DEEL 6 — De vlucht naar voren
Richard probeerde zijn stem te beheersen, maar zijn keel klonk rauw en schor toen hij weer sprak. "Marianne... luister naar me. Laten we hierover praten als volwassenen. Dit loopt uit de hand. We zijn al bijna dertig jaar getrouwd. We hebben een geschiedenis. Wil je dat echt weggooien om een... een tijdelijke misstap?"
Het woord 'tijdelijke misstap' deed me bijna lachten. Dertig jaar lang had hij me geleerd om te buigen voor zijn fouten, om alles weg te wuiven onder het mom van een huwelijk dat door doorzettingsvermogen werd gedragen. Nu hij zelf in de hoek werd gedreven, gebruikte hij precies diezelfde retoriek.
"Een tijdelijke misstap?" herhaalde ik zacht. "Richard, je bent vergeten wie ik ben. Je dacht dat ik de vrouw was die stil in de hoek zat te breien terwijl jij de wereld veroverde. Maar ik ben de enige reden dat je die wereld überhaupt kon betreden. Zonder de investering van mijn vader was je nooit verder gekomen dan dat kleine kantoortje in de buitenwijk."
Hij keek me aan met een blik waarin haat en verbijstering elkaar afwisselden. "Je bent veranderd," fluisterde hij. "Je bent koud geworden."
"Nee, Richard," antwoordde ik terwijl ik de leren tas sloot en mijn jas aantrok. "Ik ben niet koud geworden. Ik ben wakker geworden. En dat is het gevaarlijkste wat er kan gebeuren met iemand die je te lang voor lief hebt genomen."
Ik liep langs hem heen, naar de voordeur. Hij probeerde me nog tegen te houden door zijn hand op mijn schouder te leggen, maar ik draaide me zo abrupt om dat hij zijn hand snel terugtrok alsof hij zich brandde aan mijn huid.
"Waar ga je naartoe?" vroeg hij met een bange ondertoon in zijn stem. "Je kunt nu niet weglopen!"
"Ik loop niet weg," zei ik rustig terwijl ik de deur opende. "Ik ga naar Sophie en de kleine. En daarna ga ik naar het hoofdkantoor, waar jouw naam binnenkort van de gevel zal worden gehaald."
De deur viel achter me dicht met een zachte, maar definitieve klik. Ik hoorde hem nog door het glas roepen, maar ik keerde niet meer om.
