DEEL 2 — HET GEHEIM VAN 40 MILJOEN
Het bonzen op de deur galmde door het kleine appartement.
Niet één keer.
Drie keer.
Rustig.
Beheerst.
Alsof de mannen buiten precies wisten dat ik thuis was… en dat ontsnappen onmogelijk was.
Mijn hart bonsde zo hard dat ik nauwelijks nog adem kon halen.
Ik keek opnieuw naar het scherm van mijn laptop.
Het videobeeld van Ethan was verdwenen.
Alleen de woorden bleven zichtbaar.
BESTAND GEHACKT.
Mijn handen trilden.
De zwarte kaart lag nog steeds op tafel.
Maar een USB-stick?
Die had ik helemaal niet.
"Mevrouw Claire Hale."
De stem klonk opnieuw.
"Wij weten dat u binnen bent."
Ik sloot de laptop dicht.
Mijn eerste instinct zei dat ik de politie moest bellen.
Mijn tweede instinct zei dat ik dat juist níét moest doen.
Ethan had geschreven:
"Vertrouw niemand die bij papa hoort."
Maar wie hoorde eigenlijk bij Marcus?
Na onze scheiding had ik ontdekt hoeveel invloed hij werkelijk had.
Rechters.
Advocaten.
Investeerders.
Politici.
Zelfs twee politiecommissarissen verschenen regelmatig op foto's tijdens zijn liefdadigheidsgala's.
Ik wist niet meer wie ik nog kon vertrouwen.
Opnieuw werd er aangeklopt.
Dit keer harder.
"Mevrouw Hale."
"Wij willen alleen praten."
Ik liep zachtjes achteruit.
Mijn appartement had een smalle achteruitgang die uitkwam op een brandtrap.
Zonder een geluid te maken pakte ik mijn jas, de zwarte kaart en mijn telefoon.
Pas toen hoorde ik het geluid van een sleutel.
Iemand probeerde mijn voordeur open te maken.
Mijn bloed stolde.
Ze hadden een sleutel.
Ik rende naar de keuken.
Schoof het kleine raam omhoog.
De koude lucht sloeg in mijn gezicht.
Een verdieping lager hing de ijzeren brandtrap.
Veel te ver om veilig te springen.
Maar ik had geen keuze.
Achter mij hoorde ik het slot klikken.
Ik liet mezelf naar buiten zakken.
Mijn vingers gleden langzaam langs de stenen muur.
Nog een paar centimeter.
Nog iets verder.
Toen voelde ik eindelijk het koude metaal van de trap.
Precies op dat moment vloog de voordeur open.
"Ze zit hier!"
Ik liet mezelf vallen.
Mijn enkel schoot pijnlijk weg toen ik op de brandtrap terechtkwam.
Maar ik bleef niet liggen.
Ik rende.
Naar beneden.
Twee verdiepingen.
Drie.
Vier.
Achter mij klonk geschreeuw.
"Ze ontsnapt!"
Ik bereikte de steeg achter het gebouw.
Regen begon zachtjes te vallen.
Binnen enkele seconden was ik verdwenen tussen de auto's en vuilcontainers.
Pas drie straten verder durfde ik stil te staan.
Mijn longen brandden.
Mijn telefoon begon te trillen.
Onbekend nummer.
Ik nam niet op.
Het toestel ging opnieuw over.
Weer hetzelfde nummer.
Toen verscheen een sms.
"Niet opnemen."
Ik verstijfde.
Een seconde later volgde een tweede bericht.
"Loop naar Grand Central Station."
"Gebruik geen taxi."
"Ze volgen je telefoon."
Geen afzender.
Toch wist ik meteen van wie het kwam.
Ethan.
Ik keek om mij heen.
Niemand leek aandacht aan mij te besteden.
Toch kreeg ik het gevoel dat iemand mij observeerde.
Ik zette mijn telefoon uit.
En begon te lopen.
