Deel 3: De Eerste Scheuren in de Schone Schijn
De wind loeide als een hongerig beest rond de muren van de villa, terwijl ik met een kop sterke zwarte koffie voor de schermen zat. Op het hoofdscherm zag ik de vluchtgegevens van Grant's helikopter gestaag vorderen richting het vasteland. Ze vlogen door het hart van de depressie, precies zoals ik had verwacht van een man die te arrogant was om naar de weersvoorspellingen te luisteren.
Meneer Van de Velde kwam haastig aanlopen met een uitdraai van de laatste financiële transacties van het resort. "Mevrouw Caldwell, u moet dit zien. Vlak voordat de verbinding met het resortsysteem begon te haperen, zag ik dat er een aanzienlijke som geld is overgemaakt van de bedrijfsrekening naar een privérekening op naam van Sloane Vance."
Ik nam een slok van mijn koffie en keek niet eens op van het scherm. "Hoeveel?"
"Bijna een kwart miljoen euro, zogenaamd voor 'onvoorziene consultancykosten' met betrekking tot de uitbreiding van het nieuwe wellnesscentrum," antwoordde hij met ingehouden adem.
Een gure glimlach verscheen op mijn lippen. "Consultancykosten. Interessant, aangezien Sloane nog nooit een dag voor dat project heeft gewerkt, tenzij je haar pogingen om Grant te verleiden in de bestuurskamer meetelt als productieve arbeid."
Dit was het bewijs waar ik op had gewacht. Grant had niet alleen mijn huwelijk verraad, hij had ook systematisch de fondsen van het resort misbruikt om zijn minnares te financieren. En omdat ik tot nu toe de dagelijkse gang van zaken aan hem had overgelaten uit een misplaatst gevoel van loyaliteit, had hij gedacht dat hij hiermee weg zou komen. Maar nu de noodtoestand op het eiland was uitgeroepen, traden de noodrechten van de Sterling Grace Trust automatisch in werking. Elke financiële beslissing die in de voorafgaande zes maanden zonder mijn directe goedkeuring was genomen, werd per direct bevroren.
"Blokkeer alle uitgaande transacties van de bedrijfsrekening," beval ik Van de Velde zonder tederheid in mijn stem.
"Maar mevrouw, als we dat nu doen, zal de bank op het vasteland..."
"De bank op het vasteland voert de instructies uit van de voorzitter van de trust," onderbrak ik hem scherp. "En dat ben ik. Voer de opdracht uit."
Hij slikte, knikte en haastte zich naar zijn terminal. Terwijl hij druk typte, dwaalde mijn blik weer naar de beelden van de storm buiten. Grant was waarschijnlijk nu aan het genieten van zijn zogenaamde triomf. Hij zat warm en droog in de cabine, overtuigd dat hij mij had achtergelaten om te verzuipen in de ellende, terwijl hij met Sloane plannen maakte voor een toekomst met mijn geld en mijn resort.
Wat hij echter niet wist, was dat de helikopter niet zomaar ergens kon landen. Door de strenge storm waren alle commerciële vliegvelden langs de kust gesloten en stond de noodhulpdienst op scherp. Elk ongepland toestel dat landde zonder de juiste vergunningen, zou direct worden gecontroleerd door de autoriteiten. En als die autoriteiten de logboeken en de financiële overboekingen zouden inzien, zou Grant's zorgvuldig opgebouwde kaartenhuis als een pudding in elkaar zakken.
Plotseling knipperde een rood waarschuwingslampje op de console. Een van de satellietsignalen begon te haperen. De helikopter bevond zich nu midden in de zwaarste windhoos boven zee.
