DEEL 10: DE STILTE VOOR DE STORM
De weken die volgden op de val van Lisa’s familie leken op een vreemde droom waarin Sophie langzaam leerde om weer vrij te ademen. Het landgoed was in beslag genomen door de autoriteiten, het imperium van Lisa’s vader lag in puin, en de media smulden dagelijks van de schandalen rondom de frauduleuze praktijken en het abrupt gecancelde sprookjeshuwelijk. Lisa was nergens meer te bekennen; ze had zich volgens de roddelbladen teruggetrokken in een landhuis ver buiten het land, verbitterd en volledig afgesloten van de buitenwereld.
Sophie had haar oude appartement opgezegd. De herinneringen aan de eenzaamheid en de benauwende telefoontjes hingen daar te dik in de muren. Samen met David verbleef ze tijdelijk in een licht, modern appartement aan de rand van de stad, met grote ramen die uitkeken op een park vol herfstbladeren. Voor het eerst in haar leven hoefde ze niet achterom te kijken. Ze had haar baan bij de redactie opgezegd en was begonnen met waar ze altijd van had gedroomd: het schrijven van haar eigen artikelen, vrij van druk, vrij van andermans verwachtingen.
David was veel meer dan alleen een partner gebleken; hij was een rots in de branding. De kille, gereserveerde zakenman die Sophie op de bruiloft had leren kennen, bleek in de beslotenheid van hun nieuwe thuis een warme, oplettende en diepzinnige man te zijn. Ze brachten avonden door met praten, koken en lachen om dingen die vroeger onmogelijk leken. Het voelde alsof ze een verloren stuk van haar eigen ziel had teruggevonden.
Toch bleef er ergens diep vanbinnen een vage schaduw hangen.
Op een namiddag, toen David naar een afspraak in het financiële district was, bleef Sophie alleen achter in het appartement. De wind loeide buiten door de bomen en regendruppels tikten tegen het glas. Ze liep naar de salontafel waar het zware, in leer gebonden trouwalbum nog steeds lag. Sinds die avond had ze het niet meer aangeraakt. Het album dat ooit een symbool was geweest van haar vernedering en de obsessieve observatie van David, lag er nu als een vreemd relikwie uit een vorig leven.
Met lichte aarzeling sloeg ze het album open. De foto's staarden haar aan. Ze zag zichzelf staan achter de beukenhaag, ze zag de blikken van David, ze zag de koude, lege pracht van de bruiloft. Maar toen ze bij de allerlaatste pagina aankwam – een pagina die ze tot nu toe nooit grondig had bekeken omdat deze leek te zijn vastgeplakt – viel haar oog op iets vreemds.
Onderaan de laatste foto, net in de hoek van de lijst die door het leer werd bedekt, was met pen een kleine, haast onleesbare notitie geschreven. Geen handschrift van Lucas, en zeker niet van David. Het was een scherpe, hoekige handtekening die Sophie maar al te goed kende. Het handschrift van Lisa.
Sophie hield haar adem in en boog zich dieper over het papier. Ze las de woorden die daar stonden gekrabbeld, en een koude rilling trok van haar kruin tot haar tenen.
‘Je denkt dat je hebt gewonnen, schat. Maar het spel is pas voorbij als ik zeg dat het voorbij is. Tot snel.’
De brief of notitie was gedateerd op de dag van het herdenkingsdiner. Lisa wist dus van het album. Sterker nog, ze had het zelf ergens in de manden achtergelaten of bewust zo neergezet. De grond leek onder Sophie’s voeten te wankelen. Dit was geen afscheid; dit was een belofte.
