DEEL 3: DE SCHADUW VAN DE HAVENCAFÉ
De volgende middag hing er een zware, klamme zeemist over de kade van de oude haven. Roestige kettingen bungelden aan de afgemeerde schepen en de schreeuw van meeuwen sneed door de stille lucht. Sophie trok haar wollen jas strakker om zich heen terwijl ze over het hobbelige kasseienpad liep, op zoek naar 'De Zwarte Anker', het koffiehuis dat Lucas had genoemd. Het pand zag eruit alsof het al decennia in de tijd was bevroren; de ramen waren dof van het zout en de condens, en boven de deur hing een houten bord waarvan de verf afbladderde.
Ze duwde de zware houten deur open. Een belletje klingelde schel boven haar hoofd. Binnen rook it muf naar filterkoffie, oude boeken en goedkope tabak. Er zaten slechts twee klanten in de hoek, die met hun rug naar haar toe zaten en fluisterend kaartten. Achter de toonbank stond een oude kastelein die niet eens opkeek toen ze binnenkwam.
In de achterste hoek, half verborgen in de schaduw van een groen plastic plantenbakje, zat Lucas. Hij droeg dezelfde versleten tweedjas als op de trouwdag, en voor zich had hij een kop zwarte koffie staan waar damp vanaf kwam. Toen hij Sophie zag naderen, hief hij zijn hand en wees met een trillende vinger naar de lege stoel tegenover hem.
Sophie aarzelde een moment, haar hand nog op de leuning van de stoel, voordat ze ging zitten. « Je zei dat je antwoorden had », begon ze direct, zonder beleefdheden uit te wisselen. « Waarom dat album? Waarom ik? »
Lucas nam een langzame slok van zijn koffie, zijn doorleefde ogen priemend op haar gericht. « Omdat je blind bent, kind. Net zoals Lisa blind is voor alles wat buiten haar eigen spiegelbeeld ligt. Maar David... David zag meer dan goed voor hem was. En meer dan goed voor jou is. »
« Wat bedoel je met David? » Sophie voelde een koude rilling over haar rug lopen. « David hield van Lisa. Ze gingen trouwen. Het was hun grote dag. »
« Hun dag? » Lucas glimlachte bitter. Een glimlach die geen enkele vreugde uitstraalde. « Geloof me, juffrouw Sophie, op die trouwdag werd er geen liefdesverhaal bezegeld. Er werd een contract getekend. Een contract waar Lisa het stralende middelpunt van wilde zijn, maar waar David al maanden van probeerde te ontsnappen. En jij... jij was het enige echte menselijke element dat hij in die hele schijnwereld kon vinden. »
Sophie schudde heftig haar hoofd, haar gedachten buitelingen over elkaar. « Dat kan niet. David is koud, afstandelijk, hij zegt nauwelijks een woord. Hoe kan hij... »
« Omdat hij stil is, betekent niet dat hij blind is », onderbrak Lucas haar scherp. Hij schoof een dikke, bruine enveloppe over de kleverige tafel naar haar toe. « Dit kreeg ik van hem, twee dagen voor de bruiloft. Niet van Lisa. Van David. Met een specifieke set instructies en een geldbedrag dat ik onmogelijk kon weigeren. Niet om mooie foto's van de bruid te maken, maar om jou vast te leggen. Elke blik, elke zucht, elke keer dat je werd weggeduwd naar de achtergrond door die vriendin van je. »
Sophie staarde naar de enveloppe, haar vingers trilden toen ze de flap voorzichtig openomvouwde. Binnenin lagen geen foto's, maar handgeschreven briefjes en kopieën van officiële documenten. Ze trok het bovenste vel papier tevoorschijn en las de eerste regels. Haar adem stokte in haar keel. Wat ze daar zag, veranderde alles wat ze dacht te weten over de vriendschap met Lisa, het huwelijk, en de rol die zij zelf in dit web van bedrog speelde.
