DEEL 4 — DE VROUW DIE AL 27 JAAR DOOD HAD MOETEN ZIJN
Het café verstilde.
Iedereen keek naar de televisie.
Op het scherm verscheen een recente foto van Ethan. Daaronder stond in rode letters:
VERMIST.
Mijn keel kneep dicht.
"Dat is een leugen," fluisterde ik.
Jonathan knikte langzaam.
"Nee."
"Het is erger dan een leugen."
Hij wees naar het scherm.
"Marcus heeft dit zelf laten uitlekken."
"Waarom zou hij dat doen?"
"Omdat hij Ethan niet zoekt."
Jonathan keek me strak aan.
"Hij zoekt degene met wie Ethan heeft afgesproken."
Mijn hart sloeg een slag over.
"Die vrouw..."
"...is waarschijnlijk Victoria."
Ik voelde mijn hoofd duizelen.
"Maar als zij leeft..."
"...dan stort Marcus' hele imperium in," maakte Jonathan mijn zin af.
Hij pakte zijn telefoon en opende een oude luchtfoto.
Een enorm landgoed verscheen in beeld.
"Herken je dit?"
Ik keek aandachtig.
De lange oprijlaan.
De fontein.
De oude stenen villa.
Plotseling wist ik het.
"Het Ashcroft-landgoed."
Jonathan knikte.
"Marcus wil dat jij daar morgen verschijnt."
"Niet omdat hij de kaart wil."
"Maar omdat hij denkt dat Victoria contact met jou zal opnemen."
Ik keek opnieuw naar de foto van de vrouw die zo veel op mij leek.
Steeds langer ik keek, hoe meer kleine verschillen ik zag.
Haar glimlach was anders.
Haar ogen straalden meer zelfvertrouwen uit.
Maar voor iemand die haar nooit persoonlijk had gekend...
...waren we bijna niet van elkaar te onderscheiden.
