Deel 7: Het Geheim van de Kliniek
Mijn vingers twijfelden boven het scherm van de telefoon. Het scherm lichtte op in het duister van de auto, de naamloze cijfers knipperden alsof ze een waarschuwing waren. Mark keek me met strakke ogen aan vanaf de achterbank, zijn hand beschermend op Leo’s schouder.
"Neem niet op," fluisterde Mark. "Het kunnen die mannen zijn."
"Als zij het zijn, weten ze toch al dat we op de vlucht zijn," antwoordde ik. Ik haalde diep adem en veegde over het scherm. "Hallo?"
Er viel een korte stilte aan de andere kant van de lijn. Alleen het schorre geluid van een ademhalingsapparaat was te horen.
"Eleanor..." De stem was zwak, nauwelijks meer dan een raspend fluisteren, maar ik zou hem uit duizenden herkennen. Het was niet de hese stem van de oude vrouw van de voordeur, noch de krachtige stem van Hannah op de SD-kaart. Dit was een stem die verzwakt was door jaren van ziekte en isolatie.
"Hannah?" stotterde ik, terwijl het vocht in mijn ogen mijn zicht vertroebelde. "Ben... ben jij het echt?"
"Luister goed," zei de stem snel, alsof elke letterkracht kostte. "Je hebt het dossier. Je weet wat hij heeft gedaan. Onze vader... hij is nooit gestorven, Eleanor. De begrafenis vijf jaar geleden... het was een in scène gezette show. Hij leeft."
Mijn adem stokte. "Wat? Vader leeft?"
"Hij leidt de Stichting nog steeds," ging Hannah verder, haar stem trillend van paniek. "Leo is niet alleen mijn zoon... hij is de enige genetische sleutel tot het kluisnetwerk van de Stichting. Vader heeft al zijn illegale activa vastgelegd op de DNA-identificatie van Leo. De speeldoos... de sleutel... het was allemaal bedoeld om jou naar mij te leiden als het misging."
"Hannah, waar ben je?" schreeuwde ik bijna. "We hebben een foto gevonden! Kliniek St. Jude? Ben je daar?"
"Kom niet naar de hoofdingang!" waarschuwde ze hees. "Vader heeft de beveiliging van het ziekenhuis in handen. Gebruik de zilveren sleutel bij de kelderingang aan de achterzijde. En Eleanor... neem Leo niet mee naar binnen. Het is een val als ze hem zien."
De verbinding werd abrupt verbroken. Een harde kiestoon vulde de auto.
Ik liet het toestel op mijn schoot vallen en keek naar Mark. Mijn hoofd tolde van de informatie. Onze vader, de man die ik jarenlang had bewend, de man die ik als een eerlijke, hardwerkende boer herinnerde, was de architect van een duister imperium. En hij had zijn eigen dochter opgesloten en haar kind gebruikt als een menselijke kluis.
"We moeten naar die kliniek," zei ik beslist.
"Eleanor, ben je gek geworden?" reageerde Mark fel. "Je zus zegt net dat het een val is! En je vader leeft? Dit is geen adoptiegeschil meer, dit is een misdaadsyndicaat! We moeten naar de federale politie!"
"Welke politie, Mark?" vroeg ik, terwijl ik het dossier omhoog hield. "Heb je de namen niet gezien op de laatste pagina? De districtschef van de politie staat op de loonlijst van de Stichting! Hannah heeft twaalf jaar lang geprobeerd te overleven omdat ze niemand kon vertrouwen. Als we nu naar de autoriteiten stappen, leveren we Leo rechtstreeks aan hem uit!"
Mark keek naar het slapende jongetje naast hem. Leo’s kleine gezichtje zag er in de schaduw zo kwetsbaar uit. Mark sloot zijn ogen en haalde diep adem. "Oké. Oké. Maar we doen het voorzichtig. Ik blijf bij Leo in de auto. Jij gaat naar binnen, vindt Hannah, en we maken dat we wegkomen uit dit land."
