DEEL 6: HET VERDRIET VAN DE VERLEDEN TIJD
De volgende twee dagen bracht Sophie door in een vreemde, bijna koortsachtige roes. Ze ging nauwelijks naar buiten, at amper en bracht uren door met het bekijken van de bestanden op de USB-stick. Naast de audio-opnames van gesprekken tussen Lisa’s vader en dubieuze investeerders, stonden er ook kopieën van bankafschriften op die onthulden hoe Lisa's familie systematisch geld had onttrokken aan liefdadigheidsfondsen om hun eigen extravagante levensstijl te bekostigen.
Maar wat haar het meest raakte, waren niet de financiële misdrijven. Het waren de persoonlijke berichten. Tussen de mappen vond ze ook talloze app-conversaties en e-mails uit de tijd dat zij en Lisa nog 'beste vriendinnen' waren. Vroeger, lang voordat David in beeld kwam, had Lisa haar al gemanipuleerd. Sophie zag hoe elke overwinning van haarzelf – een promotie op haar werk, een compliment van een vreemde, een mooi kledingstuk – door Lisa subtiel werd klein gemaakt of verdraaid tot iets minderwaardigs. Lisa had haar nooit als gelijke gezien; Sophie was altijd het decor geweest waartegen Lisa’s eigen schittering beter tot haar recht kwam.
De realiteit van die jarenlange vriendschap daalde als een koude deken over haar heen. Ze had zichzelf klein gehouden, haar ambities ingeslikt en haar eigenwaarde laten afbreken, in de veronderstelling dat dit de prijs was voor echte vriendschap. Nu, met het bewijs zwart op wit voor haar neus, voelde ze geen verdriet meer, maar een groeiende, koude woede. Het was geen woede die haar blikte verduisterde, maar een die haar juist scherp en helder maakte.
Op de avond van het herdenkingsdiner stond Sophie voor haar kledingkast. Ze keek naar de ingetogen, sombere kleding die Lisa haar destijds had verplicht te dragen voor de bruiloft. Zonder aarzelen schoof haar hand die jurk aan de kant. Achter in de kast hing een oud kledingstuk, een elegante, diepblauwe avondjurk die ze ooit had gekocht voor een sollicitatiegesprek dat ze uiteindelijk niet had aangedurfd. De stof was vol en rijk, en toen ze hem aantrok, paste hij alsof hij voor haar was gemaakt. Ze keek in de spiegel. Geen verlegen meisje dat bang was om op te vallen. Haar blik was vastberaden, haar houding rechtop.
Het landgoed aan het water zag er in de avondverlichting uit als een sprookje uit een nachtmerrie. De oprijlaan was verlicht door honderden kleine lantaarns, en dure auto's reden af en toe aan om genodigden af te zetten. Sophie had een taxi genomen die haar iets verderop had afgezet; ze wilde niet in een luxe wagen arriveren die haar zou verraden. Ze liep in het donker over het grindpad, haar hakken klinkend op de harde stenen, terwijl de koude avondlucht haar longen vulde.
Bij de zijingang van het landgoed stond een gestalte te wachten in de schaduw van een reusachtige plataan. Toen Sophie naderde, trad hij naar voren. Het was David. Hij droeg een strak donker pak, zijn gezicht in het flakkerende licht van de lantaarns even uitdrukkingsloos als altijd, maar in zijn ogen lag een intense, onderzoekende glans.
« Je bent gekomen », zei David rustig, zijn stem laag zodat de bewaking aan de voorkant het niet kon horen.
« Ik had geen keus », antwoordde Sophie koeltjes, haar ogen niet afwendend van de zijne. « Je hebt me laten zien wat er achter de schermen gebeurt, David. Nu wil ik de voorstelling meemaken. »
David knikte kort, een haast onmerkbare beweging van goedkeuring. Hij reikte naar zijn binnenzak en haalde een klein, elektronisch pasje tevoorschijn dat hij haar overhandigd. « Dit geeft je toegang tot de bedieningsruimte achter de grote feestzaal. Daar bevindt zich het centrale projectiescherm. Lisa zal over tien minuten haar grote toespraak houden over haar 'perfecte' huwelijksleven. Zorg dat je op tijd bent. »
Sophie nam het pasje aan, haar vingers raakten kort de zijne aan. Het voelde ijskoud. « En jij dan? » vroeg ze.
« Ik zorg ervoor dat Lisa en haar vader op hun plek zitten », antwoordde David met een dodelijke kalmte. « En dat ze nergens heen kunnen. »
Zonder nog iets te zeggen draaide Sophie zich om en verdween door de zware stalen deur naar binnen, het hol van de leeuw in, klaar om de storm te ontketenen die alles zou veranderen.
