DEEL 3 — De ochtend na de val
De ochtendzon scheen door de grote glazen pui van ons penthouse aan de gracht, een eigendom dat, net als de rest, al jaren op naam stond van de Van Dijk-holding. Het was stil in huis. Geen zware, haastige voetstappen van Victor die om zes uur 's ochtends al door de gangen ijsbeerde met een telefoon aan zijn oor, geen nerveus geritsel van papieren, en vooral: geen leugens die in de lucht hingen. Ik zat aan de grote houten eettafel met een kop zwarte koffie, genietend van de absolute stilte die de overwinning met zich meebroeft.
Gisterenavond was slechts de ouverture geweest. Een publieke terechtstelling in het wit en zwart van smoking en galajurk. Vandaag begon het echte werk. De administratieve nasleep, de liquidatie van de foute investeringen die Victor achter mijn rug om had gedaan, en bovenal het ontmantelen van het web van schijnconstructies dat hij had opgebouwd om indruk te maken op lieden die hem over drie maanden toch weer zouden vergeten.
Om negen uur precies ging de deurbel. Niet de zachte, beleefde deurbel van de huishoudster of de postbode, maar een indringend, herhaaldelijk gerinkel dat verraadde wie er stond. Victor.
Ik stond rustig op, liep op mijn gemak naar de hal en haalde de haak van de deur. Ik deed open en keek naar de man met wie ik acht jaar lang mijn leven had gedeeld. Hij zag er vreselijk uit. Zijn haren zaten in de war, zijn stropdas was half losgerukt en zijn ogen waren rood door een slapeloze nacht vol paniek, woede en waarschijnlijk een flinke hoeveelheid alcohol. Hij rook naar koude sigarenrook en goedkope whisky — dingen die hij vroeger nooit aanraakte omdat het niet paste bij zijn imago van 'gezonde, gedisciplineerde leider'.
"Mag ik binnenkomen, Elena?" zijn stem klonk schor, bijna smekend, hoewel er nog steeds een onderliggende dreiging in doorklonk die zijn ware aard verraadde.
"Nee, Victor," antwoordde ik kalm terwijl ik in de deuropening bleef staan en de doorgang blokkeerde. "Dit is geen onderhandelingstafel. Dit is mijn huis."
Hij maakte een agressieve beweging naar voren, alsof hij me aan de kant wilde duwen, maar hij hield in toen hij zag dat ik niet week. Achter hem, op de galerij, zag ik Maarten de Vries en twee mannen in strakke donkere pakken staan — advocaten van het hoofdkantoor. Ze hielden afstand, als toeschouwers bij een executie die ze zelf hadden helpen voorbereiden.
"Je hebt alles verpest," siste Victor, zijn gezicht verbeten van haat. "Weet je wel wat je hebt gedaan? Die Duitse deal... als die nu wordt afgeblazen, verliezen we miljoenen! Niet alleen ik, wij! Ook jouw familie-investeringen gaan eraan!"
"Nee, Victor," zei ik terwijl ik mijn armen over elkaar sloeg. "De Duitse deal wordt niet afgeblazen. Die wordt overgenomen door de Van Rijn Groep. Heb je gisteravond na het gala nog op je mail gekeken? Of was je te druk bezig met het troosten van Clara?"
Victor verstijfde. Zijn adem haperde. "De... de Van Rijn Groep? Die haten mij. Die wilden me vorige maand nog uitkopen voor een habbekrats!"
"Ze wilden jou niet," corrigeerde ik hem glimlachdonker. "Ze wilden de panden. En aangezien ik vandaag de volmacht heb getekend om die panden rechtstreeks aan hen over te dragen zonder jou als tussenpersoon, hebben ze hun zin gekregen. Zonder jou in de weg te lopen."
Hij greep naar de deurpost alsof hij bang was om neer te vallen. Zijn knokkels werden wit. "Je hebt me verraden. Na alles wat ik voor dit bedrijf heb gedaan! Ik heb het groot gemaakt! Ik heb gewerkt tot ik erbij neerzeeg!"
"Nee, Victor," zei ik, en voor het eerst klonk er een scherpe, koude toon in mijn stem die hem direct deed zwijgen. "Je hebt geleefd op mijn fundamenten. Je hebt geleend van mijn erfenis. Je hebt jezelf op een voetstuk geplaatst dat door mijn familie is betaald, en toen je dacht dat je veilig was, ben je je gaan gedragen alsof je God zelf was. Je hebt je medewerkers geïntimideerd, je partners bedrogen, en mij behandeld als een stuk meubilair dat je in een hoek kon zetten wanneer het je uitkwam."
Hij schudde heftig zijn hoofd. "Dat is niet waar... Clara en ik... dat was maar..."
"Spreek haar naam niet uit," viel ik hem hard in de arm. "Elke keer dat je haar naam noemt, graaf je je eigen graf alleen maar dieper. Ze is al vertrokken, Victor. Wist je dat niet? Ik sprak haar vanmorgen om acht uur. Ze vroeg of ik nog een secretaresse kon gebruiken nu het bedrijf onder curatele staat. Ze had niet eens de fatsoen om te wachten tot je wakker werd."
De klap kwam harder aan dan welke juridische brief dan ook. Victor deinsde achteruit, zijn mond viel open, en voor het eerst zag ik een man die niet alleen zijn bedrijf, maar ook zijn waardigheid volledig kwijt was. Hij keek me aan met een mengeling van ongeloof en pure haat.
"Je bent een monster," fluisterde hij.
"Nee," zei ik en ik trok de deur langzaam dicht. "Ik ben gewoon wakker geworden."
De deur viel in het slot met een zware, definitieve klik. Ik draaide de sleutel om. Maar terwijl ik me omdraaide naar de stille, lege woonkamer, wist ik dat dit pas het begin was. Victor zou niet zomaar opgeven. Een man die alles kwijt is, is gevaarlijker dan een man die nog iets te winnen heeft. En wat hij in zijn wanhoop zou gaan doen, kon weleens veel verder gaan dan een juridische strijd.
