DEEL 4: DE BEZOEKER IN DE SCHADUW
De bel bleef maar gaan, een indringend en eisend geluid dat door het kleine appartement galmde. Mijn hart bonsde in mijn keel alsof het elk moment uit mijn borst zou springen. Ik keek door het kleine oogje in de voordeur en daar stond Matteo. Zijn maatpak zat nog even keurig als altijd, maar zijn gezicht was vertrokken in een angstaanjagende, grimachtige grijns.
Zijn ogen waren rood doorlopen, en zijn handen trilden lichtjes terwijl hij opnieuw op de knop drukte. Ik hield mijn adem in, hoopvol dat hij zou denken dat er niemand thuis was, maar toen hoorde ik zijn stem door de dikke houten deur dringen: "Laura, ik weet dat je binnen bent. Open de deur, we moeten praten over wat je in moeders huis hebt gedaan." Mijn maag keerde zich om.
Hoe wist hij in vredesnaam dat ik daar was geweest? Had mijn moeder hem gebeld? Of had het beveiligingssysteem in het oude huis hem een melding gestuurd toen ik via de regenpijp naar buiten klom?
Ik dacht aan de stapel compromitterende documenten die verspreid over mijn eettafel lagen. Als Matteo hier naar binnen zou breken en die papieren zou vinden, zou hij me vermoorden. Er was geen twijfel over mogelijk; de man die miljoenen van zijn eigen familie had gestolen en handelde met gevaarlijke criminelen, zou niet aarzelen om zijn eigen zus uit de weg te ruimen als dat betekende dat zijn geheimen veilig bleven.
Ik liep op kousenvoeten naar de woonkamer, verzamelde alle bankafschriften, contracten en de zwarte USB-stick in eenhaast, en propte ze in de onderste lef van mijn bureau. Net op dat moment hoorde ik een harde bonk tegen de voordeur, gevolgd door het geluid van metaal dat in het slot werd geforceerd. Hij had een loper bij zich!
Met sidderende handen rende ik naar de keuken, greep de zware gietijzeren koekenpan van het aanrecht en glipte naar de achteruitgang die leidde naar de brandtrap. Elisa en Tobia sliepen gelukkig nog diep in hun kamers aan de andere kant van het appartement; de dikke muren en het monotone geluid van de storm hadden hen vooralsnog beschermd tegen het lawaai in de hal.
Terwijl ik hoorde hoe de voordeur met een luide knal in het slot viel en Matteo’s voetstappen de woonkamer binnenstroomden, glipte ik de ijskoude trap op naar het platte dak van het gebouw. De sneeuw smolt direct onder mijn laarzen terwijl ik me schuilhield achter de grote ventilatie-units van het centrale verwarmingssysteem. De kou sneed in mijn gezicht, maar de angst hield me alert.
Ik hoorde Matteo door mijn kamers ijsberen, meubels verschuiven en lades opentrekken. Zijn woedende gevloek echode door de lucht: "Waar ben je, teef? Waar heb je het gelaten?"
Na wat een eeuw leek te duren, hoorde ik hoe hij het appartement weer verliet en de deur dichttrok met een geweldige klap. Pas na tien lange minuten durfde ik weer naar binnen te gaan. Mijn handen waren stijf van de kou. Ik liep direct naar het bureau; de lade stond op een kier, maar wonder boven wonder leek hij de documenten niet te hebben gevonden.
Wel lag er op de eettafel een briefkaart die hij kennelijk had achtergelaten. Ik pakte het kaartje op met ingehouden adem. Er stond slechts één zin op geschreven, in datzelfde nette, misleidende handschrift van mijn broer: "Je speelt met vuur, zusje. Denk aan je kinderen." Die laatste woorden deden mijn bloed stroomden. Mijn kinderen! De dreiging was niet langer abstract; Matteo wist waar ik woonde, hij wist van mijn kinderen, en hij zou niet aarzelen om hen te gebruiken als drukmiddel om de gestolen miljoenen en het bewijsmateriaal terug te krijgen.
Ik rende naar de kinderkamer om te controleren of Tobia en Elisa nog veilig waren. Gelukkig lagen ze vreedzaam te slapen, hun handjes rustig onder hun kussens. Ik sloot de deur zachtjes en wist dat ik hier niet langer kon blijven. Dit appartement was niet langer een veilige haven; het was een doelwit geworden. Ik pakte mijn telefoon, opende de contacten en zocht naar het nummer van de notaris dat ik in de kluis had aangetroffen.
Als ik deze oorlog wilde winnen en mijn kinderen wilde beschermen tegen de furie van Matteo en zijn criminele vrienden, had ik meer nodig dan alleen wat oude papieren. Ik moest de man spreken die al die jaren het zwijgen was opgelegd. Met een trillende vinger drukte ik op de beltoets en hield de telefoon tegen mijn oor, terwijl de wind buiten onverminderd hard bleef loeien tegen de ruiten van de verlaten woonkamer.
