DEEL 10 — Het masker valt
De kille lucht van de ondergrondse serverruimte voelde plotseling benauwd aan. De rode waarschuwingslichten op de muren wierpen een bloedrode gloed over de gezichten van Grant, Victor Vance en hun gewapende mannen.
Gabriel reageerde instinctief. Met een bliksemsnelle beweging hief hij zijn wapen richting Victor Vance, maar voordat hij de trekker kon overhalen, klonk er een hard schot uit de gang achter ons.
PFFT!
Een kogel raakte Gabriels schouder. Het impact liet hem wankelen en zijn pistool kletterde op de roestvrijstalen vloer. Twee van Victors mannen stormden naar voren en drukten Gabriel met geweld tegen de muur, terwijl een derde hem ontwapende.
"GABRIEL!" schreeuwde ik, en ik wilde naar hem toe rennen.
"Blijf staan, Isabella!" snauwde Grant. Hij richtte een klein, zilveren pistool recht op mijn gezicht. Zijn hand trilde, niet van angst, maar van een overmaat aan adrenaline en pure waanzin. "Geen stap verplaatsen! Of ik schiet hem ter plekke door zijn hoofd!"
Ik bleef staan. Mijn hart hamerde tegen mijn ribben, maar mijn geest dwong zichzelf tot ijzig kalmte. Ik keek naar Grant. De man die zeven jaar lang mijn bed had gedeeld. De man voor wie ik elke ochtend ontbijt had gemaakt. De man die ik vertrouwde met mijn leven.
"Hoe ben je uit hechtenis gekomen, Grant?" vroeg ik met een kille, afgemeten stem.
Victor Vance lachte koud. "Het federale transportvoertuig waarin jouw man werd afgevoerd, had een... 'ongeluk' op de snelweg. Mijn mannen hebben hem bevrijd voordat hij de cel in kon. Grant heeft ons waardevolle informatie verstrekt."
"Informatie die jij stal uit mijn kluis thuis," zei ik, terwijl ik Grant strak bleef aankijken.
"Je hebt me bedrogen, Isabella!" schreeuwde Grant, het schuim stond bijna op zijn lippen. "Zeven jaar lang! Zeven jaar lang liet je me zwoegen als een hond! Je keek toe hoe ik me kapot werkte voor een promotie van een paar duizend dollar, terwijl jij de eigenaar was van de hele holding! Je hebt van me gespeeld! Je hield me aan een touwtje zoals een marionet!"
"Ik hield van je, Grant!" roep ik terug, mijn stem sneed door de ruimte. "Toen ik je ontmoette in Chicago, had je niets! En ik vond dat geweldig! Ik wilde een man die om míj gaf, niet om mijn geld! Ik heb zeven jaar gewacht tot je je dromen waar maakte. Ik wilde dat geld nooit tussen ons in laten staan!"
"Leugens!" brulde Grant. "Je wilde controle! Je wilde me afhankelijk van je maken! En toen ik eindelijk succesvol werd, toen ik eindelijk aanzien kreeg... gaf je me een lesje op mijn eigen feest! Je liet me voor honderden mensen voor schut staan!"
"Jij gaf mij een dienstmeisjesuniform, Grant!" herinnerde ik hem met kille precisie. "Jij stak mijn grootmoeders ketting en gaf hem aan je minnares! Jij stak geld uit het bedrijf! Jij bent degene die het huwelijk heeft vernietigd, niet ik!"
Grant leek heel even te wankelen onder de waarheid van mijn woorden. Zijn gezicht vertrok. Maar Victor Vance legde een zware hand op Grants schouder.
"Laat je niet manipuleren door haar, Matthews," zei Victor droog. "Ze probeert tijd te winnen. Voer de opstartcode in op de terminal en beëindig dit."
Grant herpakte zichzelf. Hij keek naar het hoofdscherm van de terminal waar de rode waarschuwing nog steeds knipperde.
"De opstartcode van Aetherius Corp," zei Grant met een wrede glimlach. "Ik heb de encryptiesleutel die Madison bij zich had laten analyseren door de hackers van Victor. We hebben alleen nog jouw biometrische verificatie nodig, Isabella. Jouw iris-scan."
