Niemand zei iets.
Ik keek naar Jonathan.
"Wat bedoelde hij?"
Jonathan liep langzaam naar het raam.
"Ik was bang dat dit moment zou komen."
"Vertel me de waarheid."
Hij draaide zich om.
"Twintig jaar geleden heb jij iets gezien in de kelder van Ashcroft Manor."
"Wat?"
"Ik weet het niet."
"Marcus heeft ervoor gezorgd dat bijna iedereen die die nacht aanwezig was verdween."
"Bijna?"
Hij knikte.
"Eén persoon ontsnapte."
"Victoria?"
"Nee."
Hij keek me ernstig aan.
"Jij."
Ik voelde mijn adem stokken.
"Maar ik was nog jong."
"Precies."
"Daarom dacht Marcus dat jouw herinneringen voorgoed verdwenen waren."
Jonathan pakte de zilveren sleutel die Victoria in de video had laten zien.
Hij legde hem voorzichtig in mijn hand.
"Maar Victoria geloofde dat herinneringen nooit echt verdwijnen."
"Ze wachten alleen..."
"...tot iemand de juiste deur opent."
Ik keek naar de sleutel.
Plotseling schoot een flits door mijn hoofd.
Een zware stalen deur.
Een ondergrondse gang.
Een klein meisje dat huilde.
En een man met bebloede handen die tegen iemand riep:
"Neem Claire mee! Nu!"
Ik liet de sleutel van schrik vallen.
Mijn hele lichaam begon te trillen.
"Ik... ik herinner me iets..."
Jonathan keek me gespannen aan.
"Wat zag je?"
Ik kneep mijn ogen dicht.
Nog een flits.
Een kamer vol archiefkasten.
Een grote kluis.
En achter een glazen wand...
iemand die tegen de ruit sloeg.
Een vrouw.
Met hetzelfde gezicht als ik.
Ik opende geschrokken mijn ogen.
"Nee..."
"Dat kan niet."
Jonathan werd doodstil.
"Wat heb je gezien?"
Ik slikte moeizaam.
"Victoria..."
"...zat niet op de vlucht."
Ik keek hem recht aan.
"Ze zat opgesloten."
Voordat iemand kon reageren, begon de televisie opnieuw met een Breaking News-uitzending.
De presentator keek zichtbaar gespannen in de camera.
"Zojuist is bevestigd dat een privévliegtuig van zakenman Marcus Hale onderweg naar Chicago is neergestort."
Ik voelde mijn hart één slag overslaan.
Maar de volgende zin was nog schokkender.
"Volgens de eerste berichten bevond Marcus Hale zich echter helemaal niet aan boord."
Jonathan fluisterde:
"Dat vliegtuig was een afleiding..."
Op datzelfde moment verscheen er een nieuw bericht op mijn telefoon.
Slechts vier woorden.
"IK BEN AL BINNEN."
De afzender was...
Victoria Ashcroft.
