Nog geen uur later zaten Nora, Jonathan en ik in een klein motel buiten New York.
Jonathan haalde een metalen koffer onder het bed vandaan.
Hij draaide drie cijfers.
De koffer klikte open.
Binnenin lagen documenten.
Paspoorten.
Foto's.
USB-sticks.
En tientallen mappen.
"Wie bent u eigenlijk?" vroeg ik.
Hij glimlachte vermoeid.
"Vroeger werkte ik voor Marcus."
Ik verstijfde.
Jonathan zag mijn reactie.
"Ik was zijn financieel onderzoeker."
"Ik hielp bedrijven overnemen."
"Ik hielp geld verplaatsen."
"En ik hielp geheimen begraven."
Hij sloot even zijn ogen.
"Tot ik ontdekte wat er met Victoria was gebeurd."
"Wat is er gebeurd?"
Jonathan haalde diep adem.
"Marcus werd verliefd op haar."
Ik fronste.
"Maar zij wees hem af."
"Waarom?"
"Omdat ze wist wie hij werkelijk was."
Hij zweeg een paar seconden.
"Marcus kon verlies nooit accepteren."
"Niet in zaken."
"Niet in de liefde."
"En zeker niet wanneer er miljarden op het spel stonden."
Jonathan schoof een vergeeld krantenartikel naar me toe.
RIJKE ERFGENAME BIJ AUTO-ONGELUK OMGEKOMEN
"Het ongeluk was in scène gezet," zei hij.
"De auto brandde volledig uit."
"Het lichaam was onherkenbaar."
"Toch werd de zaak binnen twee dagen gesloten."
"Hoe kan dat?"
"Omdat iedereen die betaald moest worden..."
"...werd betaald."
Mijn maag draaide om.
"En Victoria?"
"Verdween."
"Niemand wist waarheen."
"Tot nu."
