Deel 2: De Nacht van de Stille Voorbereiding
De regen tikte onophoudelijk tegen de ramen van het penthouse in het stadscentrum, een geluid dat normaal gesproken rustgevend had kunnen zijn, maar vannacht klonk als een tikkende klok van vergelding. Voor de spiegel in de kleedkamer stond ik nog steeds in mijn witte bruidsjurk. De tule en kant waren prachtig, met de hand genaaid in Parijs, maar nu voelden ze als een harnas dat te strak zat. Met twee vingers raakte ik voorzichtig mijn linkerwang aan. De huid was gezwollen, rood en gloeide nog steeds van de klap die Adrian me had toegebracht in het bijzanse van tweihonderd getuigen. Een vage, paarse afdruk van zijn ringvinger tekende zich af op mijn jukbeen.
In de spiegel zag ik niet meer de bange, onzekere vrouw die Adrian dacht te kennen. De vrouw die hij had uitgekozen als zijn volgzame echtgenote, een decoratief element in zijn perfect geplande wereld van luxe en status. Nee, de ogen die mij aankeken waren koud, scherp en volledig gefocust. Mijn telefoon lag op de marmeren kaptafel. Het scherm lichtte voortdurend op met gemiste oproepen en hectische berichten. Allemaal van Adrian, of van zijn moeder Celeste, of van zijn paniekerige vrienden die nu pas begonnen te beseffen wat er zojuist in de kathedraal was gebeurd.
“Elena, waar ben je in godsnaam mee bezig? Kom onmiddellijk terug, de gasten wachten op het feest!” — zo luidde het tiende bericht van Adrian, waarin zijn aanvankelijke arrogantie langzaam plaatsmaakte voor ware paniek. Hij begon te begrijpen dat hij een fatale fout had gemaakt. Niet omdat hij spijt had van de klap; Adrian had nooit spijt van zijn daden, hij had alleen spijt van de getuigen. Hij vreesde voor zijn imago, voor de pers, voor de miljardencontracten die op het spel stonden.
Ik negeerde de berichten en opende een beveiligde applicatie op mijn telefoon. Op mijn scherm verscheen het gedetailleerde overzicht van de holdingstructuur van de Halcyon Hotels. Het imperium waar Adrian zo hard aan werkte om het volledig onder zijn controle te krijgen, was in werkelijkheid al jaren afhankelijk van kapitaal dat via geheime stichtingen door mijn vader werd beheerd. Adrian dacht dat hij de slimme speler was, de jonge generatie die de oude garde wel even zou wegvagen. Hij wist niet eens dat de grond waarop zijn geliefde hotels stonden, eigendom was van een holding die volledig op mijn naam stond.
De deur van de kleedkamer ging open en Marcus stapte binnen. Hij had een beveiligde laptop bij zich en legde die zwijgend op de tafel neer. „Meneer Ward heeft zojuist contact opgenomen met de receptie van het hotel onderaan, mevrouw. Hij eist dat de beveiliging ons gebouw binnenkomt om te controleren of ik ergens word vastgehouden.”
Ik glimlachte zwakjes en schudde mijn hoofd. „Laat hem maar zoeken, Marcus. Laat hem maar geloven dat ik ergens in paniek zit weggekruipt. Morgen om negen uur schud ik zijn hele wereld op zijn grondvesten. Zorg ervoor dat de privéjet van mijn vader gereedstaat voor het geval we naar het hoofdkantoor in Zürich moeten vliegen.”
Marcus knikte langzaam, een zeldzame glimlach op zijn gezicht. „Alles staat klaar, mevrouw. De raad van bestuur is geïnformeerd over een buitengewone vergadering om negen uur ’s ochtends. Niemand weet nog waarom, behalve dat de grootaandeelhouder aanwezig zal zijn.”
„Goed zo,” antwoordde ik terwijl ik mijn trouwjurk uittrok en in een zwarte zijden broekpak gleed. De metamorfose was compleet. De bruid was verdwenen; de eigenares stond op. En buiten woedde de storm, volkomen onbewust van de aardbeving die de volgende ochtend zou losbreken.
