DEEL 10 — De nieuwe orde op kantoor
De volgende ochtend om negen uur stond ik, samen met Lucas en onze vertrouwde bedrijfsadvocaat mr. Van Dijk, in het hoofdkantoor van de holding. De receptie was ongewoon stil. Medewerkers keken schuchter op toen wij binnenliepen. Het nieuws over de bevroren rekeningen en de abrupte machtswissel had zich als een lopend vuurtje door het gebouw verspreid.
Richard was er niet. Hij had de hele nacht in een hotel doorgebracht nadat ik hem de toegang tot het huis had ontzegd via een spoedrechterlijke maatregel die we die avond nog hadden geregeld. Zijn spullen stonden in dozen bij de voordeur, netjes ingepakt door mijzelf.
Mr. Van Dijk hield de deur van de directiekamer voor me open. "Ga je gang, Marianne," zei de oude man met een respectvolle buiging. "Alles is geregeld zoals je hebt gevraagd. De naam op de gevel wordt volgende week aangepast, en de nieuwe directiestructuur is doorgevoerd."
Ik liep naar binnen en keek uit het grote raam over de stad. De wolken braken open, en de ochtendzon scheen door het glas, precies op het bureau waar Richard al die jaren had geheerst met de illusie van absolute almacht. Aan de muur hing nog steeds zijn portret in een zware gouden lijst.
"Moet dat portret weg, mam?" vroeg Lucas, die met een map vol documenten achter me stond.
Ik draaide me om, keek naar het geschilderde gezicht van mijn ex-man – want dat was hij inmiddels juridisch gezien al bijna geworden door de snelle scheidingsaanvraag die ik had ingediend – en glimlachte flauwtjes.
"Nee, Lucas," zei ik rustig. "Laat het nog maar even hangen. Als herinnering."
"Aan wat?"
"Aan het feit dat je nooit moet vergeten wie de fundering van je huis en je leven bouwt."
