DEEL 9: DE VAL IN HET NACHTELIJKE BOS
De naderende helikopter stampte met een oorverdovend lawaai door de storm, en het licht van de zoeklichten sneed door de ramen van de oude molen. Inspecteur Morelli trok zijn portofoon uit zijn vest en schreeuwde orders door de ruis heen. "De locatie is gecompromitteerd! Matteo is onderweg! We moeten de kinderen en Laura onmiddellijk evacueren!" Marco greep zijn jas, liep naar de hoek van de kamer en pakte een sleutelbos van de haak. "Er is een oude ondergrondse tunnel die van de molen naar de rivieroevers leidt," zei hij snel en beslist. "Daar kunnen we ongezien ontkomen, terwijl de helikopter en de agenten de hoofdingang bewaken." Er was geen tijd om na te denken.
Ik pakte Elisa op in mijn armen, en Marco nam Tobia bij de hand, terwijl inspecteur Morelli en twee andere geharde agenten de achterhoede vormden. We renden door een verborgen luik in de vloer van de oude schuur, de diepte in, de pikdonkere, vochtige tunnels van het verleden in.
De tunnel rook naar nat aarde en steen. Achter ons hoorden we het gedreun van zware laarzen op de houten vloer van de molen, gevolgd door schreeuwende stemmen en het angstaanjagende geluid van geweerschoten. Matteo was er. Hij had ons gevonden, sneller dan wie dan ook had verwacht. We renden in het donker, onze adem stokte in onze kelen, en de kinderen huilden zachtjes van angst. Marco liep voorop met een klein zaklantaarnlichtje dat amper door de dikke mist in de tunnel heen kon schrijven. Na een eindeloos lijkende tocht van modder en angst zagen we in de verte het zwakke, witte schijnsel van sneeuwlicht door een opening vallen. We waren bijna bij de rivier.
Maar net toen we de uitgang naderden, klonk er een luide explosie achter ons in de tunnel. De schokwelle sloeg ons bijna van onze voeten. Een deel van het oude stenen plafond begaf het en stortte met een doffe dreun naar beneden, precies tussen ons en inspecteur Morelli en zijn agenten in. "Ga door! Stop niet!" schreeuwde Morelli van de andere kant van de ingestorte stenen massa, zijn stem overstemd door het gerommel van instortend gesteente. Marco aarzelde geen moment, pakte me bij mijn arm en trok me samen met de kinderen door de smalle opening naar buiten, direct de ijzige oever van de rivier de Serio op. De sneeuw viel dik en ongenadig, en de wind sneed in onze gezichten.
We renden naar de klaarstaande gepantserde politiewagen die op het bospad op ons wachtte, maar voordat we het portier konden bereiken, klonk er een scherpe, dreigende stem uit de schaduwen van de bomen. "Stilstaan, of ik schiet!" We bevroren ter plekke. Uit de donkere dennenbossen stapte Matteo naar voren, zijn gezicht vertrokken van een duistere, bezeten woede.
In zijn hand hield hij een zwaar pistool, gericht op Marco. Achter hem stonden drie zwaarbewapende mannen van de maffia, hun gezichten verborgen achter bivakmutsen. Matteo glimlachte wreed, zijn ogen schitterden in het maanlicht. "Goed geprobeerd, zusje," sneerde hij, terwijl hij stap voor stap dichterbij kwam. "Maar je familie verlaat dit bos niet levend."
