DEEL 5: HET AANBOD VAN DE DUIVEL
De uren na haar ontmoeting met Lucas vlogen voorbij in een waas van angst en adrenaline. Sophie zat opgesloten in haar kleine appartement, de gordijnen strak gesloten, met de USB-stick en de papieren verspreid over haar keukentafel. Haar hoofd tolde van de scenario's. Als ze dit zou doen – als ze naar dat herdenkingsdiner zou gaan en de inhoud van de stick zou openbaren – zou ze niet alleen Lisa's perfecte leugen in duigen doen vallen, maar ook de woede ontketenen van een machtige familie die niets te verliezen had.
Aan de andere kant kon ze ook niet doen alsof er niets aan de hand was. Het idee dat Lisa haar jarenlang had gebruikt, dat hun vriendschap niets meer was geweest dan een handige façade voor iemands anders ego, en dat zijzelf op die trouwdag was gereduceerd tot een figurant in een treurig toneelstuk, vrat aan haar ziel. En David... waarom had hij juist haar uitgekozen om zijn vuile werk op te knappen? Was het puur omdat hij medelijden met haar had, of was zij voor hem net zo goed een instrument in een zorgvuldig gepland wraakplan?
De telefoon op de tafel trilde onverwacht. Sophie sprong bijna op van haar stoel. Het scherm lichtte fel op in de schemering. Een onbekend nummer. Ze aarzelde, haar vinger zweefde boven het scherm, voordat ze met een kloppend hart op 'beantwoorden' drukte.
« Sophie »,klonk een diepe, kalme stem aan de andere lijn. Het was een stem die ze kende van de bruiloft, hoewel hij toen vrijwel zwijgzaam was gebleven. David.
« David? » haar stem klonk scherper dan bedoeld. « Hoe kom je aan mijn nummer? »
« Lucas heeft je niet zomaar ontmoet, Sophie », antwoordde David onverschillig, alsof hij haar een heel alledaagse vraag stelde. « En ik weet dat je de USB-stick hebt. Ik weet ook dat je twijfelt. Dat is logisch. Je bent nooit gevraagd om in deze vuurlinie te staan, en toch heeft Lisa je erin getrokken lang voordat je mij überhaupt leerde kennen. »
« Waarom doe je dit, David? » vroeg Sophie direct, haar frustratie de overhand nemend. « Waarom geef je mij al die bewijzen? Als je wraak wilt nemen op Lisa of haar familie, doe het dan zelf! Waarom moet ik de boodschapper zijn van jullie ellende? »
Aan de andere kant van de lijn bleef het even stil. Sophie hoorde het zachte geruis van autoverkeer, alsof hij ergens buiten stond in de regen.
« Omdat Lisa jou nooit een keuze heeft gelaten, Sophie », zei David toen, zijn stem zachter maar met een onderliggende intensiteit die door haar merg en been sneed. « Vanaf de eerste dag in die bruidswinkel, en waarschijnlijk al veel langer geleden op school, heeft ze je geleerd om te buigen, om onzichtbaar te zijn, om achter de haag te gaan staan. Ze dacht dat ze je kon bezitten, net zoals ze dacht dat ze mij kon bezitten via dat contract. Maar ik weiger om in haar leugen te leven. En ik denk dat jij die leugen ook niet langer wilt tolereren. »
« En wat als ik weiger? » vroeg Sophie uitdagend, hoewel haar handen trilden om het toestel. « Wat als ik die stick in de prullenbak gooi, mijn kluis in duik en nooit meer achterom kijk? »
« Dat kun je doen », antwoordde David zonder een spoor van aarzeling. « Maar denk je echt dat Lisa je met rust laat als haar imperium instort? Mensen zoals Lisa en haar vader hebben altijd een zondebok nodig wanneer hun kaartenhuis begint te wankelen. Op de trouwdag was je de achtergrondfiguur. In hun val... ben jij de persoon die ze als eerste de schuld zullen geven. Ze zullen je ruïneren, Sophie. Niet omdat je iets hebt gedaan, maar omdat je er was. »
De woorden sloegen in als een bom. Sophie wist dat hij gelijk had. Lisa was meedogenloos voor iedereen die haar glans kon bedreigen of haar geheimen kon ontrafelen. Door te zwijgen koos ze geen vrede; ze koos ervoor om een willig slachtoffer te blijven.
« Het diner is over drie dagen », ging David verder, alsof hij haar stilte al had geïnterpreteerd als een instemming. « Kom naar het landgoed. Niet als gast in de schaduw, maar om je eigen antwoorden te halen. Ik zorg ervoor dat je binnenkomt. De rest is aan jou. »
De lijn werd verbroken. Sophie bleef achter in de stille, donkere kamer, starend naar de USB-stick op de tafel. De beslissing was genomen, of ze dat nu wilde of niet.
