DEEL 11: DE GETUIGENIS VAN EEN MOEDER
De dagen na de inval in het bospad vlogen voorbij in een waas van politieverhoren, juridische documenten en de eerste voorzichtige stappen naar een normaal leven. Matteo en zijn handlangers zaten vast in de streng beveiligde gevangenis van Bergamo, in afwachting van een proces wegens grootschalige fraude, witwassen en poging tot moord. De 'Ndrangheta-cellen in de regio waren door een gecoördineerde landelijke actie zwaar getroffen, en de naam Moretti was niet langer synoniem met macht en rijkdom, maar met een van de grootste corruptieschandalen van het decade. Toch voelde mijn overwinning nog steeds leeg en bitter zolang mijn moeder, Elena Moretti, vastzat in de cellen van het huis van bewaring op verdenking van medeplichtigheid.
Op een koude, heldere vrijdagochtend kreeg ik eindelijk toestemming om haar te bezoeken. De bezoekersruimte van de gevangenis was kAal, met een dikke glazen wand en telefoons om met elkaar te communiceren. Ik ging zitten op de metalen stoel, mijn handen gevouwen in mijn schoot, terwijl ik wachtte tot de deur aan de andere kant openging. Toen mijn moeder binnenkwam, gekleed in de grauwe gevangeniskleding, leek ze ineens jaren ouder te zijn geworden.
Haar rug was gebogen, haar haar was grijs en dof, maar haar ogen... haar ogen hadden nog steeds diezelfde onverzettelijke, stalen glans die ik al kende sinds mijn kinderjaren. Ze nam plaats aan de andere kant van het glas en pakte de zwarte telefoon op. Ik deed hetzelfde, mijn hand trilde toen ik het hoorstuk tegen mijn oor hield.
— Hallo, Laura — zei haar stem, zacht en breekbaar door de luidspreker. De tranen schoten me direct in de ogen. — Mam... waarom heb je dit in vredesnaam gedaan? Waarom heb je me nooit verteld wat Matteo aan het doen was? — Mijn moeder zuchtte diep, een zucht waarin al het verdriet van de afgelopen jaren leek samen te komen. — Omdat ik wilde dat jij en de kinderen zouden overleven, lieverd.
Als ik je had ingewijd in de duistere praktijken van je broer, was je een doelwit geworden voor misdadigers die geen genkte kennen. Ik moest je wel afstoten. Ik moest zorgen dat iedereen dacht dat ik van je hield noch om je gaf, zodat Matteo en zijn vrienden jullie met rust zouden laten. — Ze pauzeerde even, en een zeldzame, warme glimlach verscheen op haar gerimpelde lippen. — En wat betreft de kerstcadeaus... het spijt me van die tasjes in Bergamo. Ik kon niet anders. Maar geloof me, in mijn hart ben je altijd mijn enige echte trots geweest.
Ik barstte in snikken uit, mijn hand drukte tegen het koude glas alsof ik haar kon aanraken. — We gaan je hier krijgen, mam. De advocaten zeggen dat haar verklaring en de documenten uit de kluis genoeg zijn om aan te tonen dat je werd gechanteerd. Je komt hier weg. — Mijn moeder schudde langzaam haar hoofd, een droevige, maar serene blik op haar gezicht. — Misschien, Laura.
Misschien ook niet. Maar dat doet er niet toe. Wat telt is dat jij en Tobia en Elisa nu een toekomst hebben die niet is gebouwd op leugens en gestolen geld. — Plotseling werd de deur van de bezoekersruimte met een harde klap opengegooid en trad een bewaker binnen met een spoedbericht in zijn hand. Zijn gezicht stond bleek, en zijn adem ging snel. Hij keek direct naar mij en zei: — Mevrouw Moretti, u moet meekomen. Er is zojuist een aanslag gepleegd in de gevangenis van Bergamo. Uw broer Matteo is...
