DEEL 2: HET GEHEIM IN HET LEDEREN ALBUM
Het zware lederen album woog bijna loodzwaar in Sophie’s handen. Ze zat aan haar kleine houten eettafel, terwijl de late avondschemering door het raam naar binnen sloop. Haar adem stokte in haar keel toen ze pagina na pagina omsloeg. Er was geen sprake van een vergissing of een onschuldige compositiefout van een slaperige fotograaf. Elk beeld dat in dit kostbare boek was gebundeld, vormde een minutieus gedocumenteerd visueel verslag van haar aanwezigheid op die noodlottige trouwdag.
Waar waren de groepsfoto’s van de bruid met haar familie? Waar waren de spontane momenten waarop Lisa straalde in haar extravagante couture? Die beelden leken eenvoudigweg niet te bestaan, of ze waren systematisch uit dit specifieke exemplaar gewist. Wat overbleef, was een obsessieve reeks close-ups en middellange opnames van Sophie zelf. Daar stond ze achter de beukenhaag, de wind die door haar losse lokken woei; daar liep ze met haar schoenen in haar hand over het grindpad; en daar, op een van de meest treffende portretten, keek ze met een vermoeide, droevige blik direct in de lens, net op het moment dat David zijn hoofd omdraaide om haar te observeren.
Sophie rilde, hoewel de verwarming in haar appartement zachtjes zoemde. De implicaties van dit album gonsden door haar hoofd. Hoe kon David zoiets toelaten? Beter gezegd: hoe had hij dit kunnen organiseren zonder dat Lisa er ook maar iets van merkte? Lisa was bezeten door haar eigen imago, haar eigen perfectie, haar eigen centrale plaats in het universum. Dat haar echtgenoot op de dag van hun huwelijk zijn aandacht had gevestigd op de achtergrondfiguur – op haar, de vernederde jeugdvriendin – zou voor Lisa het ultieme verraad zijn geweest.
Ze sloeg het album dicht met een harde klap die door de stille kamer echood. Ze besloot dat ze dit direct moest ophelderen. Ze pakte haar telefoon, haar vingers trilden lichtjes terwijl ze door haar contacten lijst scrolde. Maar voordat ze op Lisa's naam kon drukken, bleef haar vinger hangen bij een ander nummer. Het nummer van de fotograaf, wiens visitekaartje destijds door een van de andere bruidsmeisjes in haar hand was geduwd als een soort troostprijs. Zonder verder na te denken, drukte ze op de belknop.
De telefoon ging lang over. Drie keer, vier keer. Toen klonk er een diepe, vermoeide stem aan de andere lijn. « Met Lucas. »
« Goedenavond, meneer... Lucas. Ik ben Sophie van de bruiloft van Lisa en David, een half jaar geleden », bracht ze uit, haar stem klinkend als een vreemde echo in haar eigen oren.
Aan de andere kant bleef het angstaanjagend stil. Geen verbazing, geen vraag over welke bruiloft het ging. Alleen het geluid van een langzame, diepe zucht.
« Ik wist dat je zou bellen », zei Lucas kalm, alsof hij al maanden op dit telefoongesprek zat te wachten. « Het heeft langer geduurd dan ik had verwacht. Maar je hebt het album dus ontvangen. »
« Wat betekent dit? » vroeg Sophie, haar frustratie en angst barstten door haar zelfbeheersing heen. « Waarom sta ik op elk verdomd plaatje in dat album? Waar is Lisa? Dit kan geen toeval zijn. »
Lucas kuchte zachtjes. « Geen toeval, meisje. Niets in dat album is per ongeluk gebeurd. Maar als je de echte waarheid wilt weten over wie de opdracht heeft gegeven en waarom jouw gezicht belangrijker was voor de bruidegom dan de bruid zelf, dan moeten we praten. Niet aan de telefoon. Morgen om twee uur, in het oude koffiehuis bij de haven. Zorg dat je alleen komt. »
Voordat Sophie iets kon antwoordden, werd de verbinding verbroken. Een luide kiestoon vulde haar oor. Ze staarde naar het scherm, haar hartslag bonzend in haar slapen, terwijl buiten de eerste regendruppels tegen het glas tikten en de duisternis haar flat volledig overnam.
