DEEL 14 — Een onverwachte gast op de drempel
Ik hield mijn hand stil boven het papier. Rechercheur Visser fronsde zijn wenkbrauwen en liep met snelle stappen naar de gang om de voordeur te openen, zijn hand al lichtjes op zijn jas waar zijn legitimatie en dienstwapen zaten.
Mark en Sarah hielden hun adem in. Wie kon er in vredesnaam op dit tijdstip, midden in een gure regennacht, nog aan de deur kloppen?
De voordeur ging met een krakend geluid open. We hoorden een diepe, onbekende mannenstem praten met de rechercheur, gevolgd door snelle, haastige voetstappen die zich naar de woonkamer begaven. Een oude man, gehuld in een doorweekte regenjas en met een gezicht dat diep gegroefd was door de tijd en emotie, stapte de kamer binnen.
Hij keek rond in de woonkamer, zijn ogen gleden langs Mark en Sarah, en bleven toen rustig en vol emotie op mij rusten.
“Anna,” zei de man met een hese, trillende stem die door merg en been ging. “Godzijdank ben ik nog op tijd. Ik dacht dat ik te laat was om je de waarheid te vertellen over die verdomde kluis van Willem.”
Ik sprong op uit de stoel, de pen viel uit mijn hand op de grond en rolde weg. Mijn adem stokte in mijn keel. De man die daar stond, was al vijftig jaar uit ons leven verdwenen; hij was de enige die de ware toedracht kende van het familiefonds, en de persoon waarvan Willem mij altijd had verteld dat hij allang niet meer leefde.
