DEEL 5 — De terugkeer naar de Lindelaan
Die avond liet ik de taxi niet terugkeren naar het verzorgingshuis. Ik gaf de chauffeur het adres van de Lindelaan. Mijn hart bonkte in mijn keel terwijl de auto door de vertrouwde straten reed. De straatverlichting scheen door de natte ruiten en wierp lange schaduwen over de stoepen waar ik zo vaak met de kinderwagen had gelopen.
Toen de taxi stopte voor ons oude huis, zag ik dat er licht brandde in de woonkamer. De gordijnen waren niet volledig gesloten; ik kon de silhouetten van Mark en zijn vrouw Sarah zien bewegen. Ze zaten aan de eettafel, omringd door dozen en verpakkingsmateriaal. Ze waren al bezig met het uitpakken van hun eigen spullen, alsof ze wilden vieren dat de oude vrouw definitief uit hun zicht was verdwenen.
Ik betaalde de chauffeur, stapte uit in de miezerige regen en liep met rechte rug naar de voordeur. De koffer had ik in de kofferbak van de taxi achtergelaten; ik had geen bagage nodig om te tonen wie ik was. Ik stond op de vertrouwde stoep, hief mijn hand op en drukte op de bel.
Het deurbelgeluid, dat heldere twee-tonige deuntje dat we al dertig jaar hadden, klonk door de hal. Binnen hoorde ik gestommel. De voetstappen kwamen dichterbij, zwaar en geïrriteerd. De deur werd met een ruk opengedaan.
Mark stond in de opening, zijn hemdskraag opengeknoopt, een glas wijn in zijn hand. Zijn gezicht betrok onmiddellijk toen hij mij zag staan. De kleur trok uit zijn wangen weg en zijn mond viel half open van verbazing.
“Mam? Wat... wat doe jij hier in vredesnaam?” stamelde hij, terwijl hij paniekerig achterom keek naar Sarah, die vanuit de gang kwam aanlopen.
“Goedenavond, Mark,” zei ik met een kalmte die hem zichtbaar angst aanjoeg. “Ik ben iets vergeten. En ik denk dat het tijd is om een aantal zaken recht te zetten.”
