Deel 8: Bondgenoten in de nacht
Ik staarde in shock naar de vrouw die voor me stond. Claire. De vrouw van tafel twaalf. De vrouw die gisteravond in mijn restaurant een fles wijn van meer dan honderd dollar had gedronken en vervolgens spoorloos was verdwenen.
"Je... je bent niet gepakt?" stotterde ik.
Claire liet een korte, grimmige lach horen. "Julian dénkt dat ik gepakt ben. Ik heb zijn mannetjes op een dwaalspoor gezet bij de oude haven. Maar we hebben geen tijd voor ver ver verhalen, Evelyn. Stap achterop de motor als je wil blijven leven."
Ik aarzelde een seconde. Na het verraad van Julian was mijn vertrouwen in iedereen tot het absolute nulpunt gezakt. Maar toen zag ik de kleine gouden hanger die om haar nek hing: een klein kompas met een ingegraveerde letter 'R'.
Het was het kompas dat mijn vader altijd bij zich droeg. Hij had het van mijn moeder gekregen toen ze trouwden.
"Je kende hem echt," fluisterde ik.
"Hij was mijn beste vriend," zei Claire zacht, en haar blik werd voor een moment zacht. "En hij hield zielsveel van je. Stap op."
Ik aarzelde niet langer. Ik klom achter op de zware motor, sloeg mijn armen om haar taille en zette de reservehelm op die ze me aangefereerd had. Claire trapte het gas in en de motor schoot met een brullend geluid de weg op, weg van het industrieterrein.
We reden met hoge snelheid door de buitenwijken van de stad en stopten uiteindelijk bij een verlaten, bouwvallige loods nabij de oude scheepswerf. Claire reed de motor naar binnen en liet de zware roldeur achter ons zakken.
De loods was ingericht als een tijdelijk hoofdkwartier. Overal stonden monitoren, radiografische apparatuur en kaarten van de stad op houten tafels gespijkerd.
Claire deed haar helm af en schudde haar haren los. "Het spijt me van die vierhonderd dollar, Evelyn. En het spijt me dat we je manager in zo'n positie hebben gebracht. Maar we wisten dat Sterling jouw telefoon al aftapte. Als we rechtstreeks contact met je hadden opgenomen, zou ze je meteen hebben gegrepen."
"Julian werkt voor Sterling," zei ik, terwijl ik de helm afzette.
"Ik weet het," zei Claire grimmig. "Julian was een van ons. Maar Sterling heeft hem omgekocht. Drie maanden geleden ontdekten we dat er een lek in onze organisatie zat. Daarom moest ik het bewijs op een plek verstoppen waar alleen jij bij kon kommen – onder de zitting van jouw tafel, vlak voor jouw neus, terwijl Julian even naar het toilet was."
Ik pakte de zilveren USB-stick uit mijn zak en legde hem op de tafel tussen de monitoren. "Ik heb de video van mijn vader gezien. Hij vertelde over Project Nightfall."
Claire knikte langzaam. "Je vader ontdekte dat Vanguard Industries een chemisch wapen ontwikkelde onder het mom van een verwerkingsfabriek. Ze testen de stoffen al maanden op kleine schaal. De explosie waarin je vader omkwam... dat was geen ongeluk. Hij stond op het punt om de harde schijven naar de openbare aanklager te brengen. Ze hebben de leidingen van de drukketel s' nachts s' nachts s' nachts gescheurd en de boel laten ontploffen."
Mijn ballen balden zich tot knokkels. "We moeten ze stoppen, Claire. We moeten deze video naar het nieuws sturen."
"Dat is niet zo eenvoudig," zei Claire. ze liep naar een van de grote schermen toe en tikte op het toetsenbord. Een blauwdruk van het hoofdgebouw van Vanguard Industries verscheen. "De video alleen is niet genoeg voor een definitieve veroordeling. Sterling’s advocaten zullen beweren dat de opname vervalst is met 'deepfake'-technologie. Ze zullen zeggen dat je vader een verbitterde ex-werknemer was die wraak wilde nemen."
