DEEL 5 — De confrontatie in de hal
"Wat... wat heb je daar?" stotterde Richard voor het eerst in zijn leven, zijn zelfverzekerdheidbrokkelde in hoog tempo af toen hij het papier en de stempels van het notariskantoor van mijn vader herkende.
"Dit zijn de originele aandelenovereenkomsten, Richard," zei ik met een heldere, bijna muzikale stem die scherp afstak tegen zijn paniekerige ademhaling. "De documenten die bewijzen dat de holdingmaatschappij achter jouw kostbare imperium al vanaf dag één op mijn naam staat. Jij bent al twintig jaar lang de directeur, de uitvoerende kracht, de man met zijn portret in de lobby. Maar ik ben de eigenaar. En dat ben ik altijd geweest."
Hij deed een stap achteruit, alsof hij fysiek werd geslagen door die woorden. Zijn ogen puilden bijna uit hun kassen. "Nee... dat is onmogelijk. Je vader heeft mij dat bedrijf overgedragen! Hij zei dat ik de leiding had! Hij vertrouwde mij!"
"Mijn vader vertrouwde jouw ambitie," corrigeerde ik hem streng. "Maar hij kende je karakter beter dan jij dacht. Hij wist dat macht jou kon verblinden. Daarom zorgde hij ervoor dat de aandelen onaantastbaar waren. Niet om je te pesten, Richard, maar om te zorgen dat ons gezin beschermd bleef tegen jouw risicovolle avonturen. En vandaag zie ik in dat hij honderd procent gelijk had."
Richard greep met beide handen naar zijn haar en ijsberde door de keuken, zijn dure schoenen die op de plavuizen tikten als een tikkende tijdbom. "Dit is chantage! Dit is diefstal! Je kunt niet zomaar... ik heb dat bedrijf gemaakt! Ik heb contracten gesloten met miljoenenomzetten! Zonder mij ben je nergens, Marianne! Je kunt nog geen begroting lezen!"
"Dat hoef ik ook niet te kunnen," antwoordde ik koel. "Daar heb ik accountants voor. En trouwens, de accountant van de zaak belt totdat je zo meteen over tien minuten op kantoor verschijnt. Alleen... hij belt niet om met jou te overleggen over de cijfers van volgende kwartaal. Hij belt om te vertellen dat per direct al jouw volmachten zijn ingetrokken."
De paniek in zijn ogen veranderde in pure woede. Hij stormde op me af, zijn gezicht verbeten, en stak een vinger naar mijn neus uit. "Je durft niet! Als je dat doet, stort het hele bedrijf in binnen vierentwintig uur! De banken trekken de kredieten in!"
"Laat ze dat maar doen," zei ik onverschrokken, terwijl ik zijn vinger met een snelle beweging opzij sloeg. "Want dan verliezen we allebei wat geld. Maar jij verliest je imperium, je status, je kantoor, en als bonus kun je aan Claire vertellen dat je voortaan de huur van haar appartement zelf zult moeten betalen van je eigen spaargeld."
Hij bleef versteend staan. De naam Claire viel als een mokerslag. Hij had gedacht dat ik het alleen wist van dat hotel in Antwerpen, maar nu besefte hij dat ik veel meer wist. Veel meer dan goed voor hem was.
