DEEL 9 — Het oordeel van de familie
Sophie keek haar vader aan met een blik die kouder was dan ik ooit bij haar had gezien. "Is het waar, pap?" vroeg ze, haar stem trillend van emotie. "Ben je vanmiddag weggelopen bij de geboorte van je kleindochter om bij... om bij een andere vrouw te zijn?"
Richard verstijfde. Hij liet zijn telefoon zakken, alsof hij pas nu besefte dat niet alleen het bedrijf aan het instorten was, maar ook het laatste stukje respect van zijn eigen kinderen.
"Sophie, luister nou..." begon hij met een slappe poging om zijn stem te verzachten, terwijl hij een stap naar zijn dochter toe zette. "Het ligt ingewikkeld. Jouw moeder overdrijft. Er is niets..."
"Hou je mond, Richard," viel ik hem in de rede, mijn stem snijdend als een scalpel. "Lieg niet tegen je dochter op de dag dat ze moeder is geworden. Ze verdient beter dan dat. En dat geldt ook voor Lucas."
Lucas trad naar voren, zijn jonge gezicht strak van verontwaardiging. "Je bent hier niet eens geweest toen ze op de wereld kwam, pap. Je stond buiten met een minnares. En nu sta je hier te schreeuwen omdat mam eindelijk de waarheid aan het licht brengt over het bedrijf." Hij keek naar zijn vader met een blik vol diepe teleurstelling. "Ik dacht altijd dat je sterk was. Maar je bent gewoon laf."
De woorden 'je bent gewoon laf' leken Richard dieper te raken dan al mijn juridische documenten bij elkaar. Hij kromp even in elkaar alsof hij een fysieke klap kreeg. Hij keek van Lucas naar Sophie, en toen naar mij, alsof hij voor het eerst in zijn leven besefte dat zijn hele kaartenhuis niet door een externe vijand omver was geblazen, maar door zijn eigen arrogantie.
"Dit is een samenzwering," fluisterde hij schor, zijn stem gebroken. "Jullie proberen me kapot te maken."
"Niemand maakt jou kapot, Richard," zei ik zacht terwijl ik dichterbij trad en hem recht in de ogen keek. "Dat heb je de afgelopen dertig jaar helemaal zelf gedaan. Ik heb je alleen de spiegel voorgehouden."
