Deel 9: Het Masker Valt Af
Niemand bewoog zich. De twee deurwaarders stonden roerend stil aan weerszijden van de deur, en de secretair die Gavin zojuist had uitgescholden, stond met open mond in de hoek van de kamer te kijken naar het tafereel.
Arthur bewoog zijn rolstoel langzaam naar voren, tot precies midden in het kantoor, recht voor het bureau van Gavin. Zijn blik was snijdend en koud als winterijs. "Er hoeft niemand te worden weggestuurd, jonge man," zei Arthur met een stem die door de hele ruimte dreunde. "Dit kantoor behoort niet langer toe aan jouw onderneming. Vanaf dit moment is elk bezit, elk aandeel en elke vierkante meter steen die jij dacht te bezitten, ondergebracht onder het beheer van mevrouw Nora."
Gavin lachte hysterisch. Het geluid klonk vals en hol. "Ben je helemaal gek geworden?! Nora is een nietsnut, een mislukkeling die ik eigenhandig naar de afgrond heb geholpen! Zij heeft geen rooie cent, laat staan dat ze..."
"Ik heb inderdaad lang gedacht dat ik niets was, Gavin," nam ik het woord over, terwijl ik rustig naar voren stapte en mijn hand op de rug van Arthur zijn rolstoel legde. Mijn stem was helder, beheerst en volkomen vrij van de angst die mij jarenlang had verlamd. "Jij hebt me klein gehouden, me uitgelachen, en me als een stuk vuil aan de kant geschoven voor jouw nieuwe imperium. Maar je bent vergeten dat wie op glas bouwt, vroeg of laat door zijn eigen scherven wordt gesneden."