We reden door de nacht naar het oosten van het land, waar Kliniek St. Jude stond—een afgelegen, privé-inrichting omgeven door hoge dennenbomen en een gietijzeren hekwerk. Het was bijna drie uur 's nachts toen we de auto parkeerden op een donkere bosweg, een paar honderd meter van het terrein van de kliniek.
"Blijf hier, doe de deuren op slot," zei ik tegen Mark. Ik pakte een zaklamp, het zilveren sleuteltje en het dossier.
"Eleanor," zei Mark, terwijl hij mijn hand vastpakte. "Als je over twintig minuten niet terug bent, kom ik je halen. Wat er ook gebeurt."
Ik knikte, gaf hem een snelle zoen en glipte de auto uit.
De lucht bij de kliniek was ijzig koud. Het hoofdgebouw doemde op als een bakstenen monstrum met tralies voor de ramen. Ik sloop langs de hekwerkrand totdat ik de achterzijde van het terrein bereikte. Zoals Hannah had gezegdt, was er een kleine, halfondergrondse kelderingang, verborgen achter een berg opgestapelde houten pallets.
Ik duwde de pallets opzij en vond een zware, stalen deur. Naast het handvat zat een ouderwets, mechanisch sleutelgat.
Met trillende vingers stak ik de zilveren sleutel erin. Hij paste perfect. Ik draaide de sleutel om en de deur zwaaide met een zacht gekraak open.
Ik stapte een donkere, vochtige gang binnen die rook naar desinfectiemiddel en schimmel. Mijn zaklamp scheen op de betonnen muren. Aan het einde van de gang was een trap die naar boven leidde.
Ik sloop de trap op en kwam uit op een gang met genummerde deuren. Het was er doodstil, afgezien van het zoemen van de TL-buizen. Kamer 204. Ik volgde de bordjes op de muur.
Toen ik voor deur 204 stond, zag ik dat het raampje in de deur afgedekt was met papier. Ik draaide voorzichtig aan de klink. De deur was niet op slot.
Ik stapte de kamer binnen. In het midden van de ruimte stond een ziekenhuisbed, omgeven door piepende monitoren. In het bed lag een slanke gedaante, vastgebonden met riemen aan de zijkanten van het frame.
"Hannah?" fluisterde ik, terwijl ik naar het bed liep.
De gedaante bewoog langzaam. Het gezicht dat zich naar mij toe draaide was vermagerd, de huid bleek en transparant. Maar toen ze haar ogen opende, zag ik de bekende, warme bruine ogen van mijn zus.
"Eleanor..." ademde ze uit. Tranen stromen over haar wangen. "Je bent gekomen."
"Ik ga je hier weghalen," zei ik haastig, terwijl ik naar de gespen van de riemen graaide. "Leo is veilig. Hij is bij Mark."
"Nee, Eleanor, stop," zei Hannah met zwakke stem. "Er is geen tijd. Je begrijpt het niet... de foto... het dossier... het was geen waarschuwing voor jou."
Ik fronsde mijn wenkbrauwen, mijn handen verstijfden op de riem. "Wat bedoel je?"
Hannah keek me met een blik vol afgrijzen aan. "Hij wist dat je de sleutel zou gebruiken. Hij heeft de kliniek gebruikt om jou hier te lokken. Hij wilde niet dat Leo hiernaartoe kwam... hij wilde jou."
Voordat ik kon reageren, klonk er een luid mechanisch geluid. De zware stalen deur van kamer 204 sloeg met een harde klap dicht. Het geluid van een automatisch slot dat op slot sprong, echode door de kamer.
En uit de luidspreker in de hoek van het plafond klonk een stem—een stem die ik al vijf jaar niet meer had gehoord, diep, hees en vol ijzige autoriteit:
"Welkom thuis, Eleanor. Ik heb op je gewacht."
