DEEL 3 — De thuiskomst van de meester
"Marianne? Ben je al thuis?" stemde Richard door het huis, zijn toon luid en licht geïrriteerd alsof het abnormaal was dat ik het ziekenhuis had verlaten zonder zijn toestemming te vragen.
Ik sloot de la van het bureau met een beheerste beweging en liep rustig de studeerkamer uit, de leren tas stevig in mijn hand geklemd, hoewel ik hem achter mijn rug hield toen ik de gang betrad. Richard stond bij de kapstok zijn jas uit te trekken. Zijn das was losgemaakt, en er zat een lichte glimlach om zijn mond die duidde op een geslaagd telefoongesprek of een plezierige ontmoeting.
"Waarom ben je zo opeens weggegaan?" vroeg hij zonder op te kijken terwijl hij zijn autosleutels op het antieke tafeltje legde. "Sophie vroeg nog naar je, maar ik vertelde haar dat je waarschijnlijk vermoeid was van de nacht."
Ik bleef aan het begin van de gang staan en keek naar de man met wie ik bijna drie decennia mijn bed had gedeeld. "Ik wilde Sophie niet storen met onnodige drukte, Richard. En ik had wat zaken thuis te regelen."
Hij draaide zich om en keek me nu pas werkelijk aan. Zijn blik gleed langs mijn gestalte, zoekend naar een teken van onderworpenheid of de gebruikelijke plooibaarheid waar hij zo van hield. Toen zijn ogen vielen op de lichte spanning rond mijn lippen, fronste hij zijn wenkbrauwen.
"Zaken? Wat voor zaken kun jij nou op een dag als vandaag te regelen hebben? Het gaat om Sophie en de kleine. Laten we niet vergeten wat belangrijk is." Het gemak waarmee hij het woord 'belangrijk' in de mond nam, bijna alsof hij zelf een toonbeeld van familieliefde was, deed iets in mij knakken. Niet in de zin van verdriet, maar in de zin van een definitieve breuk in de spiegel van het verleden.
"Je hebt gelijk, Richard," zei ik met een verrassende kalmte in mijn stem. "Het is belangrijk om te weten wat er toe doet. En daarom ben ik hier."
Hij zuchtte diep, gooide zijn autosleutels weer op het tafeltje en liep naar de keuken om een glas water in te schenken. "Je klinkt vreemd, Marianne. Heb je soms te veel stress gehad in dat ziekenhuis? Ik weet dat je het allemaal wat zwaar vindt, die ouderdom en die emoties. Misschien moeten we binnenkort een reisje boeken naar het buitenland. Even met z'n tweetjes."
Het aanbod om samen naar het buitenland te gaan, uitgesproken met de vanzelfsprekendheid van iemand die dacht dat een kleine belofte al genoeg was om elke misstap uit te wissen, maakte het plaatje compleet. Hij dacht echt dat hij alles kon kopen of wegwuiven.
"Met z'n tweetjes?" vroeg ik terwijl ik langzaam naar de keuken liep en in de deuropening bleef staan. "Of met z'n drietjes, Richard? Of misschien met Claire erbij?"
De glazen kan die hij net vasthad, leefde bijna op uit zijn hand. Zijn pols verstrakte abrupt. Het water spetterde over de rand van het aanrecht. Hij draaide zich traag om, zijn gezicht verbleekt onder zijn gebruinde huid, en zijn ogen werden smal en gevaarlijk.
"Wat zeg je nu?" vroeg hij met een stem die ineens een octaaf lager klonk.
"Je weet heel goed wat ik zeg," antwoordde ik, terwijl ik mijn kin iets optilde. "De naam is Claire Beaumont. Hotel De Draak in Antwerpen. Vorige maand nog. En vanmiddag, vijftien minuten nadat je kleindochter ter wereld kwam, stond je beneden op de parkeerplaats haar te kussen alsof wij allemaal niet bestonden."
De stilte die daarop volgde in de keuken was zo dik dat je hem kon snijden. Richard ademde zwaar door zijn neus. Alle vriendelijkheid, alle gespeelde nonchalance verdween van zijn gelaat. Wat overbleef was de meedogenloze zakenman die gewend was om tegenstanders met de grond gelijk te maken.
