Deel 10: Het Net Sluit Zich
De sirenes kwamen met loeiende vaart dichterbij. Binnen enkele seconden werd het hele havengebied verlicht door blauwe zwaailichten en de felle koplampen van een dozijn politieauto’s en unmarked wagens van de federale inlichtingendienst. Agenten in kogelvrije vesten sprongen uit de voertuigen en omsingelden het terrein metgetrokken wapens.
„Handen in de nek! Niet bewegen!” schreeuwde een agent door een megafoon.
Celeste Vale sloeg de hand voor haar gezicht en zakte jankend door haar knieën op het natte beton. Haar poging tot intimidatie was in een paar seconden veranderd in een regelrechte arrestatie. Twee agenten grepen haar vast en boeiden haar polsen achter haar rug.
Victor Sterling bleef volkomen kalm. Hij stak traag zijn handen in de lucht, hoewel de glimlach niet van zijn gezicht verdween. Hij keek me nog een laatste keer aan terwijl de agenten op hem afkwamen om hem te controleren. „Denk om mijn aanbod, Elena,” fluisterde hij net genoeg dat alleen ik het kon horen. „De markt wacht op niemand.”
Marcus stapte uit de limousine en liep naar me toe. Hij legde een hand op mijn arm om te controleren of ik ongedeerd was. „Gaat het, mevrouw?”
„Ja, Marcus,” antwoordde ik, terwijl ik keek hoe Celeste en Victor allebei afgevoerd werden naar verschillende politieauto’s. „Het gaat uitstekend.”
De volgende ochtend stond de naam van Elena Ward niet meer op de roddelpagina’s als de vernederde bruid, maar op de voorpagina’s van alle internationale financiële kranten als de genadeloze strategische meesterbrein achter de grootste bedrijfsreorganisatie van het decennium. De raad van bestuur had unaniem gestemd om mij te benoemen tot permanente CEO van de Halcyon-groep. Adrian zat in eenzame opsluiting in de gevangenis, wachtend op een proces waarin zijn hele criminele netwerk zou worden blootgelegd.
Maar toen ik die middag achter het mahoniehouten bureau in mijn nieuwe kantoor zat en door het raam naar de stad keek, wist ik dat de rust van korte duur zou zijn. Op mijn bureau lag een enkele envelop zonder afzender, alleen voorzien van mijn naam in elegante, handgeschreven letters.
Ik opende de envelop met een briefopener. Binnenin zat slechts één vel papier met een handgeschreven boodschap en een foto: een foto van mijzelf, genomen op het moment dat ik de kathedraal verliet. En daaronder stelt de tekst: „Je dacht dat je de koningin was geworden, Elena. Maar het schaakbord is nog lang niet leeg.”
Mijn adem stokte. De handtekening onder de brief was een enkele letter: V. Victor Sterling had nog lang niet zijn laatste zet gedaan.
