DEEL 14: DE SCHADUW VAN DE VADER
De stem aan de telefoon galmde nog na in mijn hoofd alsof hij zich daar had ingebed als een parasiet. Mijn vader. De man om wie ik jarenlang had gerouwd, wiens portret boven de open haard in het ouderlijk huis hing als een heiligdom, en wiens zogenaamde dood de eerste grote barst in ons gezin had geslagen. Hij leefde. En al die jaren had hij zich schuilgehouden, terwijl zijn vrouw en kinderen de hel op earth hadden doorend om zijn verraad, zijn schulden en zijn criminele erfenis te verbergen.
Ik keek naar Dottore Alessi, die met een treurige, schuldbewuste blik naar de grond staarde. — Wist u hiervan? — vroeg ik, mijn stem trillend van opgekropte woede en ongeloof. De notaris knikte langzaam. — Ja, Laura. Vanaf het allereerste moment. Jouw vader was een geniaal zakenman, maar hij raakte verstrikt in de verkeerde kringen in Milaan. Om te voorkomen dat zijn vijanden zijn gezin zouden uitmoorden, eniseerde hij zijn eigen dood met hulp van enkele corrupte agenten. Maar toen Matteo zes jaar geleden de waarheid ontdekte, begon de chantage opnieuw, en dat is waarom de hele kettingreactie van ellende is gestart.
Mijn hoofd tolde. Alle stukjes van de puzzel vielen nu in elkaar, maar het beeld dat eruit te voorschijn kwam was zo afschuwelijk dat ik het amper kon aanzien. De kilte van mijn moeder, de wreedheid van Kerstmis, de verkoop van de bakkerij, de dood van Matteo – het was allemaal het gevolg van een gigantisch web van leugens en bedrog dat door mijn eigen vader was gesponnen. — Waar is hij? — vroeg ik, mijn stem nu hard en koud als staal. De notaris schudde zijn hoofd. — Dat weet ik niet exact, maar in de envelop zit een coördinaat. Een locatie in de bergen, net buiten de stad, bij de oude verlaten steengroeve waar jullie vroeger als kinderen wel eens kwamen. Hij wil je spreken. Alleen.
Ik wist dat dit een val kon zijn. Na alles wat er was gebeurd, na de moord op Matteo en de arrestatie van mijn moeder, kon ik niemand meer vertrouwen. Maar ik kon ook niet weglopen. Mijn kinderen, Tobia en Elisa, sliepen veilig bij de buren, maar hun toekomst hing af van de antwoorden die alleen die man in de steengroeve kon geven. Ik pakte mijn zware winterjas, stopte een klein verdedigingsmiddel in my zak en liep naar de deur. Dottore Alessi hield me nog tegen bij mijn arm. — Wees voorzichtig, Laura. Je vader is niet meer de man die je je herinnert. De angst en de paranoia hebben hem tot een monster gemaakt.
Ik trok mijn arm los, stapte in mijn auto en reed de besneeuwde nacht in, op weg naar de steengroeve in de bergen. De wind gierde om de carrosserie van de Fiat terwijl ik de slingerende bergweg opreed, hoger en hoger, weg van de bewoonde wereld. Toen ik bij de verlaten steengroeve aankwam, stonden de koplampen van een oude, roestige auto geparkeerd bij de rand van de afgrond.
Uit de schaduw van de rotsen stapte een lange, magere gestalte naar voren, gehuld in een dikke zwarte jas, met een gezicht dat half verborgen ging achter een dikke grijze baard en een schaduwvolle hoed. De man bleef op tien meter afstand stilstaan, hief langzaam zijn handen op en keek me aan met exact dezelfde, doorringende blauwe ogen die ik uit mijn jeugd kende. — Je bent gekomen, Laura — zei de stem van mijn vader, hees en doordringend in de stille nacht. — Ik wist dat je de dochter van je moeder was... moedig, maar dodelijk nieuwsgierig. — Ik stapte uit de auto, de kou slakte mijn adem in mijn longen, en ik legde mijn hand in my zak op de sleutel van de auto, klaar voor alles wat komen ging, terwijl de wind de sneeuwvlken om ons heen liet wervelen als dansende spoken in het maanlicht.
