DEEL 9 — De onbekende erfgenaam
De man die beneden stond te wachten, bleek geen advocaat te zijn en ook geen vertegenwoordiger van de schuldeisers. Toen Maarten hem naar binnen begeleidde naar de kleine ontvangstkamer op de tweede verdieping, zag ik meteen dat hij iets droeg wat al lang uit mijn leven leek te zijn verdwenen: een oude, leren aktetas met messing sloten die exact leek op de koffer die mijn grootvader altijd bij zich droeg tijdens zijn reizen naar Zwitserland.
Hij stelde zich voor als Alexander Van Dijk.
De naam sloeg in als een bom. Een achternaam die ik kende, maar waarvan mij altijd was verteld dat alle directe takken van die familielijn waren uitgestorven lang voordat ik werd geboren.
"Een neef?" vroeg ik verbaasd toen we tegenover elkaar zaten aan de vergadertafel. Maarten stond waakzaam naast de deur, zijn hand rustend op de rug van een stoel.
Alexander lachte flauw. Het was een lach die iets weg had van de mijne: kalm, een tikje cynisch en door wolven geverfd. "Geen neef, Elena. Meer een... halfbroer van je vader, om het zo maar te noemen. Iemand die decennia lang in de schaduw heeft moeten opereren omdat jouw grootvader vond dat de familietrouw belangrijker was dan de waarheid."
Hij opende de leren aktetas en haalde er een dik, vergeeld dossier uit met rood stempelwerk erop: Strikt Vertrouwelijk - Van Dijk Holding International.
"Je dacht dat Victor de enige was die jouw imperium wilde gebruiken voor zijn eigen doeleinden, hè?" zei Alexander terwijl hij het dossier op tafel schoof. "Je dachte dat Hale & Partners het enige gevaar was voor de familie-erfenis."
Ik keek naar de documenten. De handtekeningen op de bovenste pagina waren van mijn grootvader. Maar wat eronder stond, deed de grond onder mijn voeten opnieuw trillen. Het ging niet om vastgoed in Amsterdam. Het ging om een trustrekening in Zürich die groter was dan alles wat ik tot nu toe had beheerd — en die al die jaren door een derde partij werd leeggetrokken.
"Wie?" vroeg ik met een stem die ineens heel koud klonk.
Alexander keek me recht in de ogen aan. "Niet Victor. Iemand veel dichterbij. Iemand van wie je dacht dat hij je al die jaren beschermde."
