DEEL 8 — De terugkeer naar het ziekenhuis
Toen ik de parkeerplaats van het ziekenhuis opreed, zag ik Richards auto op een invalidenparkeerplaats staan, zo haastig was hij kennelijk teruggekomen. Ik parkeerde netjes in een vak, nam mijn leren tas mee en liep met opgeheven hoofd naar binnen. De automatische deuren gleden voor me open en de bekende geur van antiseptische middelen en pasgeboren baby's kwam me tegemoet.
Op de kraamafdeling hing een gespannen sfeer. Verpleegkundigen liepen met snelle stappen door de gangen, en bij de receptie stond Richard met zijn telefoon tegen zijn oor gedrukt, wild met zijn vrije hand te garen.
"...ik wil nu de hoofdanalist spreken! Hoe durf je mijn volmachten in te trekken zonder overleg? Ik ben de CEO!" riep hij door de telefoon, waarbij de aderen in zijn hals dik opzwollen.
Hij had mij nog niet in de verte op de gang zien staan. Ik liep langzaam naar hem toe, mijn stappen gelijkmatig en doelgericht. Pas toen ik vlakbij hem stond, merkte hij mijn aanwezigheid op. Hij draaide zich abrupt om, zijn ogen vol haat en ongeloof.
"Jij..." siste hij in de telefoon tegen iemand anders. "Blijf aan de lijn." Hij hield het toestel met zijn hand dicht en snauwde naar mij: "Wat heb je gedaan? De bank heeft zojuist al onze zakelijke kredieten bevroren! Ze zeggen dat de volmachten zijn gewijzigd door de hoofdaandeelhouder!"
"Klopt," zei ik met een volmaakte kalmte terwijl ik mijn handas op mijn schouder liet rusten. "Dat was ik. Ik dacht dat het tijd werd voor een moderniseringsslag in het management."
Richard keek me aan alsof ik een vreemde taal sprak. Zijn gezicht was zo rood als een tomaat geworden. "Je hebt me geruïneerd! Na al die jaren! Ik heb alles voor dit gezin gedaan!"
"Voor ons gezin?" herhaalde ik scherp, zodat een verpleegkundige die verderop liep even omkeerde. "Nee, Richard. Je hebt alles voor jezelf gedaan. En voor Claire."
Op dat moment ging de deur van de patiëntenkamer open en verscheen Lucas in de deuropening, met kleine Eva op zijn arm. Sophie stond achter hem, leunend tegen het deurkozijn, haar gezicht gespannen door de ruzie die ze net hadden gehoord.
