Deel 5: Het Spoor in de Schuur
De klap van de brekende deurpost galmde door de gang. Ik werd door de kracht van de deur achterover geduwd en viel hard op de houten vloer van de hal. Mijn elleboog verving een scherpe pijn toen die de vloer raakte, maar de adrenaline overspoelde alles.
"Waar is de jongen?" snauwde de man met het grijze haar, terwijl hij over me heen stapte такжеf ik een obstakel op de weg was. Hij knikte naar zijn compagnon. "Doorzoek het huis. Boven beginnen."
"Jullie hebben geen recht om hier te zijn!" schreeuwde ik, terstond overeind krabbelend. Ik graaide naar de zware paraplubak die naast de kapstok stond en haalde uit naar de tweede man. De metalen voet raakte hem hard tegen zijn schouder. Hij vloekte en zette een stap achteruit.
"Pak haar vast!" roep de grijze man.
De tweede man greep mijn armen en klemde ze achter mijn rug. Ik stribbelde tegen, schopte naar zijn schenen, maar zijn greep was als een bankschroef. "Laat me los! Politie! Hulp!" schreeuwde ik uit volle borst, hhopend dat de buren iets zouden horen.
De grijze man liep de trap op, zijn zware stappen klinkend op de treden. Ik hoorde hoe hij de deuren van de bovenverdieping een voor een open sloeg. Het geluid van omvallend meubilair en over de vloer getrokken kasten drong tot me door. Hij was in Leo's kamer.
Maak dat je wegkomt, Mark, bad ik stil in mijn hoofd. Alsjeblieft, zorg dat jullie weg zijn.
Na een minuut die een eeuwigheid leek te duren, kwam de man de trap weer af. Zijn gezicht was strak van woede. In zijn hand hield hij het lege koperen speeldoosje dat Mark op het bed had laten liggen.
"Het compartiment is geopend," zei hij ijzig tegen de man die mij vasthield. "Ze weet het."
Hij liep naar me toe, pakte mijn kin met zijn handschoen vast en dwong me om hem aan te kijken. "Waar is de SD-kaart, Eleanor? En waar is het kind?"
"Ik weet niet waar je het over hebt," zei ik, terwijl ik recht in zijn koude ogen staarde. "Ik heb niets gezien. En Leo is niet hier."
De man gaf een kort knikje aan zijn partner. De greep om mijn armen werd zo strak dat ik een kreet van pijn niet kon onderdrukken. De grijze man boog voorover, zijn adem rook naar goedkope koffie en tabak. "Je zus heeft dezelfde fout gemaakt. Ze dacht dat ze slimmer was dan het systeem. Ze dacht dat ze een kind kon verbergen dat ons toebehoort. Kijk waar dat haar heeft gebracht."
"Leeft ze nog?" vroeg ik, mijn stem trillend van ingehouden emotie.
Een duistere glimlach verscheen op zijn lippen. "Dat hangt af van wat jij de komende vijf minuten doet. Waar is de jongen?"
Op dat moment klonk er buiten een luid knallend geluid, gevolgd door het geluid van een overal afgaand auto-alarm. Het was de auto van onze buren. Mark moest de alarmsensor hebben getriggerd toen hij door de heggen van de achtertuin vluchtte.
De man liet mijn kin los en keek snel naar het raam. "Hij is achter het huis!"
De tweede man liet me los en duwde me hard tegen de muur, waardoor de lucht uit mijn longen vloog. De twee mannen renden door de gang richting de bijkeuken, de achterdeur wijd open trappend.
Ik bleef een seconde naar adem snakken, maar dwong me snel overeind. Mijn hele lichaam deed pijn, maar ik had geen tijd om te twijfelen. Ik greep de autosleutels van het houten bordje bij de deur en rende achter de mannen aan, maar niet via de achterdeur. Ik glipte door de kapotte voordeur naar buiten, de ijskoude nachtlucht in.
De zwarte SUV van de indringers stond nog steeds met draaiende motor op de oprit. De bestuurder zat niet achter het stuur; de twee mannen waren immers allebei naar de achtertuin gegaan.
Mijn eigen auto stond op de straat geparkeerd. Ik rende er naartoe, stapte in en startte de motor. Mijn handen trilden zo erg op het stuur dat ik de sleutel er bijna niet in kreeg.
Waar zou Mark naartoe zijn gegaan? We hadden een afspraak gemaakt dat als er ooit iets zou gebeuren, de oude schuur aan het einde van het bosperceel onze schuilplaats zou zijn. Maar Mark kende de verhalen van Hannah niet. Hij wist niet hoe gevaarlijk deze mensen waren.
Ik reed met gedoofde lichten de straat uit, slaagde erin de hoek om te gaan zonder dat de mannen in onze tuin me zagen. Na twee straten zette ik de lichten weer aan en sloeg een smal zandpad in dat naar de rand van het bos leidde.
Na tien minuten rijden stopte ik de auto achter een dichte rij meidoornstruiken. De oude schuur van mijn vader—de plek waar we als kind speelden—doemde op in het maanlicht. Het houten gebouw stond al jaren leeg, half overwoekerd door klimop.
Ik stapte uit, sluit de deur zo geluidloos mogelijk en stapte door het hoge gras. "Mark?" fluisterde ik. "Mark, ben je hier?"
Geen antwoord. Alleen het ritselen van de wind door de bomen.
Ik haalde het kleine, zilveren sleuteltje en het visitekaartje uit mijn zak. Op het kaartje stond niet alleen het adres van het industrieterrein, maar ook een handgeschreven toevoeging op de achterkant: 'De schuur is niet meer veilig. Kijk onder de losse plank van de oude werkbank.'
Mijn hart oversloeg een slag. Dat was geen tekst van de oude vrouw die aan de voordeur was geweest. Dat was de geheimtaal die Hannah en ik als tieners hadden uitgevonden.
Ik duwde de kraakijzeren deur van de schuur open en stapte de duisternis in. Het rook er naar vochtig hout en verrot stro. Met de zaklamp van mijn telefoon scheen ik naar de oude werkbank in de hoek.
Toen ik de losse houten plank van de werkbank optilde, vond ik geen briefje. Ik vond een kleine, metalen kist die vastgeketend zat aan de steunbalken van de schuur. En op de kist zat een slot dat precies paste op de zilveren sleutel in mijn hand.
Maar voordat ik de sleutel in het slot kon steken, hoorde ik vanuit de diepte van het bos achter de schuur een tak breken. Een menselijke stem fluisterde in het donker:
"Hij is hier. Neem het kind mee, laat de man achter."
