Deel 4: Het Oordeel van de Lucht
Het signaal op het scherm begon gevaarlijk te flikkeren. De vluchtcomputer van de helikopter gaf een reeks automatische waarschuwingen af die direct werden doorgestuuurd naar ons commandocentrum op het eiland. Windstoten van windkracht twaalf sloegen tegen de rotorbladen van het toestel waarin Grant en Sloane zaten.
Van de Velde keek angstig over mijn schouder mee. "Mevrouw... ze bevinden zich nu in de gevarenzone. De piloot roept om hulp via de noodfrequentie, maar de kustwacht geeft aan dat landen op dit moment vrijwel onmogelijk is."
Ik bleef roerloos zitten. Mijn blik was strak gericht op de rode stip die op het radarscherm op en neer sprong als een stervende ster. Dit was het moment waarop de werkelijkheid de illusie inhaalde. Grant had gedacht dat hij kon vluchten voor de gevolgen van zijn daden, maar de natuur liet zich niet omkopen met mooie woorden of valse beloftes.
"Heeft de piloot contact gezocht met ons eiland?" vroeg ik kalm.
"Nee," antwoordde Van de Velde trillend. "Ze hebben koers gezet naar het vasteland. Maar met deze windsnelheden riskeren ze een crash op zee."
Ik stond op en liep naar het grote raam dat uitzkeek over de woeste oceaan. De regen sloeg als duizenden naalden tegen het glas. In mijn gedachten zag ik Grant zitten. Ik zag hoe zijn zelfverzekerde glimlach plaats maakte voor pure paniek. Ik zag hoe Sloane, die dacht dat ze de jackpot had gewonnen door de echtgenote aan de kant te schuiven, nu waarschijnlijk haar handen voor haar gezicht hield van angst. Ze wilden macht, ze wilden rijkdom, ze wilden een leven dat niet van hen was. Maar ze waren vergeten dat je een fundament niet kunt stelen als de eigenaar de sleutels in handen heeft.
"Laat de communicatielijn open," zei ik zonder om te kijken. "Als ze proberen terug te keren naar het eiland..."
"Terugkeren?" onderbrak Van de Velde mij verbijsterd. "Mevrouw, met dit weer kan geen enkel toestel hier landen. Het helikopterplatform staat onder water."
"Precies," antwoordde ik met een ijskoude glimlach. "Het eiland is gesloten."
Op dat exact moment viel het signaal van de helikopter op het hoofdscherm volledig weg. Het scherm werd zwart, op een enkel knipperend storingslampje na. De verbinding was verbroken. En ergens daarbuiten, in het ongenaakbare geweld van de storm, was mijn man volledig op zichzelf aangewezen.
