Deel 11: De Nasleep op het Vasteland
Terwijl het interview live werd uitgezonden en door miljoenen mensen werd bekeken, zaten Grant en Sloane vast in een detentiecentrum op het vasteland in afwachting van een eerste verhoor. De droom van een luxe toekomst gebouwd op verduisterde gelden was in minder dan vierentwintig uur veranderd in een juridische nachtmerrie.
Meneer Van de Velde bracht me de nieuwste berichten uit het politiebureau. "Mevrouw, de advocaat van meneer Caldwell heeft geprobeerd om een spoedzitting aan te vragen om de bevriezing van de rekeningen aan te vechten, maar de rechter heeft het verzoek per direct afgewezen op grond van de overlegde documenten over de verduistering."
Ik knikte onverschillig terwijl ik door een stapel documenten bladerde. "Natuurlijk is het afgewezen. Ze dachten dat ze konden handelen zonder consequenties zolang de schijn maar werd opgehouden. Maar de realiteit laat zich niet wegmoffelen met een mooie glimlach en een dure jas."
"En mevrouw Sloane Vance?" vroeg Van de Velde voorzichtig. "Zij probeert alle schuld op meneer Caldwell af te schuiven. Ze beweert dat zij geen weet had van de herkomst van het geld en dat ze slechts handelde onder zijn instructies."
"Dat mag ze aan de rechter vertellen," antwoordde ik zonder enige empathie. "Wie meedoet aan het spel, moet ook de verliezen kunnen dragen. Ze hebben destijds op dat platform geen seconde getwijfeld om mij achter te laten. Ik zie geen reden waarom ik nu ook maar enige medelijden zou moeten hebben met hun huidige situatie."
Het eiland begon weer langzaam op te starten. De elektriciteit was volledig hersteld, de communicatielijnen met het vasteland werkten weer naar behoren, en de eerste reserveringen voor het volgende seizoen werden alweer binnengehaald. Maar alles was anders. Halcyon Cay stond niet langer bekend als een luxueus oord geleid door een ambitieuze yuppie; het stond vanaf nu bekend als het eigendom van Olivia Caldwell, een vrouw die je beter te vriend kon houden.
Terwijl ik over het vernieuwde terras liep en de zonsondergang bewonderde die de lucht in prachtige tinten rood en goud kleurde, besefte ik dat de storm niet alleen het eiland had schoongeveegd, maar ook mijn leven. Alles wat overbodig, vals of verraderlijk was geweest, was weggespoeld. Wat overbleef was pure kracht.
Maar net op het moment dat ik dacht dat de rust definitief was teruggekeerd, ging mijn persoonlijke telefoon over. Een onbekend nummer uit het buitenland. Ik nam op.
