DEEL 10 — Het verraad binnen de familie
De stilte die op de woorden van Alexander volgde, was zo zwaar dat je een speld kon horen vallen. Ik keek van het vergeelde dossier naar Alexander, en toen naar Maarten, wiens gezicht plotseling bleek wegtrok. Het was een subtiele verandering, nauwelijks zichtbaar voor iemand die hem niet kende, maar ik kende Maarten al te lang. Ik kende elke kneep in zijn gezicht, elke aarzeling in zijn ademhaling.
"Maarten?" zei ik zacht, bijna vragend.
Maarten deed zijn mond open, maar er kwam geen geluid. Hij keek Alexander aan met een blik waarin pure haat en angst versmolten.
"Het spijt me, Elena," bracht Maarten uiteindelijk uit, zijn stem trillend. "Maar je grootvader... hij heeft nooit de waarheid verteld over hoe dat geld tot stand is gekomen."
Alexander trok een wenkbrauw op en schoof een tweede document naar voren. Een bankafschrift van een Zwitserse rekening gedateerd van vlak voor het overlijden van mijn grootvader. De begunstigde was niet de Van Dijk-stichting. De begunstigde was een offshore-vennootschap die werd beheerd door niemand minder dan Maarten de Vries en zijn toenmalige mentor: de persoonlijke advocaat van mijn familie.
Alles viel op zijn plek. De brand in Rotterdam, de vreemde leningen die Victor had afgesloten, de manier waarop Maarten altijd net iets te snel de juiste formulieren paraat had wanneer Victor in de problemen dreigde te komen... Ze hadden al die jaren onder één hoedje gespeeld. Victor was niet de meesterbrein achter de plunderingen geweest; hij was slechts de handige pion in een veel groter spel dat al lang voor ons huwelijk was begonnen.
"Victor werd gebruikt als afleidingsmanoeuvre," zei Alexander koeltjes. "Zijn narcisme en geldingsdrang maakten hem het perfecte doelwit om de aandacht af te leiden van de echte leegroof die op de achtergrond plaatsvond. En jij... jij was het instrument om alles legaal te houden."
Ik stond op van mijn stoel. Mijn handen trilden niet meer; ze waren ijskoud en volkomen stil. Ik keek naar Maarten, de man die ik jarenlang had vertrouwd als mijn rots in de branding binnen het bedrijf.
"Dus jij hebt Victor gevoed met de ideeën om die panden te kopen?" vroeg ik, mijn stem gevaarlijk kalm. "Jij hebt hem geholpen om die brand te stichten om de verzekeringsgelden vrij te spelen?"
Maarten liet zijn hoofd hangen. Hij wist dat ontkennen geen zin meer had. "We wilden de stichting overnemen, Elena," zei hij fluisterend. "Jouw grootvader wilde alles nalaten aan goede doelen. Wij wilden het voor ons zelf."
Ik liep naar het raam en keek naar buiten, waar de straatverlichting langzaam aanging in de avondschemering. De man die dacht dat hij mij had vernederd op dat gala, bleek zelf het slachtoffer te zijn geweest van een veel groter verraad. En ik... ik was niet langer de vrouw die wachtte in de schaduw.
"Maarten," zei ik zonder me om te draaien. "Lever je sleutels in. En bel je advocaat maar vast."
Maar toen ik me omdraaide om Alexander aan te kijken, besefte ik dat dit pas het begin was van de echte oorlog. Want Alexander was niet gekomen om de familie te redden. Hij was gekomen om haar op te eisen.
