Deel 13: Het Web van de Advocaat
Het nieuws van de bevrijding van mijn vader sloeg in als een bom. Binnen enkele minuten veranderde de rustige sfeer in de vuurtoren in een gecentraliseerde politie-operatie. Inspecteur Vance schreeuwde opdrachten in zijn portofoon, liet wegenafzettingen instellen rond de hele provincie en riep versterking op.
"We moeten jullie overbrengen naar een safehouse," zei Vance beslist, terwijl hij naar Mark, Leo, Hannah en mij keek. "Als Thomas de Witt de leiding heeft overgenomen en uw vader heeft bevrijd, bent u hier niet meer veilig."
"Het safehouse helpt niet," zei ik, terwijl de wanhoop in mijn stem doorkonk. "Thomas de Witt was onze adoptie-advocaat! Hij heeft al onze gegevens. Hij weet waar onze familie woont, hij kent onze bankrekeningen, hij kent het adres van de school waar we Leo hadden ingeschreven. Hij heeft ons hele leven in kaart gebracht!"
Hannah stapte naar me toe en pakte mijn handen vast. Haar greep was verassend stevig, ondanks haar verzwakte lichamelijke conditie. "Eleanor, denk na. Thomas heeft vader bevrijd, maar de digitale servers zijn gewist. De fysieke enveloppen van de negen kinderen zijn in handen van de politie. Het enige wat Thomas nog niet heeft... is de DNA-bevestiging van Leo om de fysieke bankkluizen in Zwitserland te openen."
"Dat is waarom hij de adoptie heeft geregeld," zei Mark, zijn stem trillend van woede. "Hij wilde dat wij Leo in huis namen. Wij waren de perfecte dekking! Een stabiel gezin, een wettelijke adoptie. zolang Leo bij ons was, kon niemand vragen stellen. En zodra het stof zou neerdalen, zou Thomas het kind gewoon weer opeisen via de rechter, met valse papierwerk!"
"Exact," knikte Hannah. "Maar hij heeft niet voorzien dat jij de speeldoos zou openen, Eleanor. Hij dacht dat je de geheimen van de familie rustig zou laten rusten."
Inspecteur Vance kwam bij ons staan. "Mevrouw Carter, we hebben het kantoor van Meester De Witt in de stad laten doorzoeken door een arrestatieteam. Het pand is leeg. De computers zijn meegenomen en de kluis stond wijd open. Maar onze rechercheurs hebben iets anders gevonden op zijn bureau."
Vance haalde een transparant bewijszakje tevoorschijn. Binnenin lag een bedrukte flyer van een particulier vliegveld, twintig kilometer verderop. Op de achterkant van de flyer was met een snelle hand een tijdstip en een vluchtnummer geschreven: Vlucht LX-402 – Vertrek 11:30 uur.
Ik keek op de klok aan de muur van de vuurtoren. Het was kwart over tien. We hadden nog drie kwartier.
"Ze proberen het land te ontvluchten," zei Vance. "Thomas de Witt heeft een privéjet gereedstaan. Hij wil zijn vader het land uit smokkelen voordat de grenzen dicht gaan."
"En hij neemt Leo niet mee?" vroeg Mark.
"Dat hoeft hij nu niet meer," zei Hannah donker. "Vader heeft alleen een bloedmonster van Leo nodig om de Zwitserse activa te activeren. Een medisch monster dat Thomas tijdens het verplichte adoptie-onderzoek drie weken geleden al heeft laten afnemen!"
Mijn maag krimp bijeen. Het medisch onderzoek. Drie weken geleden hadden we Leo naar een door de advocaat aanbevolen kliniek gebracht voor een 'routine bloedtest'. We dachten dat het een standaard onderdeel van de procedure was. Het was de voorbereiding geweest op hun vlucht!
"Dat betekent dat ze het bloedmonster al bij zich hebben," zei ik. "Als ze dat vliegtuig stappen, hebben ze toegang tot honderden miljoenen euro's aan illegaal kapitaal. Ze kunnen overal ter wereld een nieuw netwerk opbouwen."
"Niet als we het vliegveld blokkeren," zei Vance. Hij lonkte naar zijn mannen. "Alle eenheden verzamelen bij Hangar 4 van vliegveld Zestienhoven. We gaan er naartoe."
"Wij gaan mee," zei ik onmiddellijk.
"Geen sprake van!" reageerde Vance fel. "Het is een gewapende confrontatie! Dit is politiewerk."
"Inspecteur," zei Hannah met een ijzige rust. "Mijn vader kent alle protocollen van de politie. Hij heeft twaalf jaar lang uw diensten omzeild. De enige reden waarom hij nu fouten maakt, is omdat hij Eleanor en mij onderschat. Als hij ziet dat wij er zijn, gaat hij handelen uit emotie—en dat is de enige manier waarop u hem klem kunt zetten."
Vance keek van Hannah naar mij, en ten slotte naar Leo, die stil tegen de muur zat te luisteren. Hij zuchtte diep. "Goed. Maar u blijft in de kogelvrije auto. Geen heroïsche acties."
Tien minuten later reden we in een konvooi van vier anonieme politiewagens met hoge snelheid over de snelweg richting het particuliere vliegveld. De regen begon zachtjes tegen de ramen te tikken, de lucht boven het landschap werd grauw en donker.
Leo zat tussen Mark en mij op de achterbank van de gepantserde wagen. Hij hield mijn hand stevig vast.
"Mama Eleanor?" fluisterde hij zacht.
Het was de eerste keer dat hij me 'Mama' noemde. De traan die over mijn wang gleed was warm, ondanks de kou in mijn hart.
"Ja, lieverd?"
"Gaan ze mijn beertje ook afpakken?" vroeg hij, terwijl hij de versleten knuffelbeer met het blauwe oog stevig tegen zich aan drukte.
Ik keek naar het beertje. Het beertje dat in de zwarte vuilniszak had gezeten. Het enige voorwerp dat Leo overal mee naartoe had genomen.
En plotseling schoot er een gedachte door mijn hoofd. Een herinnering aan de eerste middag, toen ik het beertje uit de zak tilde.
Een van zijn oren was gerepareerd met scheve blauwe draad.
Mijn vader was een ambachtelijke hersteller geweest. Blauwe draad... dat was de draad die hij altijd gebruikte voor de kussens in zijn studeerkamer.
"Leo..." zei ik met trillende stem. "Mag ik je beer even zien?"
Leo gaf me het beertje aan. Ik tastte met mijn vingers aan het gerepareerde oor van de beer. Onder de dikke, scheve blauwe steken voelde ik iets hard, plat en kleins.
Het was geen vulling.
Ik keek naar Hannah, die naast de chauffeur zat. "Hannah... het bloedmonster... ze hadden het medisch onderzoek niet nodig."
Ik snij met een klein zakmesje de blauwe draad van het oor los. Er gleed een piepklein, glazen buisje tevoorschijn, gevuld met een gedroogde substantie, samen met een kleine microchip.
Mijn vader had het echte DNA-sample en de encryptie-chip al jaren geleden in het lievelingsspeelgoed van het kind genaaid! Het bloedonderzoek bij de kliniek was slechts een afleidingsmanoeuvre geweest!
"O mijn god," fluisterde Hannah. "Thomas heeft het verkeerde monster op zak. Hij denkt dat hij alles heeft... maar het echte origineel is hier."
En op dat exacte moment sloegen de politiewagens de oprit van het vliegveld op. Hangar 4 doemde op in de regen. De slanke contouren van een privéjet stonden op het asfalt, de motoren reeds luidschreeuwend aan het warmdraaien.
