Deel 7: De Schaduw van Celeste
De persconferentie in de balzaal van het Halcyon Grand Hotel was groter dan welke bijeenkomst het hotel ooit had meegemaakt. Honderden journalisten, camera’s en flitslichten vulden de ruimte tot de nok toe. Toen ik om precies twee uur het podium opstapte, vergezeld door twee beveiligers en mijn juridisch adviseur, viel er een plotselinge, doodse stilte in de zaal.
Ik nam plaats achter de katheder met het logo van Halcyon Hotels. Voor me lagen de microfoons als een bos metalen slangen die elk woord zouden opvangen en doorsturen naar de hele wereld.
„Dames en heren,” begon ik met een heldere, vaste stem die door de luidsprekers galmde. „Gisteren was ik de bruid in de kathedraal. Vandaag ben ik de hoofdaandeelhouder en tijdelijk voorzitter van de raad van bestuur van de Halcyon-groep. Wat gisteren een sprookjeshuwelijk leek, was in werkelijkheid een zorgvuldig georkestreerde poging tot fraude, chantage en fysieke intimidatie door Adrian Vale.”
Een golf van gefluister ging door de zaal. Camera’s ratelden als machinegeweren; flitsen verblindden me bijna, maar ik bleef recht overeind staan. Ik vertelde alles. Niet alleen over de klap voor het altaar, maar ook over de jaren van manipulatieve controle, de valse beloftes en de poging om mijn aandelen te stelen via een achterdeurcontract. Ik liet de videobeelden zien op het grote scherm achter me. Geen enkele ontkenning van de familie Vale kon hier nog tegenop.
Maar terwijl de media smulden van het schandaal, wist ik dat de echte strijd nog moest beginnen. Want Celeste Vale had zich nog niet vertoond. En een vrouw als Celeste, die al haar rijkdom en macht dreigde te verliezen, zou niet stilzitten en toekijken hoe haar imperium werd afgebroken door een meisje dat ze altijd had veracht als een onbelangkelijk pleegkind.
Laat in de avond, nadat de storm van interviews en vergaderingen was geluwd, reed ik in de zwarte limousine terug naar mijn eigen penthouse. Marcus zat achter het stuur, zijn ogen voortdurend gericht op de achteruitkijkspiegels.
„We worden gevolgd, mevrouw,” zei hij opeens met een gespannen ondertoon in zijn stem. „Al sinds we het hotel verlieten rijdt er een donkere sedan achter ons aan. Geen kentekenplaten die we kunnen traceren.”
Ik draaide me om en keek door de achterruit. In het schijnsel van de straatlantaarns zag ik de contouren van een wagen die gevaarlijk dichtbij kwam.
„Rijd naar het oude pakhuis aan de haven, Marcus,” zei ik kalm. „Laten we eens kijken wie er zo graag wil praten.”
