Deel 11: De Vrouw van de Jeugdbescherming
De schok van haar aanwezigheid sneed dieper dan de snijdende zeewind die door de kier van de open deur naar binnen waaide. De jeugdbeschermer—de vrouw die me zo empathisch had aangekeken toen ze Leo overdroeg, de vrouw die zei dat ze hoopte dat hij eindelijk een rustig thuis zou vinden—was een van hen.
"U..." fluisterde ik, terwijl ik mezelf langzaam beschermend voor de geopende kluis plaatste. "U werkte de hele tijd voor de Stichting."
Een valse glimlach verschijnt op haar gezicht. "Werken voor de Stichting? Eleanor, je begrijpt het nog steeds niet. Ik ben het bestuur van de Stichting. Je vader was de financier, het gezicht van de operatie. Maar ik was degene die de plaatsingen regelde. Ik was degene die ervoor zorgde dat de juiste kinderen bij de juiste, invloedrijke families terechtkwamen."
"Je hebt kinderen gebruikt als chantage-instrumenten!" roep Mark woedend. Hij zette een stap naar voren, maar de vrouw richtte het pistool strak op zijn borst.
"Blijf waar je bent, meneer Carter," zei ze koud. "Eén stap dichterbij en Leo groeit op zonder vader."
Leo begon stil te huilen achter de benen van Mark. Hij hield zijn handjes voor zijn gezicht.
"Waarom?" vroeg ik, probeerde haar aan het praten te houden terwijl mijn ogen wanhopig de ruimte afzochten naar een uitweg of een wapen. "Waarom liet u Leo aan ons overdragen als u hem terug wilde?"
"Omdat je vader gek werd," antwoordde de vrouw snel, haar ogen strak op ons gericht. "Hij werd geobsedeerd door het idee dat hij alle data onder controle moest houden via zijn eigen bloedlijn. Hij sloot Hannah op, hij verstopte de data. Hij blokkeerde het hele netwerk! De enige manier om de fysieke dossiers in deze kluis te krijgen, was door iemand te gebruiken die toegang had tot de sleutel van Hannah. En jij, Eleanor... jij was de enige die Hannah vertrouwde."
"U heeft mij gebruikt om het werk voor u te doen," zei ik met ingehouden woede.
"Exact," zei ze. "En nu ga je die negen enveloppen heel voorzichtig oppakken en in mijn tas leggen. Daarna stap ik in mijn auto en horen jullie nooit meer iets van mij. De Stichting wordt ontbonden, de dossiers worden verkocht aan de hoogste bieders, en jullie mogen het kind houden. Dat is toch een eerlijke deal?"
"Het zijn de levens van negen kinderen!" schreeuwde ik. "Je gaat hun levens ruïneren!"
"Hun levens zijn twaalf jaar geleden al bepaald, Eleanor," zei ze ijskoud. "Pak de enveloppen. Nu. Of ik begin met het neerschieten van je echtgenoot."
Mijn vingers klemden zich om de rand van de stalen kluis. Ik keek naar Mark. Zijn gezicht was bleek, maar zijn ogen smeekten me om geen onbezonnen dingen te doen.
Ik boog me voorover en pakte de negen dikke enveloppen uit de kluis. Mijn gedachten tolden. Als ik haar de enveloppen gaf, was al het werk van Hannah voor niets geweest. Dan zouden negen gezinnen voor altijd chantage-slachtoffers blijven van deze meedogenloze vrouw.
Maar als ik weigerde, schoot ze Mark neer.
"Goed zo," zei de vrouw, terwijl ze stap voor stap de gietijzeren wenteltrap afdaalde, het pistool strak op ons gericht. "Leg ze op de onderste trede."
Ik stapte naar de trap toe. Mijn handen trilden. Ik legde de stapel enveloppen op de houten trede.
"Stap achteruit," beval ze.
Ik zette drie stappen achteruit, terug richting Mark en Leo.
De vrouw buakte voorover, haar ogen niet van ons afwijkend, en graaide met haar vrije hand naar de enveloppen.
Op dat exacte moment klonk er buiten bij de klif een oorverdovend lawaai. Het was het gierende geluid van een helikopter die met hoge snelheid over de vuurtoren vloog. De felle schijnwerper van de helikopter scheen door de hoge ramen van de toren en verlichtte de hele ruimte in een verblindend wit licht.
De vrouw schrok. Haar aandacht verslapte voor een fractie van een seconde en ze keek omhoog naar de ramen.
"Mark! Nu!" schreeuwde ik.
Mark bedacht zich geen seconde. Hij dook naar voren en tackelde de vrouw bij haar tafels. Ze vielen samen hard op de stenen vloer. Het pistool kletterde uit haar hand en rolde over de vloerplanken richting de open kluis.
Ik dook naar het pistool en graaide het op. Ik richtte het met twee handen op de vrouw, die wanhopig onder Mark vandaan probeerde te krabbelen.
"Blijf liggen!" schreeuwde ik.
De vrouw verstijfde. Ze keek naar het pistool in mijn hand, daarna naar het felle licht van de helikopter dat door de ramen snijdde.
Buiten klonk het geluid van meerdere naderende auto-sirenes. Geen gewone politiesirenes, maar het zware, meertonige signaal van de federale recherche en speciale eenheden.
De deur van de vuurtoren werd wijd opengegooid. Vier zwaargewapende agenten in kogelvrije vesten stormden naar binnen, hun zaklampen en wapens op ons gericht.
"POLITIE! WAPENS WEG! HANDEN OMHOOG!"
Ik liet het pistool onmiddellijk op de grond vallen en stak mijn handen in de lucht. Mark deed hetzelfde, terwijl hij Leo stevig tegen zich aan gedrukt hield.
Een van de agenten duwde de jeugdbeschermer tegen de vloer en sloeg haar in de boeien. Een tweede agent liep naar ons toe en zette zijn wapen neer.
Achter de agenten stapte een vrouw naar voren. Ze droeg een donkere mantel en had haar arm in een schoudersling.
Het was de oude dokter uit de kliniek. En naast haar... wandelde langzaam mijn zus Hannah, ondersteund door een verpleegkundige.
"Hannah!" schreeuwde ik.
Hannah glimlachte zwak door haar tranen heen. "Het is voorbij, El. De dokter heeft de federale recherche ingeschakeld zodra de servers uitvielen. Ze hebben het netwerk opgerold."
Ik zakte door mijn knieën op de koude vloer van de vuurtoren. Mark sloeg zijn armen om me heen en samen trokken we Leo tussen ons in.
Maar terwijl de agenten de jeugdbeschermer afvoerden en Hannah naar ons toe liep, keek dokter de zaal rond en fronsde haar wenkbrauwen.
"Waar is het tiendedossier?" vroeg de dokter plotseling ernstig.
Ik keek op vanaf de grond. "Wat bedoel je? Er lagen negen enveloppen in de kluis. Negen kinderen."
Hannah's gezicht werd bliksemsnel bleek. Ze rende naar de kluis en keek naar de leeggehaalde stalen ruimte.
"Nee..." fluisterde Hannah met een stem vol afgrijzen. "Er moesten er tien zijn. Het tiende dossier... het dossier van de opvolger van vader... het is verdwenen."
