Deel 12: Het Tiende Dossier
De stilte die viel in de vervallen vuurtoren was benauwender dan het loeien van de helikopter buiten. De agenten van de federale recherche stonden bij de ingang, hun portofoons ruisden met berichten over de arrestaties die op dat moment plaatsvonden bij de kliniek en het hoofdkwartier van de Stichting. Maar binnenin de ronde ruimte staarden we allemaal naar de lege achterwand van de stalen kluis.
"Hannah, wat betekent dit?" vroeg ik, terwijl ik overeind krabbelde. Mijn benen voelden zwaar als lood. "Hoezo tien dossiers? Op de SD-kaart en in het dagboek sprak je alleen over negen kinderen!"
Hannah liep naar de kluis en stak haar hand diep in de opening. Haar vingers tastten langs de achterwand. "Toen ik twaalf jaar geleden de documenten stal, waren er negen pleegkinderen geregistreerd. Maar vader had een persoonlijk schaduwdossier—een tiende kind. Een kind dat niet geplaatst werd bij een vreemd gezin, maar dat binnen de organisatie werd gehouden om het netwerk over te nemen als hij er niet meer zou zijn."
"De opvolger..." fluisterde Mark. He hield Leo nog steeds stevig vast.
"Ja," zei Hannah, haar stem trillend. "Het tiende dossier bevat de genetische sleutel en de naam van de persoon die getraind is om het werk van vader voort te zetten. Als iemand dat dossier al uit de kluis heeft gehaald voordat wij hier kwamen, betekent het dat de Stichting niet dood is. Het heeft al een nieuwe leider."
De rechercheur die het bevel voerde—een man met een strak gezicht en een grijze snor genaamd Inspecteur Vance—stapte naar voren. "Mevrouw Carter, we hebben de gebouwen van de kliniek volledig doorzocht. Uw vader, Jonathan Carter, is in hegtenis genomen. Hij is zwaargewond overgebracht naar het gevangenisziekenhuis. De servers zijn onherstelbaar beschadigd. Maar als er een externe opvolger is, moeten we weten wie dat is voordat diegene onderduikt."
Ik keek naar de negen enveloppen die op de vloer lagen. Ik pakte ze op en overhandigde ze aan de inspecteur. "Hier zijn de bewijzen voor de negen andere kinderen. Zorg dat hun families beschermd worden."
"Dat zal gebeuren," zei Vance ernstig. "Er staan al teams klaar om die gezinnen veilig te stellen."
Hannah keek naar de grond van de vuurtoren. Haar blik viel op de koperen sleutel die nog steeds in het slot van de kluis stak. Ze boog voorover en draaide de sleutel niet naar links of naar rechts, maar duwde hem met volle kracht naar binnen.
Een zacht, mechanisch klik-klak geluid klonk achter de stalen plaat. De hele achterwand van de kluis klapte twee centimeter naar voren.
Het was een dubbele bodem!
Ik hield mijn adem in. Hannah trok de stalen achterplaat weg. Dahter lag een klein, zwart leren notitieboekje. Geen grote enveloppe, maar een compact boekje met een zilveren slotje.
"Het is er nog..." ademde Hannah uit.
Ze pakte het notitieboekje eruit. Het slotje was al geforceerd—het hangslotje hang los. Iemand had het boekje recent geopend, gelezen, en teruggelegd.
Hannah sloeg de eerste pagina open. Er lag een ingeplakte foto in van een baby, genomen in een ziekenhuis. En eronder stond een handgeschreven tekst van onze vader:
'Project Erfgenaam. Geboren: 14 augustus. Toewezen aan de directe cirkel.'
Toen ik de datum zag, sloeg mijn hart een slag over. 14 augustus. Dat was exact acht jaar geleden. De geboortedatum van Leo.
"Hannah..." zei ik met een hese stem. "Dat is Leo's geboortedatum."
"Nee," zei Hannah, terwijl haar tranen op de pagina vielen. "Leo is geboren op 12 augustus. Ik weet het zeker, ik ben van hem bevallen in het geheime schuiladres in Duitsland. De Stichting heeft zijn papieren met twee dagen vervalst om zijn identiteit te verwarren."
Ze sloeg de pagina om. Op de volgende bladzijde stond een stamboom. Bovenaan stond de naam van Jonathan Carter. En eronder splitste de lijn zich in drie takken.
De eerste tak: Hannah Carter. De tweede tak: Eleanor Carter. En de derde tak... een tak die ik nog nooit van mijn leven had gezien.
'Derde kind: Thomas Carter. Geheime geboorte 1992. Geplaatst bij de familie De Witt.'
Mijn hoofd tolde. "Een broer? Wij... wij hebben een broer?"
Hannah keek me met wijdgeopende ogen aan. "Thomas... vader heeft voor onze geboorte al een kind gekregen uit zijn eerste huwelijk. Hij heeft die jongen weggestopt, laten opgroeien onder een andere naam, en opgeleid om de organisatie te leiden!"
"Familie De Witt..." mompelde Mark vanaf de achterkant van de ruimte. Zijn gezicht werd zo wit als een laken.
Ik keek om naar Mark. "Mark? Ken jij die naam?"
Mark staarde naar de muur, zijn ogen vol van een verlammende realisatie. "Eleanor... de advocaat die onze adoptieprocedure voor Leo heeft versneld... de man die ervoor zorgde dat we binnen drie maanden bovenaan de wachtlijst kwamen te staan... zijn naam is Meester Thomas de Witt."
Een ijskoude rilling ging door mijn ruggengraat.
De man die ons door het hele adoptieproces had geleid, de man die ons alle formulieren had laten ondertekenen, de man die precies wist wanneer en hoe Leo bij ons zou aankomen... was onze eigen, verloren broer. De opvolger van het netwerk.
En op dat moment ging de telefoon van Inspecteur Vance over. Hij nam op, luisterde drie seconden, en zijn gezicht betrok.
"Wat?" zei Vance hard in de telefoon. "Wanneer?"
Hij liet zijn telefoon zakken en keek ons met een ernstige blik aan. "Het gevangenentransport dat uw vader naar het ziekenhuis bracht... het is onderweg van de weg gedrukt door een gewapende bende. Jonathan Carter is bevrijd. En de getuigen zeggen dat de leider van de aanvallers een man in een maatkostuum was."
Thomas de Witt had zijn vader bevrijd. En hij had nu alle gegevens die hij nodig had.
