Deel 7: De valstrik in het park
Het geluid van de dichtslaande autodeuren echode door het stille stadspark. Julian’s gezicht veranderde in een fractie van een seconde van sympathiek naar een kille, strakke masker. De gemaakte warmte in zijn ogen verdween volledig.
"Je bent slimmer dan je vader, Evelyn," zei hij zacht, en zijn stem klonk ineens een stuk rauwer. "Maar het verandert niets aan de uitkomst."
"Je werkt voor hen," fluisterde ik, mijn maag krimp van pure walging. "Je werkte al die tijd voor Vanguard!"
"Ik werk voor degene die de hoogste prijs betaalt," zei Julian ijskoud. Hij deed een snelle stap naar voren en greep naar mijn pols. "En Sterling betaalt heel erg goed."
Ik was voorbereid. In plaats van achteruit te deizen, stapte ik naar voren en haalde met al mijn gewicht uit met mijn elleboog. Mijn elleboog raakte hem hard op zijn jukbeen. Julian vloekte luid en zette een stap terug, zijn hand naar zijn bloedende wang brengend.
Ik maakte van de gelegenheid gebruik en rende zo hard als ik kon door de dichte bosjes van het park, weg van het hoofdpad.
Achter me hoorde ik het geluid van meerdere mensen die door de struiken stormden.
"Evelyn! Je kunt nergens heen!" schreeuwde de stem van Julian door de bomen. "Het park is omsingeld!"
Ik negeerde hem. Mijn longen brandden en de koude lucht sneed in mijn keel. Ik rende willekeurig door het doolhof van paden, over kleine houten bruggetjes en langs een bevroren vijver. Ik wist dat als ze het park hadden omsingeld, de normale uitgangen geblokkeerd zouden zijn.
Er was maar één weg uit: de oude onderhoudstunnel onder de spoorlijn door, aan de westzijde van het park. Die tunnel werd vroeger gebruikt door parkbeheerders, maar was jaren geleden afgesloten met een roestig ijzeren hekwerk. Als kind had ik daar met mijn vader gewandeld, en ik herinnerde me dat het slot van het hekwerk kapot was.
Ik snelde de heuvel af richting het spoor. De dichte mist die over de grond hing, maakte het zicht slecht, wat nu in mijn voordeel werkte.
Daar was de tunnel. De donkere ingang van beton leek op een opengesperde mond in de heuvelrug. Het ijzeren hek stond op een kier.
Ik glipte er doorheen, trok het hek zo ver mogelijk achter me dicht en dook de duisternis van de tunnel in.
De tunnel was pikdonker, koud en rook naar vochtig beton en roet. Ik tastte met mijn handen langs de ruwe wanden om mijn evenwicht te bewaren. Mijn voeten maakten zachte sompige geluiden op de natte vloer.
Achter me hoorde ik het luide gekletter van het ijzeren hek dat open werd geramd.
"Ze is de tunnel in!" schreeuwde een mannenstem. "Zaklampen aan!"
Lichtstralen begonnen door de duisternis van de tunnel te snijden. De felle witte bundels bewogen wild over de betonwanden.
Ik versnelde mijn pas, hoewel ik nauwelijks kon zien waar ik mijn voeten neerzette. Na honderd meter maakte de tunnel een flauwe bocht naar links. Aan het einde van de tunnel zag ik een zwak, grijs lichtpuntje: de uitgang naar het industrieterrein.
Ik stormde de tunnel uit, de buitenlucht in.
Het industrieterrein was een troosteloze verzameling van oude loodsen, roestige containers en verlaten fabrieksterreinen. Dit was de rand van de stad – het gebied waar de fabriek van Vanguard Industries slechts twee kilometer vandaan lag.
Mijn ademhaling was een hees gepijp. Ik zakte even door mijn knieën achter een grote metalen afvalcontainer om op adem te komen.
Ik was verraden. Julian was geen journalist die mijn vader wilde helpen; hij was een huurling van Vanguard. Dat betekende dat de afspraak van vanavond om 23:00 uur op de oude steiger inderdaad een valstrik was. Of... was het doosje en de brief geschreven door de wérkelijke partner van mijn vader, en was Julian gestuurd om het te onderscheppen?
Ik pakte het briefje van het peperdure scheppapier weer uit mijn zak. Ik bekeek de letters aandachtig onder het zwakke daglicht.
...Wat er op de USB-stick staat, is het enige bewijs dat jouw vader niet is omgekomen bij een bedrijfsongeval, maar is vermoord...
Als Julian voor Sterling werkte, waarom had hij dan toegelaten dat het doosje achter het kussen van de booth terechtkwam? Waarom had hij mij gisteravond laten betalen?
Opeens viel het kwartje.
Julian en de vrouw in het restaurant – Claire – waren NIET van hetzelfde team.
Julian was de infiltrant van Vanguard. Maar Claire... Claire was de echte partner van mijn vader! Claire had het doosje verborgen onder de booth voordat Julian het kon ontdekken. En toen ze gisteravond wegliepen zonder te betalen, was dat niet om mij op te lichten, maar om een scène te creëren zodat de manager en ik de booth grondig zouden doorzoeken!
De $400 rekening was geen diefstal geweest. Het was een lokaas. Een briljant, wanhopig lokaas om te zorgen dat de USB-stick in mijn handen zou vallen en niet in die van Julian!
Julian had gezegd dat Claire een uur geleden was gepakt. Als dat waar was, dan zat Claire nu opgesloten in het hoofdgebouw van Vanguard Industries – de enige plek in de stad waar Sterling de volledige controle had.
Ik keek naar de grote, zwarte schoorstenen van de Vanguard-fabriek die in de verte boven de horizon uitstaken.
Het was nu drie uur in de middag. Ik had nog acht uur tot 23:00 uur.
Ik kon niet langer blijven rennen en schuilen. Ik kon niet wachten tot Sterling me één voor één zou jagen, of tot ze Claire definitief het zwijgen oplegden.
Ik moest de aanval openen.
Ik moest de fabriek van Vanguard binnendringen.
Ik keek naar de zilveren USB-stick in mijn palm. "Voor jou, pap," fluisterde ik.
Ik stond op, trok mijn jas strak en begon te lopen richting het zwarte silhouet van de chemische fabriek. Maar toen ik het eerste hekwerk van het industrieterrein naderde, hoorde ik het geluid van een motorgeluid achter me.
Een zware, zwarte motorfiets stopte met een gierend geluid op slechts tien meter afstand.
De bestuurder drong een zwarte helm met een getint vizier. De figuur stapte af, deed de helm af en liet een bos lang, donker haar over de schouders vallen.
Het was de vrouw van tafel twaalf. Claire.
Ze keek me aan met strakke, vastberaden ogen en zei: "Stap op, Evelyn. We hebben niet veel tijd voordat Julian zijn versterking hiernaartoe stuurt."
