DEEL 12 — De keuze van de moeder
De spanning in de woonkamer was om te snijden. Rechercheur Visser sloot zijn map en keek mij aan met een blik van respect. “Mevrouw De Vries, de juridische stappen om uw zoon en zijn gezin per direct uit het pand te laten zetten wegens onrechtmatige toe-eigening liggen nu klaar bij de rechtbank. Het enige wat daarvoor nodig is, is uw handtekening op dit officiële verzoek.”
Mark keek op, zijn ogen gevuld met dikke tranen. Hij zakte opnieuw door zijn knieën, dit keer vlak voor mijn voeten, en pakte smekend mijn hand vast. Zijn hand voelde koud aan, net zoals die ochtend toen hij mij zonder mededogen de deur uitkeek.
“Mam... alsjeblieft,” snikte hij. “Vergeef me. Ik was dom, ik was blind door de hypotheek en de druk van Sarah. Maar ik ben je zoon. Je kunt me toch niet op straat zetten? Doe dit niet alsjeblieft.”
Ik keek down op mijn zoon. De man die ooit een kleine jongen was geweest voor wie ik nachtenlang had gewaakt, voor wie ik mijn gouden armband had verkocht, voor wie ik mijn eigen leven had opgeofferd. De pijn in mijn borst was enorm, maar ergens diep vanbinnen voelde ik ook een vreemde, bevrijdende rust. Liefde had grenzen. Dat had ik mezelf gezworen na die koude ochtend in het verzorgingshuis.
Ik trok mijn hand langzaam maar beslist uit zijn grip.
“Vanochtend vroeg, Mark, vroeg je of ik niet zo dramatisch wilde doen toen ik vroeg of je ooit van me had gehouden,” zei ik met een stem die volkomen kalm klonk. “Toen zei je dat ik een last was. Nu vraag je of ik genade heb met je eigen belangen.”
Ik pakte de pen van de tafel aan. Rechercheur Visser hield de adem in. Sarah staarde me aan met een mengeling van angst en haat.
