DEEL 12: HET GEVECHT OM DE UITWEG
De confrontatie door het deurspionnetje heen duurde slechts enkele seconden, maar voor Sophie voelde het als een eeuwigheid. Voordat ze ook maar kon bedenken wat ze moest doen, hoorde ze het geluid van een metalen voorwerp dat in het slot werd gestoken. Lisa was niet zomaar gekomen om te gluren; ze had een sleutel of een professionele loper bemachtigd.
Met een bliksemsnelle reflex sprong Sophie naar voren, draaide de veiligheidsschuif van de voordeur met een harde klik dicht en trok de zware metalen ketting in het slot. Op dat exact moment werd de klink van buiten naar beneden geduwd. De deur sprong een klein stukje open, maar werd abrupt tegengehouden door de ketting.
« Open de deur, Sophie! » klonk Lisa’s stem door de kier, scherp en giftig als het gesis van een slang. Er was geen spoor meer van de aristocratische dame van weleer; haar stem klonk hees, wanhopig en bezeten door een ongekende furie. « Denk je dat je je kunt verstoppen? Denk je dat die man van jou je kan beschermen? Hij is van mij! Alles wat van mij is, is van mij! »
« Je bent ziek, Lisa! » riep Sophie terug, haar eigen stem trillend van angst maar met een onderliggende hardheid die ze niet van zichzelf kende. « Het is voorbij! Ga weg, anders bel ik de politie! »
« De politie? » Lisa gaf een gitzwarte, ijselijke lach die door het hele portiek galmde. « De politie is al met iets anders bezig. Maar jij... jij gaat vandaag betalen voor alles wat je hebt vernietigd! »
Sophie hoorde hoe Lisa met haar hele gewicht tegen de deur begon te beuken. De houten deurpost kraakte onder de druk, en de metalen ketting stond griezelig strak gespannen. Elk moment kon het hout het begeven. Sophie wist dat ze hier niet kon blijven wachten tot de deur het zou begeven. Ze moest handelen. Ze greep haar smartphone van de keukentafel, waar haar handen zo erg van trilden dat ze bijna het toestel liet vallen, en zocht haastig naar David’s nummer.
De telefoon ging over. Één keer. Twee keer.
Neem op, David, neem alsjeblieft op! dacht ze in paniek, terwijl er achter de voordeur een oorverdovende klap klonk toen Lisa zich opnieuw tegen het hout warp. De ketting begon door de spanning los te wrikken uit het schroefwerk.
« Sophie? » klonk David’s stem eindelijk aan de andere lijn, vol directe alarmering door haar gehijg. « Wat is er aan de hand? »
« David, luister goed! » bracht Sophie uit, haar adem stokkend in haar keel. « Lisa... Lisa is hier bij de voordeur. Ze probeert binnen te komen! Ze is... ze is gek geworden! »
Aan de andere kant van de lijn hoorde ze David’s stem plotseling kil en bikkelhard worden. « Blijf waar je bent, Sophie. Sluit je op in de badkamer of de slaapkamer. Ik ben onderweg, ik ben over vijf minuten bij het appartement! Doe open voor niemand behalve voor mij! »
De verbinding werd verbroken. Maar voordat Sophie kon weglopen naar de slaapkamer, klonk er een luide, metalen knal. De ketting brak uit de deurpost met een geweldige slag. De deur vloog met een ruk wijd open en slingerde tegen de muur in de gang.