"Wat hebben we dan nog meer nodig?"
"Het fysieke monster," zei Claire en ze wees naar een rood omcirkeld gebied op de blauwdruk: Sektor 4 - Ondergronds Laboratorium. "In de kluis van het laboratorium staat de originele, onverdunde container met het gifbestanddeel. Met de USB-stick als sleutel en de fysieke container als bewijs, is Vanguard definitief uitgeschakeld. Geen enkele advocaat kan ze dan nog redden."
"Maar dat laboratorium bevindt zich in het best beveiligde gebouw van de stad," zei ik geschokt. "Daar komen we toch nooit binnen?"
Claire keek me aan met een mysterieuze glimlach. "Normaal gesproken niet. Maar vanavond om 22:00 uur – één uur voor de 'nep'-afspraak op de steiger – organiseert Vanguard een besloten galadiner in het hoofdgebouw voor hun grootste investeerders. Victoria Sterling zal daar zijn. De beveiliging zal druk zijn met de prominenten."
"En hoe komen wij binnen?"
Claire wandelde naar een kledingrek achter in de loods en trok de plastic hoezen van twee jurken af. Een van de jurken was een prachtige, zwarte avondjurk; de ander een strak, donkerblauw serveerstersuniform.
"Jij kent het werk van een serveerster als geen ander, Evelyn," zei Claire. "De cateraar die vanavond het gala bedient, is een dochteronderneming van het restaurant waar jij werkt. Ik heb ervoor gezorgd dat jouw naam op de personeelslijst van vanavond staat."
Ik staarde naar het serveerstersuniform. De cirkel was rond. De baan die me gisteravond nog vierhonderd dollar en mijn rust had gekost, was nu mijn toegangskaartje tot de plek waar de moordenaars van mijn vader zich schuilden.
"Wat is jouw rol?" vroeg ik.
"Ik ga als investeerder," zei Claire, terwijl ze naar de zwarte avondjurk wees. "Ik leid de beveiliging af. Jij glipt naar de kelder, gebruikt de USB-stick om de kluis van Sector 4 te openen, en pakt de container."
"Het klinkt levensgevaarlijk," zei ik eerlijk.
"Dat is het ook," antwoordde Claire. "Als Sterling je ontdekt, heeft ze geen beveiligingscamera's van een openbaar restaurant om rekening mee te houden. Dan verdwijn je spoorloos."
Ik keek naar de klok aan de muur. Het was 18:00 uur. Nog vier uur tot het gala begon.
"Ik doe het," zei ik zonder enige twijfel. "Mijn vader heeft zijn leven gegeven voor dit. Ik ga het afmaken."
Om 21:30 uur stonden we voor het imposante, glazen gebouw van Vanguard Industries. De wolkenkrabber torende als een zwarte monolith boven de stad uit. Overal reden dure limousines af en aan, en welgestelde gasten in chic avondkleding wandelden over de rode loper naar binnen.
Ik droeg het serveerstersuniform en hield een grote dienblad met glazen champagne vast. Mijn hart beukte in mijn keel toen ik de personeelsingang aan de zijkant van het gebouw naderde.
Een zwaargebouwde beveiligingsbeambte met een earpiece controleerde de pasjes.
"Naam?" snauwde hij zonder op te kijken.
"Evelyn Vance," zei ik met een zo kalm mogelijke stem. "Catering team B."
De man scande de lijst op zijn klembord. Mijn vingers klemden zich zo hard om het dienblad dat het glaswerk zachtjes tinklede.
De man keek op. Zijn blik vernauwde zich. Hij staarde strak naar mijn gezicht.
"Wacht eens even..." zei hij, en hij reikte met zijn hand naar de walkietalkie op zijn schouder. "Jij staat op de opsporingslijst van beveiliging."
