DEEL 7 — De schaduw van het verleden
De verschijning van Gabriel Vance in het vernielde kantoor van Richard Sterling voelde als een spookbeeld uit een ander leven. Zeven jaar geleden was Gabriel de briljante beveiligingschef en strateeg van de Carter Trust geweest. Hij was de man die mij als tiener en jonge vrouw had getraind in persoonlijke veiligheid en tactisch inzicht. Maar vlak voordat ik met Grant trouwde, was Gabriel spoorloos verdwenen. Iedereen nam aan dat hij bij een covert-operatie in het buitenland om het leven was gekomen.
En nu stond hij hier. Levend, met een team van zwaarbewapende particuliere beveiligers om zich heen.
"Gabriel..." stamSelectionde ik, terwijl de spanning van de afgelopen uren zich opbouwde in mijn keel. Ik hield het pistool nog steeds gericht op Julian, die kermend van de pijn tegen de wand zakte. "Waar... waar kom jij vandaan? Je was dood."
"Ik moest dood lijken, Isabella," antwoordde Gabriel met zijn lage, rauwe stem. Hij zette een stap dichterbij en legde voorzichtig zijn hand op de loop van mijn pistool. hij duwde het langzaam naar beneden. "Om jou te beschermen. Om de Trust te beschermen tegen de slang die naast je zat... en de slangen die in je eigen familie kropen."
Gabriel knikte naar twee van zijn mannen. Ze stapten direct naar voren, grepen Julian bij zijn armen en boefden hem met professionele snelheid met stalen tiewraps.
"Isabella! Je kunt dit niet doen!" schreeuwde Julian wanhopig, zijn kille superioriteit volledig verdwenen. "Mijn mannen staan beneden! Als ik niet binnen tien minuten buiten ben, sturen ze de dossiers naar de pers!"
Gabriel keek niet eens naar Julian. Hij haalde een klein portofoonapparaat tevoorschijn. "Team Twee, status beneden?"
"Code Zwart, Commandant," klonk een kraakheldere stem door de speaker. "De drie voertuigen van de verdachte zijn geneutraliseerd. De beveiligingschef van mevrouw Carter, Thomas, is bij kennis en ontvangt medische zorg. De weg is vrij."
Julian werd bleek. Hij staarde naar Gabriel такжеalsof hij een geest zag.
"Neem hem mee naar Veilige Locatie B," beval Gabriel strak. "En ruim het kantoor op. De lokale politie mag hier pas over twee uur op afkomen."
"Begrepen, meneer." De mannen sleepten de vloekende en spartelende Julian de kamer uit.
Gabriel draaide zich om naar mij. Hij keek me aandachtig aan, zijn donkere ogen gleden over mijn gezicht, over het krijtstreepkostuum dat ik droeg, en bleven even steken bij de lichte bloedspat op mijn manchetten.
"Je hebt je goed gehouden vanavond," zei hij zacht. "Toen Arthur me vertelde dat je een dienstmeisjesuniform had aangetrokken om die waardeloze echtgenoot van je te testen, wende ik dat je gek was geworden. Maar je dwong ze om hun kaarten te spelen."
"Ik wilde antwoorden, Gabriel," zei ik, terwijl de vermoeidheid eindelijk begon door te dringen tot in mijn botten. Ik leunde lichtjes tegen de rand van het bureau. "Ik wilde weten of Grant echt van me hield. En in plaats daarvan vond ik een moeras van verraad, fraude en moord."
Ik keek naar het lichaam van Richard Sterling. Een diepe steek van verdriet ging door mijn hart. Richard was als een grootvader voor me geweest.
"Waarom is Richard gedood, Gabriel? Wat staat er echt in dat document?"
Gabriel liep naar de lege kluis van Richard. Hij boog zich voorover, voelde aan de achterwand van de stalen kast en drukte op een onzichtbaar mechanisme. Met een zachte klik sprong een geheim compartiment aan de binnenkant van de kluis open.