Grant wenkte twee van de gewapende mannen. "Grijp haar vast. Houd haar ogen open voor de scanner."
Twee grote mannen stapten naar voren en grepen mijn armen met een ijzeren greep. Ik probeerde me los te rukken, maar hun fysieke overmacht was te groot. Ze sleurden me naar de centrale terminal en duwden mijn gezicht richting de ingebouwde irisscanner.
"Doe het, Grant," zei Victor Vance, terwijl hij op het toetsenbord tikte. "Zodra de irisscanner haar herkent, worden alle accounts van Aetherius overgedragen naar onze stichting in Panama."
"Met genoegen," zei Grant. He pakte een klein apparaatje dat verbonden was met de scanner en richtte het op mijn rechteroog. "Vaarwel, 'mevrouw de voorzitter'."
Ik keek strak in de rode laserstraal van de scanner. De laser knipperde.
BIOMETRISCHE SCAN IN CUSUS... klonk de mechanische stem.
VERIFICATIE SUCCESVOL.
Grant lachte hard. "Het is gelukt! De overdracht is gestart!"
Maar op dat exacte moment veranderde het geluid van het systeem. Het rode waarschuwingslicht op de muren doofde niet... het begon sneller en feller te knipperen. Een luid alarm, veel luider dan voorheen, gierde door de ondergrondse ruimte.
Op het hoofdscherm verdwenen de financiële datastromen. In plaats daarvan verscheen een grote, goudkleurige videoboodschap.
Het gezicht dat op het scherm verscheen, liet iedereen in de kamer verstijven.
Het was het gezicht van mijn overleden vader, Alexander Carter.
"Als deze video afspeelt," sprak de stem van mijn vader via de hoogwaardige speakers van de serverruimte, "betekent dit dat mijn dochter Isabella onder dwang een biometrische scan heeft uitgevoerd op de hoofdserver. En het betekent dat de mensen die mijn familie probeerden te vernietigen, in de val zijn getrapt."
Grant deed een stap achteruit, zijn ogen wijd van schrik. "Wat... wat is dit?!"
"Voor degenen die dit luisteren," ging de opname van mijn vader verder, zijn blik leek recht door het scherm heen te kijken. "De irisscan van Isabella activeert niet de overdracht van het vermogen. Het activeert het 'Judas-Protocol'. Alle externe verbindingen worden op dit moment permanent verbroken. En de kluis deuren van deze ruimte... worden hermetisch afgesloten."
Swoosh!
Met een gigantische klap vielen de massieve, gehard stalen deuren van de serverruimte dicht. De zware grendels sloegen automatisch in het slot met het geluid van sluitende kluisdeuren.
"Nee! Nee!" schreeuwde Victor Vance. hij rende naar de deuren en sloeg er woedend tegenaan. "Doe die deuren open!"
"Over precies drie minuten," zei de rustige stem van mijn vader op de opname, "zal het koelsysteem van de serverruimte alle zuurstof uit deze kamer zuigen om de data te beschermen tegen fysieke diefstal. Er is slechts één manier om het protocol te stoppen..."
De video pauzeerde. Op het scherm verscheen één enkele tekstregel:
VEREIST: HANDMATIGE WACHTWOORD-INVOER DOOR DE RECHTZINNINGE ERFGENAAM (ISABELLA CARTER). TIJD RESTEREND: 02:59.
De stilte die volgde was dodelijk.
high-tech ventilatieroosters boven ons begonnen luid te sissen. De lucht in de kamer werd merkbaar dunner en kouder.
Victor Vance draaide zich om met een gezicht vol pure paniek. Hij trok zijn pistool en richtte het recht op mij. "Typ het wachtwoord in, Isabella! NU! Of ik schiet je kop eraf!"
Ik keek naar de loop van zijn pistool, daarna naar de aftellende klok op het scherm, en ten slotte naar Grant, die naar zijn keel greep alsof hij nu al geen adem meer kon krijgen.
Een kille, onbeweeglijke glimlach verscheen op mijn lippen.
"Schiet maar, Victor," zei ik rustig. "Als ik sterf, stopt de klok niet. En dan stikken we hier allemaal samen."
