DEEL 7: HET HOL VAN DE LEEUW
De gangen achter de grote feestzaal van het landgoed waren stil, steriel en doods. Tapijt dempte het geluid van Sophie's hakken terwijl ze langs deuren liep die toegang gaven tot de keukens, de opslagruimtes en de technische installaties. Af en toe hoorde ze het gedempte geluid van klassieke muziek en het vrolijke geroezemoes van rijke gasten die door de dikke muren heen sijpelde.
Ze haalde het elektronische pasje van David tevoorschijn en hield het tegen de scanner van de deur met het opschrift TECHNISCHE RUIMTE - GEEN TOEGANG. Met een zachte klik schoot het slot open. Sophie glipte naar binnen en sloot de deur achter zich.
De ruimte was gevuld met rijen servers, videoconsoles en grote schermen die beelden konden doorsturen naar de hoofdruimte van het landgoed. In het midden stond een computerterminal waarvan het scherm fel oplichtte in het donker. Sophie liep er naartoe, haar hart in haar keel bonzend. Ze haalde de USB-stick uit haar tas en stak deze in de USB-poort van het systeem. Binnen enkele seconden verscheen er een map op het scherm met al de belastende documenten, de audio-opnames en, als ultieme verrassing, de geheime videobestanden van de bruiloft die Lucas had gemaakt.
Op dat moment hoorde ze door de luidsprekers die in de technische ruimte hingen het geluid van een microfoon die werd ingeschakeld. Een scherpe piep, gevolgd door de heldere, zelfverzekerde stem van Lisa.
« Dames en heren, vrienden en familie... » klonk Lisa’s stem door de speakers, vol rinkelende valse vrolijkheid. « Dank jullie wel dat jullie vandaag allemaal gekomen zijn om te vieren dat David en ik nu al een half jaar gelukkig getrouwd zijn. Het was een reis van pure liefde, van perfectie, van een sprookje dat werkelijkheid is geworden... »
Sophie voelde de woede in zich opbruisen bij elk woord dat Lisa sprak. Wat een walgelijke leugen. Ze keek naar het hoofdscherm van de computer. Met een paar simpele handelingen kon ze de videofeed overnemen en de hele zaal laten zien wat er werkelijk achter dat 'sprookje' schuilging. Ze legde haar vinger op de enter-toets, haar adem stokte, toen de deur van de technische ruimte plotseling met een harde klap openvloog.
Daar stond Lisa.
Geen glimlach op haar gezicht. Geen spoor meer van de stralende, onkwetsbare bruid. Haar ogen puilden uit van pure razernij, haar gezicht vertrokken in een lelijke grimas. Achter haar stond niemand minder dan Lisa's vader, zijn gezicht rood van woede, geflankeerd door een beveiligingsbeambte die dreigend zijn hand naar zijn zak bracht.
« Jij... » siste Lisa, haar stem trillend van pure haat terwijl ze naar Sophie stapte. « Wat in godsnaam doe jij hier? »
Sophie deinsde niet terug. Ze liet haar hand zakken van het toetsenbord, rechtte haar rug en keek haar voormalige vriendin recht in de ogen aan, precies zoals ze op de trouwdag had moeten doen.
« Ik ben hier om je sprookje te vertellen, Lisa », antwoordde Sophie met een ijskoude kalmte die Lisa zichtbaar deed deinzen. « Het sprookje waar je zo hard voor hebt gelogen. »
Lisa’s vader maakte een woedend gebaar naar de beveiligster. « Pak haar vast! Haal die rotzooi van het scherm en gooi dat mens van het terrein af! »
Maar voordat de beveiliger een stap naar voren kon zetten, ging de deur aan de andere kant van de technische ruimte open. David stapte langzaam naar binnen, zijn handen nonchalant in zijn broekzakken, met een dodelijke glimlach op zijn gezicht die Sophie nooit eerder had gezien.
« Raak haar niet aan », zei David met een stem die door de kleine ruimte galmde als een ijzige wind. « Dit feestje is namelijk nog maar net begonnen. »
