Deel 14: De schaduw van het consortium
"MAYA! ERUIT! NU!" schreeuwde ik met een stem die door het hele café galmde.
Ik greep Maya bij haar arm, trok haar met brute kracht van haar stoel en duwde haar richting de hoofduitgang.
"Evelyn?! Wat is er—" gilde Maya, maar de paniek in mijn stem was zo overweldigend dat ze niet meer tegensprak.
"RENNEN!"
Tientallen gasten in het café keken geschokt op toen we over de tafels en stoelen struikelden. Ik keek niet om. Ik ramde de glazen deur van het café open en we sprongen het drukke trottoir op, ons over de stenen vloer werpend achter een zware betonnen bloembak.
Vijf... Vier... Drie... Twee... Eén...
Er klonk geen gigantische explosie die de ruiten van het café verbrijzelde.
In plaats daarvan klonk er uit het binnenste van het café een dof, sissend geluid, gefolgd door een dichte wolk van felgeel rookgas die onder de deurpost door de straat op begon te stromen.
Het publiek op straat begon te schreeuwen en te rennen. De gele rook verspreidde zich snel over het trottoir.
"Geen explosief..." hoestte ik, mijn hand voor mijn mond houdend terwjl we achteruit kropen. "Een traangas- en markeringsgranaat!"
En op dat exacte moment stopte er een grote, zilvergrijze SUV met geblindeerde ramen met gierende banden vlak voor de betonnen bloembak.
De achterdeur van de SUV zwaaide open. Binnenin zat een man in een strak zwart maatpak met een geleidewapen op zijn schoot. Naast hem zat Julian. Hij zag er gehavend uit, zijn gezicht vol schaafwonden, maar zijn ogen stonden strak en vastberaden.
"Stap in, Evelyn!" schreeuwde Julian boven het kabaal van de schreeuwende mensen uit. "Als je nu niet instapt, schieten de mannen van het Consortium je hier op straat neer!"
Ik staarde naar hem. "Ben je gek geworden?! Jij bent degene die me in de val heeft gelokt!"
"Dat was Sterling’s opdracht!" riep Julian paniekerig. "Sterling is dood bang! Het Consortium ruimt iedereen op die van het project weet – mij, Sterling, én jou! Die rookgranaat onder je stoel was niet van mij, die was van hén! Ik heb het timer-mechanisme vertraagd om je tijd te geven!"
Ik keek snel om me heen. Aan het einde van de straat zag ik twee mannen in lange zwarte mantels die met snelle, coördinatieve stappen door de gele rook op ons afkwamen. Ze trokken hun handen uit hun zakken – en in hun handen glommen geluidgedempte pistolen.
Ze gaven niet om de voorbijgangers. Ze gaven niet om het daglicht. Dit waren geen lokale huurlingen van Vanguard; dit waren professionele opruimers van een internationaal netwerk.
"Evelyn! We moeten gaan!" gilde Maya, die de gewapende mannen ook had gezien.
Ik had geen keuze. Tussen twee dodelijke gevaren moest ik kiezen voor degene die me tenminste nog antwoorden kon geven.
Ik greep Maya vast, trok haar mee en we sprongen achterin de zilvergrijze SUV.
Julian sloeg de deur met een harde klap dicht. "Rijden! GO!" schreeuwde hij tegen de chauffeur.
De SUV trok met spinnende banden op, schoot over het trottoir, ramde een paaltje omver en voegde zich met hoge snelheid in het overige verkeer op de drukke ringweg.
Achter ons hoorde ik het doffe geluid van twee kogels die zich in de gewapende achterklep van de SUV boorden.
Mijn ademhaling was een hees gepijp. Ik zat op de achterbank, klem tussen Maya en de gewapende man in het zwarte pak. Mijn hart beukte zo hard dat ik dacht dat mijn borstkas zou breken.
Julian keerde zich vanaf de bijrijdersstoel om naar mij. Hij reikte in zijn binnenzak en haalde een klein, verroest metalen kistje tevoorschijn.
"Wat is dit, Julian?" vroeg ik met een schorre stem, terwijl ik de tranen van woede en uitputting uit mijn ogen wiste. "Wat wil je van me?"
"Dit is het kistje dat je vader me gaf," zei Julian zacht. "De nacht voordat hij stierf."
Ik staarde naar het verroeste kistje. Er zat een ingewikkeld cijferslot op met vier draaiwielen.
"Ik dacht dat de USB-stick alles was," zei ik.
"De USB-stick bevat de bewijzen tegen Vanguard," zei Julian, zijn stem trillend van oprechte angst. "Maar dit kistje... dit kistje bevat de namen van de leden van het Consortium. De politici, de rechters, de generaals die Project Nightfall hebben gefinancierd. Je vader wiste dat als hij dit kistje zou openen zonder de juiste combinatie, de inhoud automatisch vernietigd zou worden door een zuurpatroon aan de binnenkant."
Hij keek me recht in de ogen aan.
"De combinatie is een getal dat alleen jij weet, Evelyn. Je vader zei dat je het zou begrijpen wanneer het uur daar was."
Ik stak mijn trillende hand uit en raakte het koude metaal van het kistje aan.
Achter ons hoorden we het luide, gierende geluid van twee zware zwarte motoren die met enorme snelheid tussen de auto's door slalomden en onze SUV kwamen inhalen. De rijders droegen zwarte helmen en waren gewapend met automatische geweren.
"Ze zijn er!" schreeuwde de chauffeur van de SUV.
Julian keek me wanhopig aan. "Wat is de code, Evelyn?! Wat is de code?!"
Ik keek naar de vier cijferwielen van het verroeste kistje.
Mijn vaders stem uit de oude video echode door mijn hoofd: De dag dat de fabriek zweeg...
Maar dat was de datum van de explosie geweest. Dit kistje was ouder. Dit kistje was gemaakt op de dag dat mijn vader mij voor het eerst mee naarde fabriek nam. De dag dat hij me beloofde dat hij de wereld een betere plek zou maken.
Mijn vingers gingen naar de cijferwielen.
0... 4... 1...
Voordat ik het laatste cijfer kon verdraaien, doorboorde een hail van kogels de zijruiten van de SUV.
Het voertuig raakte in een slip, vloog over de kade van de snelweg en stortte met een oorverdovende klap naar beneden, de diepte in richting het ijskoude water van het kanaal.
