DEEL 4 — De schaduw van het verleden
De volgende drie dagen leken op een kalme zee vlak voor een zware storm. Terwijl de advocaten van de Van Dijk-holding de administratie van Hale & Partners opschoonden en alle frauduleuze declaraties van Victor blokkeerden, bleef ik in het penthouse. Ik had mijn telefoon uitgeschakeld en alleen Maarten de Vries toegang gegeven voor noodgevallen. Toch kon ik het gevoel niet van me afschudden dat ik werd gadegeslagen. Niet door Victor zelf — die zat waarschijnlijk in een of andere louche bar zijn wonden te likken — maar door iemand anders uit zijn verleden. Of beter gezegd: uit ons gezamenlijke verleden.
Op de vierde ochtend vond ik een enveloppe onder de deur. Geen postzegel, geen adres, alleen mijn naam met de hand geschreven in een hoekige, haastige letters. Mijn hart sloeg een slag over. Ik wist meteen dat dit niet van Victor kwam. Victor had geen geduld voor handgeschreven brieven; die stuurde driftige WhatsApp-berichten of liet zijn advocaten dreigen. Dit was subtieler. Ouderwetser. Gevaarlijker.
Ik scheurde de enveloppe open met een briefopener en trok er een enkele vel papier uit. Er stond slechts één zin op, geschreven met zwarte vulpeninkt:
Denk je echt dat Victor alles alleen heeft opgebouwd, Elena? Vraag hem eens naar de brand in het magazijn in Rotterdam, vijf jaar geleden.
Ik zakte langzaam neer op de stoel bij het bureau. Rotterdam. Vijf jaar geleden.
Destijds was Hale & Partners een kleine, middelgrote onderneming die op het punt stond failliet te gaan. Victor kwam op een avond thuis met een verhaal over een vreselijke tegenslag: het centrale opslagpand in Rotterdam was volledig afgebrand door een kortsluiting. Alle inventaris, alle waardevolle contracten en de administratie van onze eerste grote projecten waren in vlammen opgegaan.
Hij was wanhopig geweest. Hij had gehuild — echt gehuild, of zo leek het tenminste — en gezegd dat we al ons geld zouden verliezen als de verzekering niet zou uitkeren. Ik had toen direct mijn familie ingeschakeld om via een vriendschappelijke lening extra kapitaal vrij te maken zodat hij kon herstarten. De verzekering had uiteindelijk een enorm bedrag uitgekeerd, en daarmee kon Victor de sprong maken naar het grote vastgoed.
Ik had nooit getwijfeld aan dat verhaal. Waarom zou ik? Het was een ongeluk. Een brute pech van het lot.
Tot nu toe.
De brief brandde in mijn hand alsof hij van gloeiend heet ijzer was gemaakt. Als die brand geen ongeluk was geweest... als Victor daar destijds zelf de hand in had gehad om de kas te spekken... dan was de hele fundering van zijn imperium niet alleen gebouwd op mijn familiegeld, maar op fraude en brandstichting. En als dat uitkwam, zou niet alleen Victor de cel in draaien, maar zou de hele holding worden meegesleurd in een strafrechtelijk onderzoek van ongekende omvang.
Ik greep naar mijn telefoon, zette hem weer aan en zocht direct naar het nummer van Maarten de Vries. Het duurde drie overgangen voordat hij opnam.
"Maarten," zei ik zonder te groeten, mijn stem scherp van adrenaline. "Ik moet je iets vragen over vijf jaar geleden. Over het afgebrande pand in Rotterdam."
Aan de andere kant van de lijn bleef het angstvallig stil. Geen direct antwoord. Alleen het geluid van papier dat werd verschoven en een diepe zucht.
"Waarom vraag je daarnaar, Elena?" vroeg Maarten uiteindelijk met een stem die ineens heel ongemakkelijk klonk.
"Omdat ik net een brief heb gekregen," zei ik. "En ik wil de waarheid. Was dat een ongeluk, Maarten? Of weet jij meer?"
Er klonk een zucht van de andere kant. "Elena... luister goed. Ik wilde je er toen niet mee belasten. Victor zei dat het voor de goede zaak was, dat we anders allemaal op straat zouden staan. Maar... de brandweerberichten uit die tijd zijn nooit openbaar gemaakt. Omdat er sporen van acceleratievloeistof zijn gevonden in de kelder. Alleen... de politie heeft het nooit doorgezet omdat Victor destijds een alibi had dat jij hem hebt gegeven."
Mijn bloed stolde in my aderen. Mijn alibi. Ik had die nacht gezegd dat hij bij mij in bed lag, omdat hij pas om drie uur 's nachts thuiskwam en ik dacht dat hij aan het overwerken was geweest voor het bedrijf.
Ik had hem zelf gedekt. Zonder het te weten was ik de alibi-getuige geweest van een misdrijf.
"Wie heeft deze brief gestuurd, Maarten?" vroeg ik met een dodelijke kalmte.
"Dat weet ik niet," antwoordde Maarten bezorgd. "Maar er is iemand die wil dat je de waarheid ontdekt, Elena. En die persoon gebruikt jou om Victor voor eens en voor altijd kapot te maken."
