Deel 7: De Eerste Schok op het Vasteland
De regen tikte nog steeds tegen de ruiten van het commandocentrum, maar de wind leek heel langzaam iets aan kracht in te boeten. Op het scherm zagen we de ruwe coördinaten van de noodlanding op het vasteland. Het privéterrein toebehorend aan een van Grant's zakenrelaties was het toneel geworden van een chaotische aankomst.
Volgens de summiere berichten die via de lokale noodkanalen binnenkwamen, was het toestel zwaar beschadigd door de wind, maar hadden zowel de piloot, Grant als Sloane de landing overleefd zonder ernstige verwondingen. Ze waren onmiddellijk opgevangen in de nabijgelegen loods om te schûlen voor de laatste stoten van de orkaan.
Ik nam een slok van mijn inmiddels koude koffie en keek naar Van de Velde. "Zorg ervoor dat alle logboeken van deze vlucht veilig wordengesteld en direct worden geüpload naar onze beveiligde cloud. Niemand mag ook maar één bestand aanpassen."
"Begrepen, mevrouw," antwoordde hij direct. Hij durfde inmiddels geen seconde meer tegen te spreken.
Wat Grant niet wist, was dat de helikopter die hij had gebruikt, officieel geleased was via de Sterling Grace Trust. Niet via zijn eigen bedrijf, en zeker niet met zijn eigen geld. Dat betekende dat de kosten van de vlucht, de risicopremie en de eventuele schade aan het toestel direct zouden worden verhaald op zijn persoonlijke aansprakelijkheid nu zijn managementmandaat was ingetrokken. Hij dacht dat hij zichzelf in veiligheid had gebracht, maar in feite stapte hij rechtstreeks in een financieel mijnenveld.
Mijn telefoon trilde op het bureau. Het was een onbekend nummer, waarschijnlijk afkomstig van een mobiele telefoon via een tijdelijke mast op het vasteland. Ik nam op.
"Olivia?" kende ik de stem meteen? Ja. Het was Grant. Zijn ademhaling was zwaar, en op de achtergrond hoorde ik het loeien van de wind en het gejammer van Sloane. "Olivia, ben je daar? God zij dank, de verbinding is er weer."
Ik zei niets. Ik liet hem even in de waan.
"Luister goed," ging hij verder, zijn stem trillend van de adrenaline en de kou. "We hebben een verschrikkelijke landing gemaakt. De helikopter is zwaar beschadigd, maar we leven nog. Sloane is er slecht aan toe, ze is in paniek. Je moet onmiddellijk contact opnemen met de nooddiensten op het eiland en een reddingsboot sturen om ons op te halen zodra het kan. En zorg ervoor dat de financiën voor onze opvang hier geregeld worden via de zaak."
Zijn arrogantie was verbazingwekkend. Zelfs nadat hij mij had achtergelaten op een eiland in de storm, verwachtte hij dat ik als een gehoorzame echtgenote alles in het werk zou stellen om zijn minnares en hem te redden en te onderhouden.
"Grant," zei ik met een stem zo koud als ijs.
"Wat is er? Schiet op, we hebben geen tijd! Sloane heeft medische hulp nodig!"
"Je vergist je in één ding, Grant," antwoordde ik rustig. "Er is geen 'ons' meer. En er is al helemaal geen bedrijfsrekening meer om jouw vlucht of je minnares te bekostigen."
Aan de andere kant van de lijn viel een ijzingwekkende stilte.