Gabriel reikte naar binnen en haalde er een dikke, zwarte lederen map uit.
"Julian dacht dat hij het originele testament had gestolen," zei Gabriel terwijl hij de map aan mij overhandigde. "Wat hij meenam uit de kluis was een vervalsing die Richard speciaal had neergelegd voor het geval er ingebroken zou worden. Dít is het echte testament van je vader, Isabella."
Ik nam de zware lederen map aan. Mijn handen trilden lichtjes toen ik de goudkleurige sluiting opende. Ik sloeg de eerste pagina om.
Daar, op het officiële papier van het Hooggerechtshof, stond de wil van mijn vader zwart op wit geschreven. Maar toen ik de alinea's las, werden mijn ogen steeds groter.
"Dit... dit kan niet waar zijn," fluisterde ik.
"Jawel," zei Gabriel erg ernstig. "Je vader wíst dat hij vergiftigd werd, Isabella. Vijf jaar geleden. Hij wíst dat iemand binnen de familie hem langzaam om het leven bracht met arsenicum. Hij had geen tijd meer om te bewijzen wie het was. Daarom heeft hij de Carter Trust opgesplitst."
"Opgesplitst...?"
"Vanguard Global Holdings—het bedrijf dat Grant dacht te leiden—is slechts de buitenste schil," legde Gabriel uit. "Het is het lokaas. Het echte vermogen van de familie Carter, de technologie-octrooien en de controle over de wereldwijde satellietnetwerken, staan onder gebracht in een schaduwonderneming: Aetherius Corp."
Gabriel keek me strak aan. "En volgens dit testament ben jij niet alleen de eigenaar van Vanguard... jij bent de enige persoon die de opstartcodes bezit van Aetherius. Een bedrijf dat meer waard is dan Vanguard en de Carter Trust bij elkaar."
Ik staarde naar de documenten. Het duizelde me. Zes jaar lang had ik in een rustige buitenwijk gewoond. Ik had gekookt, schoongemaakt, de was gedaan en naar de verhalen van Grant geluisterd over zijn kleine kantoorsuccesjes. Ik had mezelf wijsgemaakt dat ik een eenvoudig leven wilde, ver weg van de kille miljardenwereld van mijn familie.
And all that time... lag de sleutel van de machtigste schaduwonderneming ter wereld in mijn handen. And all that time was mijn echtgenoot slechts een pion op een schaakbord dat ik niet eens wist dat bestond.
"Wie heeft mijn vader vergiftigd, Gabriel?" vroeg ik, mijn stem koud en meedogenloos. "Was het Julian?"
"Julian was te jong en te dom," schudde Gabriel zijn hoofd. "Julian was een werktuig. De man die jouw vader heeft vergiftigd, en de man die vanavond vanuit de schaduw aan de touwtjes trok..."
Gabriel zweeg even. Hij keek naar de deuren van het kantoor.
"Wie?!" eiste ik.
"Victor Vance," zei Gabriel met kille stem. "Mijn eigen oom. En hij werkt samen met iemand die zich erg dicht bij jou bevindt. Iemand die je vanavond nog hebt gesproken."
Voordat ik kon vragen wie dat was, ging Gabriels portofoon weer af. De stem van de beveiliger beneden klonk gejaagd en nerveus.
"Commandant! We hebben een probleem! Er is een colonne van zes zwarte overheids-SUV's gearriveerd! Ze beweren dat ze van de Homeland Security zijn en dat ze mevrouw Carter komen arresteren wegens hoogverraad en illegale wapenhandel!"
Gabriel keek me aan, zijn gezicht strak. "Victor heeft zijn kaarten getrokken. Hij gebruikt de staat om je uit te schakelen."
hij trok zijn pistool opnieuw. "We moeten nu weg. Via de dakroute."
Ik keek nog één keer naar het ontzielde lichaam van Richard, klemde de zwarte lederen map tegen mijn borst en zei:
"Laten we gaan. Het is tijd dat de voorzitter haar imperium terugeist."
