exact 00:45 seconden aan.
