Deel 6: Het Juridische Net Sluit Zich
De wind gierde om het gebouw, maar aan de telefoon heerste een gespannen stilte die pas na enkele seconden werd verbroken door de scherpe stem van mr. Henderson. "Mevrouw Caldwell, meent u dit serieus? Een intrekking van zijn bevoegdheden tijdens een actieve noodsituatie? Als de autoriteiten erachter komen dat..."
"De autoriteiten hoeven zich nergens zorgen over te maken," onderbrak ik hem met een ijzige kalmte. "Grant heeft vrijwillig afstand gedaan van zijn positie op dit eiland door op die helikopter te stappen. Hij heeft daarbij gekozen voor privébelangen boven de veiligheid en het beheer van de trust. Volgens artikel 14 van onze statuten betekent dat een onmiddellijke beëindiging van alle operationele mandaten."
Mr. Henderson zuchtte diep aan de andere kant van de lijn. Ik hoorde het geritsel van papier, alsof hij in het midden van de nacht door dikke juridische dossiers bladerde om mijn woorden te controleren. "Ik begrijp uw standpunt, Olivia. Maar als hij dit overleeft... en dat hopen we natuurlijk wel... zal dit uitdraaien op een juridische veldslag van ongekende proporties. Hij zal proberen de controle over het resort terug te krijgen via de rechtbank."
"Laat hem het proberen," antwoordde ik zonder een spoor van twijfel. "Laat hem maar voor de rechter verschijnen en uitleggen waarom hij de fondsen van de stichting heeft gebruikt om een luxe leven te leiden voor zijn zwangere minnares, terwijl hij zijn wettige echtgenote achterliet in een orkaan. Ik denk niet dat een rechter daar erg van onder de indruk zal zijn."
"En de financiën?" vroeg de advocaat. "De rekeningen op het vasteland?"
"Zijn per direct bevroren," zei ik. "Geen enkele euro van de trust gaat nog naar zijn persoonlijke rekeningen of naar de rekeningen van Sloane Vance. Ze staan vanaf dit moment volledig op eigen benen."
Ik hing op voordat hij nog extra vragen kon stellen. Ik draaide me om en zag dat meneer Van de Velde me met grote, angstige ogen aankeek. Hij had elk woord van het gesprek meegekregen. Voor hem was ik niet langer de rustige, ietwat op de achtergrond volgende echtgenote van de directeur. Ik was de eigenares. De persoon die de touwtjes strak in handen had, ongeacht hoe hard de storm woedde.
"Mevrouw," begon Van de Velde aarzelend, "er is net een automatische melding binnengekomen via het back-upnetwerk van de luchtverkeersleiding. De helikopter... hij is geland."
Ik spande mijn sporen. "Geland? Waar?"
"Niet op het hoofdvliegveld van het vasteland," antwoordde hij terwijl hij op een knop drukte om de binnenkomende data te verversen. "Op een privé-helikopterlandingsplaats net buiten de stad. Het lijkt erop dat de piloot in een laatste wanhopige poging het toestel aan de grond heeft gezet voordat de brandstof op was."
Ik liep naar het scherm en keek naar de locatiegegevens die traag verschenen. Ze hadden het gered. Ze leefden nog. Maar de echte nachtmerrie voor Grant begon pas nu hij de grond raakte en ontdekte dat zijn wereld in puin lag.
